01-04-08

002/ De eerste dag in Parijs, stilte voor de storm.

Maandagochtend. Ik zit op de Thalys met klamme handen. Nadat een elektronische stem me in 4 talen verwelkomt overvalt het me plots, als een paparazziflits: Ik ben vertrokken. 

Begrijp me niet verkeerd. Ik ga wel vaker naar Parijs. Maar mijn twee extra zware koffers zijn formeel: deze keer is het anders. Geen impulsieve city trip, geen eendagsvergadering, zelfs geen snelle luchthaventransfer naar een meer exotische bestemming. Parijs is mijn eindbestemming. 

Aangekomen in Gare du Nord volg ik de enige tip die ik heb gekregen over Parijs: neem nooit een taxi op een plaats voor buitenlanders. Bingo! Dit spaart me wellicht een uur wachten tussen gemotiveerde Japanse toeristen en gedemotiveerde Amerikaanse zakenmannen (volgens mij is het de dure Euro die onze trans-atlantische vrienden op de maag ligt.). Mijne enige houvast in mijn nieuwe stad is een post-IT-je met een adres.

Ter plaatse aangekomen huppelt een extravagante dame met amandelvormige ogen en dwangmatig gestylede lokken me tegemoet: “Bienvenue Woooeter, je suis Lucy.” Het verwondert me hoe snel ze stapt op hakken met de lengte van een gemiddelde balpen. Parijs op kruissnelheid. Ze toont me mijn tijdelijk verblijf: De exacte kopie van “wonen op 20m²” die je in de betere IKEA-winkels terugvindt. 

Na het uitpakken en een snelle SMS naar het thuisfront (om ze te vertellen dat ik niet onder een brug zal moeten slapen vanavond) ga ik uitgehongerd op zoek naar een hapje. Ik beland in de Boulevard des Bonnes Nouvelles (vrij vertaald: de Straat van het Goede Nieuws). Ik kies lukraak een brasserie en bestel een traditionele Quiche Lorraine en een Cola Light. Na een minuutje meldt de charmante serveuse me er geen Cola Light meer is. Zero dan maar. Nog een vluchtig artikel in “Le Monde” later (een mens moet zich aanpassen!), komt de kok zich persoonlijk verontschuldigen met de boodschap dat ook de quiche zo uitverkocht is als het 14de concert van Clouseau in het Sportpaleis. Waar blijft dat goede nieuws waaraan deze straat zijn naam dankt? Als ik van mijn koffie sip, ontdek ik in mijn versgekochte reisgids dat er ook een “Rue des Mauvais Garçons” bestaat, maar ik besluit wijselijk deze links te laten voor vandaag. 

Ik neem nog wat tijd voor de eerste boodschappen, want vanaf morgen begint het echte werk, en dan wordt de kans bijzonder klein dat ik vóór het weekend nog aan ketchup (can’t live without), afwasproduct of choco ga geraken. Tijdens het inpakken moest ik mijn trouwe sportschoenen thuislaten omdat mijn reiskoffer met harikiri dreigde als hij nog meer werd gevuld. Mijn eerste winkelervaring maakte me onmiddellijk duidelijk hoe Parijzenaars aan sport doen.

Winkelen zonder auto, zonder zakjes en met kassiersters zonder geduld heeft heel wat weg van een uit de kluiten gewassen vijfkamp (onze nieuwste specialiteit dankzij Tia Hellebauts).  
  • Eerste discipline: slalom. Met een mandje vol vers fruitsap loop je zo snel mogelijk naar de spaghettisaus zonder de torentjes van Paaseieren om te stoten.
  • Volgende discipline: aanschuiven. Met een vriendelijke toch vastberaden glimlach ervoor zorgen dat oude vrouwtjes je niet voorbij steken of dat kwajongens je mandje voor dure scheermesjes (voor vrouwen!) stouwen.
  • Derde etappe: de automatische band. Plaats al je boodschappen op een miniscuul lopenend bandje. Je mag niet vertrekken voor alles erop staat, zelfs al vallen je eieren er reeds aan de andere kant af als je je ravioli nog uit je mandje diept.
  • Voorlaatste stap: 900 meter avondspits. Te voet, overladen en met je stadsplan in de hand baan je je een weg tussen haastige pendelaars, kuierende scholieren en claxonnerende taxis. Verloren lopen levert strafpunten (en pijnscheuten in je armen) op.
  • Vijfde discipline: deuren en trappen. Het koninginnestuk is het parcours van 4 gesloten deuren (1 code en 3 sleutels), afgewisseld met enkele verdiepen smalle trap. 

De beloning van deze BBB (Brood, Balsamico en Boter) –oefening was een lekker fout gedubde film met Tom Cruise in zijn early twenties die een goedgemanierde, maar foutgecoiffeerde advocaat speelt. Ik sluimer zonder het te beseffen in slaap.

Parisly Yours,

wouter

00:43 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.