29-04-08

014/ MetrZoo


Je bestek in vakjes steken wordt algemeen aangeraden, de post in vakjes steken in een wijdverspreid gebeuren, maar mensen ik vakjes steken is niet netjes. Guilty as charged! Deze ochtend op de metro heb ik de mensen in vakjes gestoken, hoewel hokjes en kooien misschien iets meer aan de orde is. Ik heb ontdekt dat er onweerlegbare gelijkenissen zijn tussen het gedrag van fijngeklede pendelaars in de metro en de dieren die we op regenachtige zondagnamiddagen bewonderen op Canvas. Ik heb geëvolueerde postduif (een E-meeuw?) gestuurd naar Darwin om mijn stelling te falsifiëren, maar in afwachting...

Heb ik een zestal soorten met wetenschappelijk oog bestudeerd en beschreven. Iedere soort is nauw verwant met bekendere evenknieën.

De Metrogaai, verwant met de papegaai. Kleurrijk personnage met hippe schoenen en een blinkende GSM. Zijn voortdurend aan het bellen, de helft van de tijd met zichzelf, met als enige objectief gehoord worden door zoveel mogelijk mensen.

De Tramviaan, een afstammeling van de mantelbaviaan. Een relatief offensief soort, erg territoriaal in zijn metrostel. Eist altijd meer plaats dan nodig (3 zitjes op z'n minst) en wacht, met briesende neusgaten tot een nietsvermoedende reiziger zich in zijn buurt begeeft. De theatraliteit waarmee hij zijn ongenoegen is ongeëvenaard.

De FlaminGo-passer. Meestal nogal groot, een tikje slungelig. Het soort dat er vanuit gaat dat de metro geen bochten neemt. Ze vinden het bijgevolg niet nodig om zich enigzins vast te houden. Bij de geringste opschudding van de trein vallen ze tegen andere reizigers, waarna ze zich met roze wangen verontschuldigen en enkele seconden later dezelfde fout begaan.

De VerGnoe-rder. Gezapig type. De midlifecrisis wegegeten met Saucisson. Licht overgewicht tot gevolg. Houdt van massa's mensen op de metro, zodat hij zicht rustig, tussen de menigte, kan laten meedrijven. Stapt uit met de bende, stapt op met de bende. Stelt zicht niet te veel vragen en raakt zelden geënerveerd.

De Woestreinhaas. De tegenpool van eerder beschreven Gnoe-soort. Spichtig type, altijd alleen en onbeschrijfelijk onrustig. Kijkt om de 18 seconden op zijn foute digitale uurwerk, en als de deuren opgaan schiet hij als een windhond met katapultfunctie naar buiten. Zelfs als ze net op tijd zijn voor een trein, voelen ze zich nog te laat voor de vorige.

De Buiaard. Slaapt als hij op de metro stapt, hangt zich rond een paal, en slaapt voort. Als door de natuur zelve geroepen weet hij met zijn ogen dicht waar hij moeten uistappen. Geeuwt twee keer zo vaak dan hij ademen kan.

De Toerist. Meest succesvolle soort op aarde, overal te vinden. Kijken ofwel vertwijfeld op een waterbestendig metroplannetje, ofwel door een semi-professionele lens Japanse camera, tot groot ongenoegen van de rest van de metrZoo.

Bij deze wacht ik ongeduldig op mijn Nobelprijs voor Natuurkunde...

Faunasly Yours

wouter

MetrZoo

01:02 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-04-08

013/ Nobelprijzen

Morgen stuur ik een aangetekende brief sturen naar The Nobel Foundation, want ik heb een paar erg belangrijke suggesties te doen.

De volgende Nobelprijs voor de (mentale) Vrede gaat zonder twijfel naar Mr & Mevr Weekend. Ik kan aan geen andere ontdekking denken die elke week tientallen miljoenen mensen herbront. Weekends zijn als leuke dromen: ze komen vaak voor maar ze duren altijd nét iets te kort. Dit zorgt ervoor dat je er al stiekem opnieuw naar verlangt als ze nog niet goed gedaan zijn. Hoe leuk de week ook worden kan.

