22-04-08

011/ Extreme Makeover, de krekel en de mier.

Extreme makeovers zien we in Vlaanderen dagelijks. B-acteurs worden omgevormd tot kunstschaatsers, potvissen tot zeepaardjes en vouwcaravans tot haciëndas. Zelf een extreme makeover ondergaan - en dan nog eentje met een Undo-functie - overkomt je niet elke dag. Dit weekend beleefde ik mijn eerste omkeerbare makeover! Die van mier, naar de krekel en terug.

Drie weken noeste arbeid, eenpersoonsmaaltijden en leven/werken op een uitgebouwde vierkante meter. Het leven van de mier. Maar... vrijdag ging ik voor het eerst een weekendje terug naar België. Op het perron van Gare du Nord had ik afgesproken met een ex-collega. Ik zag aan zijn geheimzinnige lachoogjes dat het tijd (en nodig) was mijn mierenkostuum voor enkele dagen uit te trekken. We zouden naar Brussel reizen om mijn uitgesteld afscheidsfeestje te vieren.

Na een powernap (op z'n Engels uit te spreken) op de Thalys en een wachteloze (yes! Een woord uitgevonden) taxi, kwamen we aan op locatie. Mijn ex-collega's hadden een sketch in elkaar gestoken: een hilarische talkshow waarin ik de centrale gast was. Mijn metamorfose tot krekel was een kwestie van minuten. Uren aan een stuk lachen, babbelen en dansen met leuke mensen, met wie je mandenvol gemeen hebt. Het voelde zo'n beetje als herademen aan een met pure O2-verrijkte compressor.

De volgende dag was een legato melodie van mensen bellen, joggen in het Zoniënwoud (de eerste bomen sinds een maand: de hemel / de eerste keer joggen sinds een maand: de hel!), theater met je eeuwige vrienden (ik beken, ik heb voornamelijk geslapen) en een nachtlang dansen. De krekel en zijn muziek.

Ook mijn zondag leek op de betere aflevering van Home&Away: een brunch met de ouders (én mijn favoriete gerechtjes!), een "fietstochtje-met-Kriek-Bellevue-op-zonnig-terras" in ontwapenend charmant gezelschap, gevolgd door een dolpartij in de tuin (je petekindjes aan je linkerbroekspijp, je hond aan je rechter, en je oma genietend op de achtergrond, waarschijnlijk bij gebrek aan beschikbare broekspijpen). Rond het uur dat full time krekels in de Provence aan hun valavond-serenade beginnen, was het tijd om te gaan.

Mijn mierenpoten kwamen terug op het moment dat de NMBS aankondigde dat mijn eerste trein was afgelast. Mijn voelsprieten groeide op de eivolle Parijse metro (om middernacht!). Mijn ronde poep popte uit mijn slanke krekelpak toen ik mijn hoofd tegen een steunbalk van mijn te klein badkamertje stootte. Mijn gejaagde zespotig tred versnelde deze ochtend toen ik mijn mailbox opendeed op kantoor. De lichtvoetige krekel was weer even zoek.

Het deed me beseffen dat naar Parijs verhuizen niet gratuit is. Dat is moment dat je stiekem hoopt (je twijfel verbijtend in een Freedent) dat dit het allemaal waard is.

PasMiersly Yours,

Wouter

Ps. Bedankt aan alle leuke mensen van dit weekend!

krekel

00:56 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Stel je nu eens voor dat ik zoiets zou gedaan hebben, ik denk dat ik een oceaan bij elkaar huil...
Je zal je daar binnenkort wel thuis beginnen voelen, kan niet anders!!!
De volgende keer als je eens naar België komt wil ik heel graag één van die leuke mensen zijn hé!
Dikke zoen

Gepost door: lot | 22-04-08

De commentaren zijn gesloten.