20-05-08

018/ Big Brother, Small Margin, Zero Excuse

Een grote dag vandaag. Een rite de passage voor iedereen die productontwikkeling doet: je eerste consumententest. Mijn concepten (remember episode 007/ It's gonna be a football player, I'm sure! ) zijn ondertussen zo gewikt en gewogen als de Koh-i-Noor, zo herschreven als het Nieuwe Testament en zo herkauwd als kalissenhout. Na een eindeloos proces van creatie, validatie, destructie, hercreatie,... zijn mijn eerste ideeën klaar voor een testvlucht.

De opzet is eenvoudig. Het decor doet denken een gepimpte versie van een gerechtelijk verhoorkwartier: twee kamers, gescheiden door spiegelglas. Een groep nauwkeurig geselecteerde consumenten aan de ene kant, wij aan de andere. Het enige verschil met een gerechtelijke ondervraging is dat de verhoorden in dit geval ALTIJD gelijk hebben (en dat ze koekjes krijgen), en jij altijd ongelijk :

  • Begrijpen ze niet wat je bedoelt, dan heb je het te ingewikkeld gemaakt
  • Geeuwen ze, dan heb je het niet boeiend genoeg gemaakt
  • Krijgt er een consumente een telefoontje van de basisschool dat haar zoontje buikloopt heeft (waarschijnlijk omdat hij gisteravond een kilo gele M&M's heeft gegeten) dan is het ook jouw fout
  • Eén uitzondering: vinden ze het toevallig wel goed, dan hebben "wij" dat goed gedaan...

Aangezien zo'n test een relatief kostelijke aangelegenheid is, is het "aangewezen" om reeds vanaf de eerste tests in de richting van een juist product te zitten. De kans dat ik vandaag ging geeuwen was dus erg klein!

Het begin al om 07u30 op een overvolle metro: een valies met 20 kg producten en maquettes in de ene hand, goedverpakte kartonnen boards (zo groot als een XXL-huisgeleverde pizzadoos, maar met de schreeuwerige vermelding "Confidentiel" opgeschreven) in de andere, kin en schouder bellend met JC die wou quadriplechecken of ik alles bijhad. Een aan te raden combinatie voor wie aandacht zoekt op de metro!

Eens ter plaatsen werden mijn bloed, zweet en tranen ruimschoots gecompenseerd:

Het is namelijk de eerste keer dat het project waar je al maanden op werkt een realiteit wordt, al is het maar voor even. Gedurende enkele uren praten consumenten over je hersenspinsels alsof ze reeds echt bestaan, onafhankelijk van de mogelijkheid dat je project op een blauwe maandag kan worden geannuleerd... Bovendien is het heerlijk om een dagje betaald mensen te observeren. Big Brother, Professional Edition.

Mensen zijn als kerstlichtjes : beter in groep. De dynamiek die ontstaat als je elf dames in een salon installeert, er chocolaatjes bijzet en ze laat tetteren over schoonheidsproducten is kaviaar. Als de moraliste het opneemt tegen de "eerste van de klas" ontstaat er een gekibbel, dat geleidelijk aan in intensiteit toeneemt. Dit tot groot jolijt van de advocate die, bijna uit principe, een derde mening in de discussie mengt om het geheel extra te kruiden. De kleuterleidster heeft het lastig met dit tumult en probeert de gemoederen te bedaren. Ze zoekt steun bij de doorwinterde spoorwegbeamte die, wellicht ook uit principe, altijd met vertraging antwoordt. Daarna neemt iedereen een chocolaatje.

Zolang ze maar niet geeuwen!

Patestly Yours

wouter

Slide1

00:48 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

gewoon Hoi Wouter,
Ik wou je gewoon even laten weten dat ik je avonturen volg en ik vind dat je een hele toffe schijver bent. Veel succes nog.

Gepost door: Vanessa | 24-05-08

Alles in één keer gelezen én direct een link gezet op mijn blog...Damn I'm impressed!!!

Gepost door: Nina | 27-05-08

De commentaren zijn gesloten.