De Nobelprijs voor (terrasjes-) Economie gaat cum laude naar Mr. Lente. Parijs genoot vandaag van een aangenaam Celsiusorkest, bestaande uit 23 discrete graden en een licht briezende dirigent. De stad vulde zich binnen geen tijd met dure zonnebrillen, één tint te witte benen en capuccino's zo talrijk dat zelfs de organisatoren van de wereldvermaarde Dominoday water in de mond krijgen.

De Nobelprijs voor (hormonale) Scheikunde gaat naar Mevr. Parijs zelfve. Als deze stad zich in haar zonnigste cocktailjurk hijst, is ze on-weer-staan-baar! Haar ivoren huid, de statige gebouwen, scherp afgetekend tegen de blauwe lucht. Haar parken, Jardin de Luxembourg en de Tuilerieën als donkergroene ogen, waarin de onschuld het podium deelt met gespeelde discretie over haar nachtelijke ondeugden. Haar bekoorlijke stem, gebracht door de talrijke straatmuzikanten, zo betoverend als de Sirenen van Ovidius. Op elke straathoek wordt je verleid alles te laten vallen en de rest van de vroegzomernamiddag op een nabijgelegen terras door te brengen. Haar pulserende hartslag, de metro, die je dag en nacht bevestigt dat er op elke moment iets verrassend kan gebeuren: een ontmoeting, een aanslag, een staking.

Op Parijs wordt je verliefd. Maar wel in de breedste zin van het woord, dat wil zeggen met alle euforische, verwonderde, vertwijfelde en frustrerende momenten die elkaar afwisselen met een tempo waarop een verkeerslicht van mening verandert. 

En in deze stad, Parijs, ben ik momenteel in draf op zoek naar de leukste plaats om te gaan wonen. Niet gemakkelijk. Ik laat me voorlopig nog even domineren door haar caprices en onvoorspelhaarheden.

Parisly Yours,

wouter

 

PS. Voor ik het vergeet, de Nobelprijs Literatuur gaat deze keer écht naar H. Claus ;-).

23:48 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-04-08

012/ Bad Hairday

Bad Hairdays horen bij het leven zoals Piet Huysentruyt bij VTM: je weet dat ze bestaan, je weet dat ze af en toe terugkomen, op dagen dat ze afwezig zijn mis je ze niet, en als ze de kop opsteken is je dag naar de knoppen.

Wel, tijdens mijn creatie waren de Goden, de ooievaar en de kool het over één zaak duidelijk eens : Wouter moet en zal zijn fairshare van bad hairdays ondergaan tijdens zijn grillige passage tussen atmosfeer en magma. Zo had ik een een coupe als een ingestort strooien dak op de dag van mijn Plechtige Communie. Mijn eerst kus gaf ik met een haartooi die het best te beschrijven valt als het resultaat van een Thaïse boxmatch tussen tussen Samson en Edward Siccorhand. Tijdens een gel-loze rugzakvakantie ziet mijn haar eruit als een aërodynamische badmuts met kastanjehaar-motief.

Geen probleem. Maar ben ik in Parijs. In het centrum van de cosmetica-industrie is een bad hairday ongeveer gelijkgeschakeld aan naar kantoor komen in een scoutsshort, kniekousen en een assortie Hawaïhemd. Vandaag kwam Piet Haartooitrut echter opnieuw in mijn leven. Gisteravond laat gedouched, met nat haar in bed en deze ochtend geen tijd om het anarchistische resultaat de nodige dicipline bij te brengen. Ik maakte mezelf wijs dat het allemaal nog wel meeviel, maar al van bij de eerste schreden op de Parijse troittoirs had ik het gevoel dat iedereen het gezien heeft, en voor je het weet begin je te ha(ar)llucineren.

