15-05-08

017/ I've looked him in the eye

Sinds gisterenavond, toen ik rond 23u eindelijk de deur van mijn kantoor sloot, hing er iets vreemd in de lucht. Op weg naar de metro, slechts enkele minuten stappen, had ik het gevoel dat iemand me observeerde. Dat niet te beschrijven gevoel van een stel verstopte ogen die prikken in je rug. Het maakte me onrustig. Ik gaf het geen gevolg, en eens thuisgekomen werd ik overvallen door een niet onderhandelbare vermoeidheid.

Na een koortsachtige nacht maakte ik aanstalten om terug naar de metro te stappen. Opnieuw dat gevoel. Ik keek even rond, en toen zag ik hem. Een bekend gezicht. Geen vriend, nauwelijks een verre kennis, maar wel een bekende. Hij was veranderd. Hij had altijd al een ernstig gezicht, matte ogen. De persoon zonder een greintje gevoel voor humor, en altijd gehaast.

Hij kwam dichterbij, en stak ironisch glimlachend een hand op bij wijze van erkenning. "He Wouter, tijdje geleden... Moet ook lukken dat we elkaar hier in Parijs treffen... Hoe gaat het ermee? Via via heb ik gehoord dat je het erg druk hebt. Het actieve leven, hé man. Stoort het dat ik even met je meeloop? Ik moet toch nergens speciaal naartoe...." "Doe maar, maar ik heb haast!".

Ik heb hem nooit echt gemogen, maar als je - door omstandigheden - enkele beslissende fases van je jeugd deelt, voel je je ergens verplicht een tijdje beleefd te doen. Zo was hij erbij op de eerste fuifjes, meestal ergens discreet op een barkruk tot wanneer, tegen het einde van de avond, de slows beginnen waarop je al uren wacht om dat mooie meisje ten dans te vragen...  Het was met hem dat je je verleidingsstrategie besprak, meestal tot op het moment dat de lichten aanging en de kans was verkeken. Het meisje verdwijnend nacht.

Hij zat ook bij me op de universiteit, maar hij bracht er niets van terecht. Studeren is de periode dat je je onoverwinnelijk voelt, zolang de punten maar volgen. Ik heb vaak met hem gelachen, soms tot onbegrip van mijn medestudenten. Daarna kruisten we elkaar zelden, zonder het spoor helemaal te verliezen.

Toch was hij niet dezelfde. Vroeger waren zijn trekken ernstig, nu grimmig, op de limiet van dreigend. Hij kent zijn weg in Parijs als geen ander. Hij maakte me zenuwachtig.

Op kantoor volgde hij me zonder aarzelen de lift in. Mijn collega's leken er geen aanstoot aan te nemen, hoewel normaliter de confidentialiteitsgraad van mijn kantoor een relatief hoog CIA-gehalte heeft. Hij leunde over mijn schouder terwijl ik mijn mails beantwoordde. Onmogelijk om foutloos te typen als er iemand meekijkt.Tijdens een belangrijke meeting bezorgde hij me het rood op de wangen en de stotter in mijn argumenten. Ik geraakte echt niet van hem verlost.

Hij liep me de hele dag op de hielen, waardoor ik versnelde, maar zonder resultaat. Tijdens een rookpauze bood hij me zonder verpinken een tweede sigaret aan. Het leek onmogelijk om te weigeren. Na een opgejaagde dag stapte ik met hem als mijn schaduw in de regen naar de metro... . Ik was hem echt moe, maar zijn wil was wet. Daar kon ik me maar moeilijk bij neerleggen.

's Avonds besloot ik te gaan joggen in le Bois de Boulogne. Het was prachtig. De eerder gevallen regen verdampte op het warme asfalt, met zijn typische geur die zich mengde met het parfum van honderden lentebloemen in volle paringsdans. Bij elke pas die ik liep voelde ik dat hij het moeilijker kreeg. Hij houdt niet van sport. Gedurende een uur enkel je benen, de weg, Melissa Etheridge op je iPod en de geur van regen. Hij probeerde aan te klampen, en strompelde verzwakt mijn appartement binnen.

Tijd voor een heerlijke douche. Warm, koud, warm, koud, en vooral lang... Daar kon hij ook al niet tegen. Toen ik een pakje lindethé bovenhaalde, en aanstalten maakte om een rondje te bloggen, droop hij vertwijfeld af ... hij, Mr. Stress.

Slaapwel

Pastressly Yours

00:25 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

mooi, mooi, mooi...

Gepost door: lot | 15-05-08

Thx !!

Gepost door: wouter | 15-05-08

-:) prachtig...doe voort!

Gepost door: anje | 15-05-08

De commentaren zijn gesloten.