03-04-08

003/ De eerste dag aan ‘t werk.

Cosmetics, backstage (3). De eerste dag aan ‘t werk...

 Dinsdagochtend, na een verrassend goede nacht, ben ik klaar voor de city jungle die de Fransen zo allegorisch “Metro, Boulot, Dodo” gedoopt hebben. Het gevreesde sardientjesgevoel in de metro is goed te verteren. Misschien omdat het mijn eerste keer is, of omdat het één van de 20 dagen per jaar is dat er geen staking op lijn 13 wordt georganiseerd.

 Een een half uurtje later sta ik met mijn strakste pak (met de bijhorende metro-kreuken) in de lobby van het internationaal hoofdkantoor van ’s werelds grootste cosmeticabedrijf. Natuurlijk herken ik dit gebouw en zijn intense sfeer, want ik ben hier al vaker geweest. Het is een verrassende mix van deadlines, beauty en business. Mijn traditionele bezoekersbadge ruil ik voor een permanent exemplaar.

10 miljoen verkochte schoonheidsproducten per dag, 60 duizend medewerkers in 130 landen, 19 wereldwijde merken en … ik, de enige Vlaming.

Vanaf vandaag werk ik in de Hemel van de haarverzorging, het Mekka van de mascara, het Lourdes van de lotion. Hier klopt het hart van de beautyindustrie. Hier begint alles: het onderzoek naar de krachtigste ingrediënten, de ontwikkeling van de nieuwste producten, fotoshoots met topmodellen en promofilms met Hollywoodsterren.

Een trendy jonge Fransman, die zich JC noemt, er nogal artistiek, en bijgevolg een tikje ongezond (de prijs die je betaalt als je artistiek én trendy bent) uitziet leidt me naar mijn nieuwe bureau. Een enthousiast Spanjaard (Diego) en een “no nonsens” Russische vrouw (Yelena) kijken me kort, maar benieuwd aan. Bij het idee dat ik met hen deze kleine ruimte deel, steekt het sardientjesgevoel van daarnet nog even terug de kop op.

De wandkasten staan vol maquettes van dood-geboren projecten en toekomstige best-sellers, er staan overal moodboards en in de hoek ligt een stapeltje afgewezen foto’s van de laatste shooting met Doutzen Kroes. Er is bijna geen plaats voor een PC. “Hier wil ik blijven”, denk ik bij mezelf. I’m Inside.

Na enkele uren over en weer hollen zonder echt te weten naar waar, en vooral waarom, is het tijd voor de lunch. Het helse tempo waarmee de mensen hier alles doen blijft me verbazen. Het ziet er zo’n beetje uit als het afspelen van een videofilm met veel mooie en goedgeklede mensen (de Loveboat, bijvoorbeeld), maar dan op ‘doorspoelen’ gezet. Het meest indrukwekkend is de koffiemevrouw, Odette, die er al zo lang is dat ze deel uitmaakt van het meubilair. Hoe we met haar koffietoestel omgaat doet me denken aan de combinatie van een professionnele pianist die Rachmaninov speelt, en een guerilla-strijder die zijn Kalashnikov leegvuurt.

Tijdens mijn eerste espresso doe ik mijn best Frankrijk te vergeven voor het marginaliseren van het toevoegen van een wolkje melk bij de koffie. Ik slaag er gedeeltelijk in. En dan... drie, twee, één,... START!

01:07 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.