Op kantoor toegekomen had ik goede hoop dat ik dit euvel snel even kon oplossen. Als ik vanop mijn stoel rechtvooruit kijk heb ik uitzicht om zo'n 600 stylingproducten (zie foto)... Stiekem een sterk fixerende wax genomen en discreet (in hoeverre dat mogelijk was met zo'n Carnavalskop) naar het toilet. Met de handen in het haar besefte ik dat ik als een drenkeling in drijfzand was... Hoe meer ik probeerde, hoe dieper ik mezelf vastfieste. En toen die mannelijke koppigheid... Doorgaan!

Resultaat: Neem een Bobtail-hond, breek er 4 eieren op stuk, rijkelijk overgieten met Cola en afwerken met bruine suiker. 2 dagen laten staan in de zon en klaar... Zo zag mij kapsel er ongeveer uit.

JC was redelijk diplomatisch: Voeterr, wat heb je in je haar gedaan deze ochtend? Je hebt een fonteineffect. Het toeval wil dat ik gisteren een staal had meegekregen van Diego (mijn Spaanse collega) die een nieuwe formule op me wou testen. Spontaan zei ik tegen JC dat ik dat nieuwe staal had geprobeerd, en dat ik toch een beetje gesukkeld had met de formule op nat haar. Heel even dacht ik "Nice Save". Witte leugen, grote gevolgen : JC rende zonder aarzelen naar Diego om mee te delen dat zijn hele formule moet worden herbekeken, want de resultaten zijn ondermaats. De arme gast begreep er niets van. Ik verlos met van een sluimerend schuldgevoel met de gedachte dat ik niet het enige proefkonijn zal zijn, dus de formule heeft nog een kans. Bovendien heeft Diego wel een Antonio Banderas-bos...

PaHairsly Yours,

Wouter

 P140408_20.48

01:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-04-08

011/ Extreme Makeover, de krekel en de mier.

Extreme makeovers zien we in Vlaanderen dagelijks. B-acteurs worden omgevormd tot kunstschaatsers, potvissen tot zeepaardjes en vouwcaravans tot haciëndas. Zelf een extreme makeover ondergaan - en dan nog eentje met een Undo-functie - overkomt je niet elke dag. Dit weekend beleefde ik mijn eerste omkeerbare makeover! Die van mier, naar de krekel en terug.

Drie weken noeste arbeid, eenpersoonsmaaltijden en leven/werken op een uitgebouwde vierkante meter. Het leven van de mier. Maar... vrijdag ging ik voor het eerst een weekendje terug naar België. Op het perron van Gare du Nord had ik afgesproken met een ex-collega. Ik zag aan zijn geheimzinnige lachoogjes dat het tijd (en nodig) was mijn mierenkostuum voor enkele dagen uit te trekken. We zouden naar Brussel reizen om mijn uitgesteld afscheidsfeestje te vieren.

Na een powernap (op z'n Engels uit te spreken) op de Thalys en een wachteloze (yes! Een woord uitgevonden) taxi, kwamen we aan op locatie. Mijn ex-collega's hadden een sketch in elkaar gestoken: een hilarische talkshow waarin ik de centrale gast was. Mijn metamorfose tot krekel was een kwestie van minuten. Uren aan een stuk lachen, babbelen en dansen met leuke mensen, met wie je mandenvol gemeen hebt. Het voelde zo'n beetje als herademen aan een met pure O2-verrijkte compressor.

De volgende dag was een legato melodie van mensen bellen, joggen in het Zoniënwoud (de eerste bomen sinds een maand: de hemel / de eerste keer joggen sinds een maand: de hel!), theater met je eeuwige vrienden (ik beken, ik heb voornamelijk geslapen) en een nachtlang dansen. De krekel en zijn muziek.

Ook mijn zondag leek op de betere aflevering van Home&Away: een brunch met de ouders (én mijn favoriete gerechtjes!), een "fietstochtje-met-Kriek-Bellevue-op-zonnig-terras" in ontwapenend charmant gezelschap, gevolgd door een dolpartij in de tuin (je petekindjes aan je linkerbroekspijp, je hond aan je rechter, en je oma genietend op de achtergrond, waarschijnlijk bij gebrek aan beschikbare broekspijpen). Rond het uur dat full time krekels in de Provence aan hun valavond-serenade beginnen, was het tijd om te gaan.

