05-04-08

004/ De lift

 

Vrijdagavond, het is nog licht als ik uit kantoor kom. De tsunami-week zit achter de kiezen, voorlopig. Tijd voor een korte balans.

Winst: Verdubbeling van de wallen. Verlies: Twee kilo.

Winst: Nieuwe, sexy visitekaartjes. Verlies: Mijn Belgische GSM-nummer.

Winst: Een onbeperkt metro-abonnement. Verlies: Vrije tijd.

Hmm...  Klinkt niet echt als de deal van de eeuw. Maar de verrassingen die Parijs dagelijks voor zijn lakijen in petto heeft doen je elk ongemak snel vergeten.

Een van de meest verrassende plaatsten deze week is de lift (die bovendien ongeveer even snel gaat als de Space Mountain in Disneyland). Het is een beetje zoals de wachtkamer van bij de dokter. Steeds andere mensen, niemand die echt iets te doen heeft. Op een bepaald moment stonden we met z'n vijven ongemakkelijk in de kleine lift, en de gevraagde verdiepingen waren 4, 5, 6, 7 en ... 8. Waarbij ik iets te enthousiast riep "Yes, een grote straat". Geen reactie. Niets. Beetje genânt. Ik ontdekte dat Fransen wellicht niet vaak Poker spelen (hoewel mijn kantoor wel erg lijkt op een Full House), en dat Parijs bovendien veel meer Boulevards en Avenues heeft dat ordinaire straten.

Een volgende keer stonden we met ongeveer 10 personen in de lift, en aangezien deze maar berekend is op 500kg maakte deze laatste met een vervelend geluidje (en bijhorend flikkerlichtje) zijn pijnlijke gewrichten kenbaar. Groot probleem... Niemand wou de lift verlaten, want het idee dat zij persoonlijk de oorzaak waren van de overbelasting van een lift was ondenkbaar, en zoniet, onaanvaardbaar. We hebben daar gezellig (leve de Parijs sardientjes) een poos schaapachtig naar elkaar staan lachen (ik stond achteraan)... Komisch.

Gisterenmiddag ben ik écht mijn boekje te buiten gegaan, hoewel ik dat toen nog niet wist. Ik nam dat lift (maar dat wist je waarschijnlijk al). Maar ik nam hem niet alleen (dat is nieuw). Dus ik duwde op het knopje (dat is weinig verrassend) en de lift kwam (er zijn nog zekerheden). Blijkt dat er een senior manager in de lift staat die ook wil afdalen (er is een verband). Ik hield de deuren een tiental seconden tegen voor mijn collega JC die óók wou afdalen (galant, niet?). Daar knelde het schoentje. Een senior manager laat je nooit wachten, en idealiter laat je die trouwens alleen in de lift (ach zo...). Moest ik niet op de zesde verdieping zitten nam ik vanaf nu enkel nog de trap. Ik zou enkel de oneven treden nemen, om dat ik bijna zeker weet dat de even treden een privilege zijn voor ... het senior management ;-).

Parisly yours,

wouter

 

13:22 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Wat als er twee senior managers tegelijk aan de lift staan... de een naar boven moet en de andere naar beneden? Problematisch toch? ;-)

Gepost door: Evita | 05-04-08

lol,
ik denk dat senior management altijd dezelfde kant uitgaat... de kant van de vooruitgang ;-), zonder achterom te kijken!! Niet altijd een gemakkelijke opgave voor iedereen wie daaronder komt. cheers,
wouter x

Gepost door: wouter | 06-04-08

De commentaren zijn gesloten.