07-04-08

005/ Een ster-idee

Als ik vrijdagavond thuiskom ben ik vastberaden: met mijn ambitieuze weekendplannen voor de deur doe ik vanavond niets!

Aangezien de hele week een beetje  op een aflevering van "24" leek, lijkt een DVDtje van seizoen 3 (ik loop een beetje achter) me wel iets. Al na 24 seconden dommel ik echter in om rond 24h slaapdronken naar mijn bed te strompelen. Ok, vrijdag verknald, maar het weekend is nog lang!  Op de agenda:

  • Verschillende buurten van Parijs verkennen, op zoek naar een liefde-op-het-eerste-zicht-buurt waar ik wil gaan wonen.
  • Een zwembad en een droogkuis - met  strijkoptie - zoeken.
  • Uitdokteren hoe ik mijn wasmachine kan gebruiken (het is zo stijlvol ingewerkt in een iets te kleine kast, dan het traditionele en onmisbare waspoederschuifje niet meer opengaat.  (Een missie voor Jack Bauer...?)
  • Pré-Parijse nostalgie tijdens een dineetje met Stefan, een ex-collega op doorreis in de stad (lucky me!).

Stefan en ik gaan al een heel eind terug. We hebben nog enkele jaren samengewerkt, en zijn samen meer lollig dan goed gestructureerd. Hij was naar Parijs gekomen voor een trouwfeest, en zou zondagavond weer vertrekken. Ideaal voor een etentje samen. Zijn imago trouw komt Stefan met de wagen. Twee problemen, of drie eigenlijk : hij had geen GPS, ik had geen GSM en samen hadden we overeengekomen elkaar rond 15h aan de Arc de Triomphe te ontmoeten. Op het eerste zicht een probleemloze overeenkomst... tot ik besefte dat we op zowat het grootste ronde punt ter wereld hadden afgesproken en dat we elkaar nauwelijks konden bereiken.

Koppig zoals mannen horen te zijn overtuigde ik mezelf dat ons plan waterdicht en bulletproof was, en ik weigerde resoluut toe te geven dat je elkaar nog sneller in de Indonesische jungle kan terugvinden dan op dat surrealistisch verkeersknooppunt. Het is ongeveer zo gegaan:

Presentation1
 

 

Resultaat: een halve bronchitis (het was opmerkelijk koud voor de tijd van het jaar), een klein uurtje verstoppertje, drie miljoen toeristen die zich fotograferend afvroegen hoe het komt dat ik 4 keer op hun origineel, en zorgvuldig genomen kiekje (Mevrouw Wang Xi die virtueel tegen de Arc de Triomphe  leunt) sta, en een gezouten telefoonrekening van 8€ voor een internationaal telefoontje in zo'n duur hotel. Eens we elkaar gevonden hadden was het weerzien, naar amper een week, hartelijk!

Weer iets bijgeleerd. Als je ooit uit beleefdheid een afspraakje met iemand niet kan weigeren, maar je voelt er weinig voor hem/haar te zien... spreek af aan de Arc de Triomphe, GSM niet inbegrepen.

Adios,

00:03 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.