Mijn mierenpoten kwamen terug op het moment dat de NMBS aankondigde dat mijn eerste trein was afgelast. Mijn voelsprieten groeide op de eivolle Parijse metro (om middernacht!). Mijn ronde poep popte uit mijn slanke krekelpak toen ik mijn hoofd tegen een steunbalk van mijn te klein badkamertje stootte. Mijn gejaagde zespotig tred versnelde deze ochtend toen ik mijn mailbox opendeed op kantoor. De lichtvoetige krekel was weer even zoek.

Het deed me beseffen dat naar Parijs verhuizen niet gratuit is. Dat is moment dat je stiekem hoopt (je twijfel verbijtend in een Freedent) dat dit het allemaal waard is.

PasMiersly Yours,

Wouter

Ps. Bedankt aan alle leuke mensen van dit weekend!

krekel

00:56 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-04-08

010/ Back to the Future!

  Cosmetics, backstage (10) – Back Cheque to the Future!

Vandaag werd wakker op 17 april 2008. Het is een grote dag. Na een drie weken durend beleg op het lokale BNP Paribas-katoor, ben ik de trotse bezitter van een Franse bankrekening! Mijn oorlogsbuit was echter een pak groter (en antieker) dan ik had gedacht, want niet zonder trots toverde een gladgeschoren bankbediende me een ... chequeboekje (!!!) uit zijn hoed. De lachrimpels rond mijn mond genoten met volle teugen van deze ochtendgymnastiek. Cheques zijn in Frankrijk nog altijd BIG DEAL!

Omdat ik nog nooit een cheque heb geschreven, vroeg ik, eens mijn olijke minachtig voor dit medium voorbij, hoe het systeem eigenlijk werkt. En toen gebeurde er iets wonderlijk. De te vriendelijke bankbediende keek me aan alsof IK degene was sinds 20 jaar was ingevroren in een blok Vienetta... Ola Paula! De wereld op zijn kop. Ik denk dat het leven er, volgens het Franse banksysteem, er ongeveer zo moet uitzien. Cheque it out!

Ik word wakker op 17 april 2008, check mijn email, neem m'n iPod en ga met de metro naar kantoor. (Alles actueel en normaal...). In de late voormiddag ga ik naar de bank en krijg een chequeboekje (damn, we verliezen 20 jaar...). Ik wil met mijn blinkend kleinnood terug naar bovengaan, maar een stel kleurrijke hippies blokkeren de trap met spandoeken "Make Love, No War" (Vive'68). Ik stuur een telex naar mijn collega, en besef even later dat die nog niet is geboren (Lastig). Onze koekoeksklok slaagt 11u als er een troebadoer door de gang loopt om te zeggen dat er cholera is uitgebroken op de rechterover van de Seine (Daar gaat m'n goed uitgekiend dineetje). Ik probeer dus extra te genieten van mijn lunch. Midden in het bedrijfrestaurant brandt een enorm haardvuur met daarboven een heel everzwijn aan het spit, van kop tot staart. Ik vraag de kok een beetje aardappelen, maar die blijkt niet te weten waarover ik het heb (ik veronderstel dat Columbus nog is teruggekeerd). Op mijn bureau wacht een postduif met de boodschap dat de geplande meeting over de nieuwe productlancering is afgelast omdat één medewerker op Kruistocht is, en een andere vrijkaarten heeft voor een veldslag in het Colosseum (Broodjes inbegrepen). Ik wrijf me in m'n lange baard. In de vergaderzaal doen een paar schaarsgeklede mannen erg verdacht rond een enorm houten paard (Wellicht de concurrentie). Op één van mijn stenen tafelen kleeft een papyrus post-Itje dat me vertelt (in hiërogliefen) dat de mensen de laatste millennia opvallend veel beharing vertonen over hun gehele lichaam (dat is beslist een opportuniteit in de cosmeticasector). Ik schrijf een concept voor rughaarshampoo. 's Avonds neem ik mijn knuppel en wandel naar huis. Ik schrik op als blijkt dat een tyrannosaurus een stuk uit mijn metrolijn heeft gebeten. Te voet dan maar, op 4 poten... Eindelijk aangekomen in mijn grot wil ik mijn verwarming aansteken, maar ik ben vergeten hoe ik die twee stenen tegen elkaar moeten kloppen. Bijna ingeslapen hoor ik gerommel. Dat belooft niet veel goed. En voor ik het goed besef.... DE OERKNAL. 

