08-04-08

006/ Pa(g)ris

 

Maandagmorgend... . Het begon met mijn dagelijkse horoscoop: "You'll put up with more than most. Watch out for those who'd take advantage..." Et c'est partie!

Ik kom buiten en het is grijs, druk, 3°C en er staat een scherpe wind. Ideaal voor de (veel te) lichte blazer die in me deze ochtend besluitloos heb aangemeten. Olé! In de Parijse binnenstad slagen 4000 (!) politie- en veiligheidsmensen er niet in om een uitgebouwde vijfkleurenkaars brandende te houden. Ze oogstten echter wel succes zonder weerga in het overhoop halen van de hele ochtendspits. Tombola!

Ik begin de dag met een meeting waar ik, wegens gebrek aan achtergrond, maar een kwart van versta. Bravo! Omdat de meeting op verplaatsing was, mis ik de lunch met mijn collega's dus ik veroordeel mezelf tot het halen van een broodje in de straat (het is uitgesloten dat ik, in mijn eerste week, alleen naar dat immense bedrijfsrestaurant ga...). De eerste lentezon breekt even door, tot het moment dat ik eindelijk een vrije bank heb gevonden en - jonglerend met mijn broodje garnaal/groentjes, een cola, een iPod en een boek - mijn  uiterste best doe om niet zielig te lijken ... Op het moment dat ik alles onder controle heb, valt de eerste hagelbol (geen half werk in Parijs) tussen mijn garnaalsalade. Joepie! Broodje in de binnenzak, cola onder de arm, iPod in de broodjeszak en mijn boek tussen kin en borst (ik voelde op het moment zelf dat er iets niet pluis was, maar ik kon niet uitmaken wat het was) en sprinten, terug naar kantoor. La fiesta! 

Half buiten adem stoot ik bij terugkeer een splinternieuwe productmaquette van tafel, die met een ironisch doffe plof in stukjes breekt op het voltapijt. Prijs: 10 dagen Club Med in het hoogseizoen op minstens 7 uur vliegen vanuit Charles de Gaulle. We want more!

Ik herevalueer mijn ambities voor wat rest van de dag: deze avond mijn appartement bereiken zonder één van mijn ledematen of mijn job te verliezen. Mijn eerste succes vandaag, ik slaag ik dit ultiem objectief rond 22h. Now we're talking!

Met een half verslagen overwinningsgevoel plof ik neer in mijn anderhalvepersoonszetel met een stuk chocolade en zet onwillekeurig de televisie aan. Voor ik het besef ben ik getuige (met dank aan Arte, voor zijn cultureel verantwoorde films) van een zeventienjarig meisje uit Bogota dat verplicht wordt een zestigtal dichtgebonden condooms vol cocaïne in te slikken voor een enkele vlucht richting NYC. Tournée générale! Terwijl ik dit zie, besef ik plots dat mijn probleemdag toch niet zo grijs was als ik dacht.

Soms moet je gewoon de TV uitzetten, tanden poetsen, en ZEN gaan slapen met het voornemen de volgende ochtend je horoscoop niet meer te raadplegen.

Pas-Gris-ly,

wouter

ZenStones[1]

00:16 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.