Gelukkig verloopt niet alles volgens de wetten van mijn nieuwe beste vriend, de bankdirecteur!

Paribarisly Yours,

Wouter

00:48 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-04-08

009/ De geuren en kleuren van het puntje op de i...

Dat cosmeticaproducten ontwikkelen iets subtieler werk is dan oude flatgebouwen dynamiteren, daar was ik reeds van overtuigd, maar wat ik vandaag meemaakte sloeg niettemin in als bom.

Even een beetje context. Ik behoor tot de school van mannen waarvoor de wereld bestaat uit 16 kleuren. In het rijk van de geuren onderscheid ik met gemak "goed", "goed als je honger hebt", "hond" en "Brusselse Wafels", maar daar stopt het ongeveer. In de ochtend had ik een parfum-meeting, met specialisten die grofweg 120 sniffs (dat zijn op maat ontwikkelde geurstalen)  uit hun dure mouw schudden voor een viertal producten. Ik heb geleerd dat iets Oost-Japans of transparant kan ruiken (!?). Mijn half verkouden neus had na 20 minuten last van een acuut minderwaardigheidscomplex ten opzichte van zijn minder grote, maar efficiëntere soortgenoten. Blijkbaar kan je léren ruiken, dus voorlopig doe ik alsof mijn ...(euh ja) neus bloedt.

Nog interessanter werd het in de namiddag, toen we enkele kleuren moesten valideren die op de verpakking van een toekomstig haarverzorgingsproduct zullen komen. Ik dacht goed voorbereid aan de meeting te beginnen (want zelfs een geur- en kleurloze ezel stoot zicht geen twee keer...). Ik had namelijk mijn "Pantonier" in de aanslag. Kort uitgelegd is dat een soort uitgebouwde waaier die de 1114 (!) meest courante kleuren in een logische volgorde weergeeft. Weer werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Die duizend kleuren zijn slechts het begin... En daar komt de poëzie in het spel.

Een voorbeeld: ORANJE (Pantone 021)

De visie van een man: Oranje is de kleur van de Nederlandse voetbalploeg en Samouraïsaus.

De visie van de andere man: Oranje is secundaire kleur, complementair aan ultramarijnblauw, die zich in het spectrum van de lichtgolven bevindt tussen 620 en 585 nanometer (met dank aan Wikipedia, nvdr).

Een conversatie van schoonheidsproductontwikkelaars:

Wouter: Misschien moeten we overwegen om de naam van het product in het oranje te zetten...?

JC: Wat bedoel je?

Wouter: Wat bedoel je met wat bedoel je?

JC: Welke kleur oranje?

Wouter (twijfel): ...

Wouter (verheldering): Ah, zo'n beetje het oranje van tennisgravel...

JC: Gesproeid of niet gesproeid?

Wouter (gedaan helder moment): Wat bedoel je?

JC: Ik bedoel, eerder aan de donkere kant, of toch eerder met die lichte, zongerijpte toets erin?

Wouter: Weet niet, zoiets warm, geloofwaardig, een beetje zoals in een kleine ruimte met kaarslicht.

JC: Ik weet iets beter, het is meer zoals het oranje van een Afrikaanse zonsondergang.

Wouter (altijd klaar voor een mopje): Waar? Zo rond de evenaar ergens, Zanzibar bijvoorbeeld?

JC (serieus): Natuurlijk niet, die kleur is te rond. Meer iets richting Sahara, Mauritanië of zo...

Wouter (tegen zichzelf): Is he serious?

JC: Zie je wat ik bedoel?

Wouter: Ja hoor!

Panosely Yours,

wouter

Zanzibar

00:44 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-08

008/ In Rome, you do like the Romans...

 

Ik was het even vergeten, maar leven in Parijs is méér dan alleen werken. Na twee weken van Spartaanse dicipline, keek het weekend met guitige oogjes om het hoekje. Na een inmiddelijks traditionele knock-out vrijdag, had ik voor zaterdag een aantrekkelijk avondprogramma in verschillende arrondissementen. In Parijs is elk arrondissement aangeduid met een nummer (7ème, 16ième,...) . Een echte Parisien heeft zaterdagavond-ranglijsten waarop hij deze zorgvuldig klasseert volgens weloverwogen criteria van trendyness:

  • Het gemak waarmee je de juiste tafel in een goed restaurant kan reserveren (Hoe langer je op voorhand moet plannen, hoe beter de plaats....)
  • De aanwezigheid van de juiste people (Artiesten, topmodellen of televisiesterren zijn bonus!)
  • De afwezigheid van toeristen (want toeristen = NOT cool)
  • De tijd dat het duurt om een taxi te bemachtigen op zaterdagavond (Hoe langer een Parijzenaar moet wachten, hoe meer hij ervan overtuigd is dat hij op de juiste plaats is)
  • De lengte van de file voor een nachclub (zie hierboven: hoe langer, hoe beter)
  • Niet te vergeten: de allesoverkoepelende "Alle goede dingen in het leven hebben een p(a)rijs"

De mensen waarmee ik op stap was hadden zich voorgenomen om me ten volle in de nachtelijke caprices van hun stad in te wijden. Het was immers mijn eerste uitje, en ik had officieel mijn etiket van toerist achter me gelaten. Wat ze daarmee bedoelden was: alle etappes in het juiste arrondissement, op guerrilla-wijze een taxi proberen veroveren (met verdeeld succes), overal lang aanschuiven, een radar opzetten om bekendheden (BFs, bekende Fransen) te spotten en natuurlijk... alles met het juiste prijskaartje. Dit leek me niet de meest comfortabele manier om te ontspannen, maar zoals Caesar het ooit zei : In Rome, you do like the Romans...

Diner in het 17ème arrondissement (rustig beginnen), taxi (10 minuten wachten), Cocktails in het 5ème (= de meest trendy buurt in Parijs, conclusie: 30 min wachten voor een tafeltje en véél geld voor een Gin Fizz zonder dat we BFs hebben gezien ), taxi (45 min wachten... we waren blijkbaar echt op de juiste plaats).

Diep in de nacht komen we op onze eindbestemming aan: nachtclub The Redlight. Diep verscholen in de kelders van de Toren van Montparnasse, kietelt the Redlight aan de tenen van het hoogste gebouw in Parijs. In deze selecte club gaf een gereputeerde DJ een Techtonic-set. Originele locatie! Maar vooral : originele mensen. Techtonic is een recente rage waarbij op het eerste zicht slechts twee regels gelden: Toon de wereld je originaliteit, en dans als een hyperkinetische keukenrobot. Het geheel geeft een erg energetische cocktail! Het recept heb ik niet kunnen ontrafelen, maar ik ben wel zeker van een paar ingrediënten: Neem een stevige basis fluo sportschoenen, daarbij voeg je een kwart Disneyland, een kwart nekmatten en een hele hoop te grote juwelen (ook voor jongens). Afwerken met een forse scheut attitude en serveren met een gekruld rietje op 15.000 Volt. Ik voelde me terug even toerist.

Ik neem mijn lot in eigen handen, en besluit terug te keren voor ik epilepsie krijg. Ik neem de metro (NOT done), maar dat is ons geheim ;-).

Pas-taxily Yours

wouter

19:28 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |