28-05-08

019/ Baywatch, starring Martine

De lente bereikt stilaan zijn midlifecrisis: het regent, en hij zit in de helft van zijn vijfmiljardste leven. Dit vertelt me ook dat ik hier bijna twee maanden verblijf. Het is dus hoog tijd om de jacht te openen op een permanente stek. Een appartement dat mijn stempel draagt, en niet de vluchtig voorgedrukte handtekening van mijn bedrijf dat me mijn huidige uitvalsbasis tijdelijk ter beschikking heeft gesteld.

Een Parijse appartementjacht doet me nog het meest denken aan waardevolle voorwerpen zoeken op het strand van Martinique bij valavond. Er is relatief veel te vinden, maar het is voornamelijk rommel, drijfhout en gebroken schelpjes. Dat ene juweel vinden is dus een zaak van doorzettingsvermogen, reactiviteit, geluk of ... Martine.

Martine, met de tong van een piraat, het oog van een strandjutter en de leeftijd van de Titanic. Martine is de vastgoedagente die me een hele dag ging bijstaan in de queste naar een ruim, lumineus, goed gesitueerd, degelijk onderhouden & gemakkelijk onderhoudbaar appartement. Met Martine erbij kreeg je het gevoel dat je plotseling een uitgebouwde metaaldetector in je handen kreeg gestopt tijdens zoektocht op het strand. Martine, een kranige zestiger (een veteraan van alle vastgoedprijsinflaties, verkeerscongesties, manifestaties, wijkvalorisaties, etc die je in een grootstand kunt verwachten) houdt van twee dingen : Sneller de trap ophollen dan mensen die slechts half haar leeftijd hebben én het oneens zijn met, nou ja, zowat alles en iedereen... . Met haar heb ik op één dag acht appartementen bezocht in 4 verschillende arrondissementen.

Martine komt overal twintig minuten te vroeg, om zich daar met nooit tanend enthousiasme op te winden over het feit dat mensen nooit op tijd komen. Martine parkeert nooit buiten de lijntjes maar weigert uit principe zich in een betalende parking te plaatsen. Martine vraagt na zes decennia nog altijd aan elke ober bij wie ze een espresso bestelt waarom er zo weinig in dat kopje zit voor zoveel geld. Martine noteert zorgvuldig drie dozijn criteria die je opgeeft om een zo gericht mogelijke zoektocht te kunnen doen, maar negeert daarna alles volkomen met haar passe-partout : "L'immobilier est tellement compliqué dans cette ville, vous vous rendez pas compte".

 Maar, Martine is Immo-Inzaghi, Mozappart en Ben Huur in één persoon verenigd. Ze is een kei in het vinden van de goede plaatsjes om te wonen.  

Met de energie van een Caraïbische zomerstorm raasde ze van de ene plaats naar de andere (niet vergeten te vroeg te komen...), met mij in haar wiel. Trappen op (toen moest ik lossen), trappen af (aanklampen), en weer verder... Zo vonden we samen een oud stuk van 50 Belgische Franken, een pakje paperclips, een sleutelbos en een metalen koekjestrommel van Boudewijn&Fabiola op ons strand. Interessant, maar niets bijzonder. Tot we op een bepaald moment iets zagen schitteren in het 16e arrondissement. Mijn diamand, op maat geslepen (grote ruiten, afwasmachine, garage voor mijn ongeboren scooter en een terrasje met uitzicht op een tuin). Tombola.

Binnenkort verhuizen!

Partinelisly Yours

wouter

16ieme

00:47 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-05-08

018/ Big Brother, Small Margin, Zero Excuse

Een grote dag vandaag. Een rite de passage voor iedereen die productontwikkeling doet: je eerste consumententest. Mijn concepten (remember episode 007/ It's gonna be a football player, I'm sure! ) zijn ondertussen zo gewikt en gewogen als de Koh-i-Noor, zo herschreven als het Nieuwe Testament en zo herkauwd als kalissenhout. Na een eindeloos proces van creatie, validatie, destructie, hercreatie,... zijn mijn eerste ideeën klaar voor een testvlucht.

De opzet is eenvoudig. Het decor doet denken een gepimpte versie van een gerechtelijk verhoorkwartier: twee kamers, gescheiden door spiegelglas. Een groep nauwkeurig geselecteerde consumenten aan de ene kant, wij aan de andere. Het enige verschil met een gerechtelijke ondervraging is dat de verhoorden in dit geval ALTIJD gelijk hebben (en dat ze koekjes krijgen), en jij altijd ongelijk :

  • Begrijpen ze niet wat je bedoelt, dan heb je het te ingewikkeld gemaakt
  • Geeuwen ze, dan heb je het niet boeiend genoeg gemaakt
  • Krijgt er een consumente een telefoontje van de basisschool dat haar zoontje buikloopt heeft (waarschijnlijk omdat hij gisteravond een kilo gele M&M's heeft gegeten) dan is het ook jouw fout
  • Eén uitzondering: vinden ze het toevallig wel goed, dan hebben "wij" dat goed gedaan...

Aangezien zo'n test een relatief kostelijke aangelegenheid is, is het "aangewezen" om reeds vanaf de eerste tests in de richting van een juist product te zitten. De kans dat ik vandaag ging geeuwen was dus erg klein!

Het begin al om 07u30 op een overvolle metro: een valies met 20 kg producten en maquettes in de ene hand, goedverpakte kartonnen boards (zo groot als een XXL-huisgeleverde pizzadoos, maar met de schreeuwerige vermelding "Confidentiel" opgeschreven) in de andere, kin en schouder bellend met JC die wou quadriplechecken of ik alles bijhad. Een aan te raden combinatie voor wie aandacht zoekt op de metro!

Eens ter plaatsen werden mijn bloed, zweet en tranen ruimschoots gecompenseerd:

Het is namelijk de eerste keer dat het project waar je al maanden op werkt een realiteit wordt, al is het maar voor even. Gedurende enkele uren praten consumenten over je hersenspinsels alsof ze reeds echt bestaan, onafhankelijk van de mogelijkheid dat je project op een blauwe maandag kan worden geannuleerd... Bovendien is het heerlijk om een dagje betaald mensen te observeren. Big Brother, Professional Edition.

Mensen zijn als kerstlichtjes : beter in groep. De dynamiek die ontstaat als je elf dames in een salon installeert, er chocolaatjes bijzet en ze laat tetteren over schoonheidsproducten is kaviaar. Als de moraliste het opneemt tegen de "eerste van de klas" ontstaat er een gekibbel, dat geleidelijk aan in intensiteit toeneemt. Dit tot groot jolijt van de advocate die, bijna uit principe, een derde mening in de discussie mengt om het geheel extra te kruiden. De kleuterleidster heeft het lastig met dit tumult en probeert de gemoederen te bedaren. Ze zoekt steun bij de doorwinterde spoorwegbeamte die, wellicht ook uit principe, altijd met vertraging antwoordt. Daarna neemt iedereen een chocolaatje.

Zolang ze maar niet geeuwen!

Patestly Yours

wouter

Slide1

00:48 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-05-08

017/ I've looked him in the eye

Sinds gisterenavond, toen ik rond 23u eindelijk de deur van mijn kantoor sloot, hing er iets vreemd in de lucht. Op weg naar de metro, slechts enkele minuten stappen, had ik het gevoel dat iemand me observeerde. Dat niet te beschrijven gevoel van een stel verstopte ogen die prikken in je rug. Het maakte me onrustig. Ik gaf het geen gevolg, en eens thuisgekomen werd ik overvallen door een niet onderhandelbare vermoeidheid.

Na een koortsachtige nacht maakte ik aanstalten om terug naar de metro te stappen. Opnieuw dat gevoel. Ik keek even rond, en toen zag ik hem. Een bekend gezicht. Geen vriend, nauwelijks een verre kennis, maar wel een bekende. Hij was veranderd. Hij had altijd al een ernstig gezicht, matte ogen. De persoon zonder een greintje gevoel voor humor, en altijd gehaast.

Hij kwam dichterbij, en stak ironisch glimlachend een hand op bij wijze van erkenning. "He Wouter, tijdje geleden... Moet ook lukken dat we elkaar hier in Parijs treffen... Hoe gaat het ermee? Via via heb ik gehoord dat je het erg druk hebt. Het actieve leven, hé man. Stoort het dat ik even met je meeloop? Ik moet toch nergens speciaal naartoe...." "Doe maar, maar ik heb haast!".

Ik heb hem nooit echt gemogen, maar als je - door omstandigheden - enkele beslissende fases van je jeugd deelt, voel je je ergens verplicht een tijdje beleefd te doen. Zo was hij erbij op de eerste fuifjes, meestal ergens discreet op een barkruk tot wanneer, tegen het einde van de avond, de slows beginnen waarop je al uren wacht om dat mooie meisje ten dans te vragen...  Het was met hem dat je je verleidingsstrategie besprak, meestal tot op het moment dat de lichten aanging en de kans was verkeken. Het meisje verdwijnend nacht.

Hij zat ook bij me op de universiteit, maar hij bracht er niets van terecht. Studeren is de periode dat je je onoverwinnelijk voelt, zolang de punten maar volgen. Ik heb vaak met hem gelachen, soms tot onbegrip van mijn medestudenten. Daarna kruisten we elkaar zelden, zonder het spoor helemaal te verliezen.

Toch was hij niet dezelfde. Vroeger waren zijn trekken ernstig, nu grimmig, op de limiet van dreigend. Hij kent zijn weg in Parijs als geen ander. Hij maakte me zenuwachtig.

Op kantoor volgde hij me zonder aarzelen de lift in. Mijn collega's leken er geen aanstoot aan te nemen, hoewel normaliter de confidentialiteitsgraad van mijn kantoor een relatief hoog CIA-gehalte heeft. Hij leunde over mijn schouder terwijl ik mijn mails beantwoordde. Onmogelijk om foutloos te typen als er iemand meekijkt.Tijdens een belangrijke meeting bezorgde hij me het rood op de wangen en de stotter in mijn argumenten. Ik geraakte echt niet van hem verlost.

Hij liep me de hele dag op de hielen, waardoor ik versnelde, maar zonder resultaat. Tijdens een rookpauze bood hij me zonder verpinken een tweede sigaret aan. Het leek onmogelijk om te weigeren. Na een opgejaagde dag stapte ik met hem als mijn schaduw in de regen naar de metro... . Ik was hem echt moe, maar zijn wil was wet. Daar kon ik me maar moeilijk bij neerleggen.

's Avonds besloot ik te gaan joggen in le Bois de Boulogne. Het was prachtig. De eerder gevallen regen verdampte op het warme asfalt, met zijn typische geur die zich mengde met het parfum van honderden lentebloemen in volle paringsdans. Bij elke pas die ik liep voelde ik dat hij het moeilijker kreeg. Hij houdt niet van sport. Gedurende een uur enkel je benen, de weg, Melissa Etheridge op je iPod en de geur van regen. Hij probeerde aan te klampen, en strompelde verzwakt mijn appartement binnen.

Tijd voor een heerlijke douche. Warm, koud, warm, koud, en vooral lang... Daar kon hij ook al niet tegen. Toen ik een pakje lindethé bovenhaalde, en aanstalten maakte om een rondje te bloggen, droop hij vertwijfeld af ... hij, Mr. Stress.

Slaapwel

Pastressly Yours

00:25 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-05-08

016/ Expat-atje oorlog

Werken en leven in het buitenland (ook al is het niet zo heel veraf) heeft vaak iets van een rondje geblinddoekt Polonaise-dansen met de locals, de Fransen in dit geval. Je moet zo snel mogelijk zo goed mogelijk in de maat dansen of mensen trappen op je hielen, trekken aan je hemd of gaan te snel zodat de ketting breekt. Het komt er dus op aan de kleine gewoontes, manieren van communiceren en lokale humor te begrijpen en te integreren in je dagelijks handelen.

Iedereen die reeds door olijke nonkel Frank of tipsy tante Eef op een trouwfeest tot een Polonaise werd gedwongen, zal beamen dat dit niet altijd even vanzelfsprekend is. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Expats (de happy few die zich vrijwillig hebben opgegeven voor deze kleurrijke dans) met de regelmaat van de klok op een nogal samenzweerderige manier afspreken voor etentjes, terrasjes, etc. Dit alles met het doel even aan de locals (en hun pakhuis vol rare trekjes) te ontsnappen, en er occasioneel ook even over te klagen.

Als de culturele verschillen tussen mij en een stel Fransen al relatief groot (maar overzichtelijk) zijn, was ik heel benieuwd wat het effect zo zijn van een avond sportief wijndrinken met twee Duitse, een Poolse, een Italiaan, een Braziliaanse met Aziatische roots, twee Britten, een Russische en een Turk. De Olympische Spelen van terrasjesdoen.

Het resultaat was zo grappig als een Antwaarpse deurenkomedie, zo genant als een zuigplek op je neus en zo chaotisch als een Belgische regeringsvorming.

De afspraak leek nochthans niet onoverkomelijk: Le Marais, Café La Palette, acht uur.

Om tien vóór acht krijg ik telefoon van de Duitse delegatie om te vragen waar ik blijf. Ze hadden al naar bijna iedereen rondgebeld, en er was nog niemand. Ook de tafel die we hadden gereserveerd was in de verste verte nog niet beschikbaar. (Verrassing!). Ik arriveer rond kwart na acht, een hoopje rond half negen, onze gereserveerde tafel rond negen uur, en uiteindelijk de Italiaan om kwart voor tien, met de onsterfelijke quote : Ittisa not eazie in this citie to have Vespa, die taxi donnote look around when theye drive. Ondertussen hadden de Duitsers reeds vier halveliters op, evenals de Britten, maar dan wel op de helft van de tijd. Als de Russische ontdekt dat haar stoel een beetje wiebelt confronteert ze de garçon met dit onaanvaardbare gegeven. Wanneer ze verbouwereerd ontdekt dat de ober niet erg onder de indruk lijkt, vraagt ze op theatrale wijze op ze met de manager kan spreken. De Turk ziet zijn kans schoon en bied de Russische met veel omhaal zijn stoel aan, ondertussen zegt hij tegen de ober dat het allemaal "pas de problème" is, en gunt hij zich voor de rest van de avond het recht om enkele nog oog te hebben voor de boezem van de deerne die hij uit haar penibele situatie heeft geholpen.

Tijd voor wijn. De Braziliaanse drinkt alleen maar wit, want rode wijn maakt haar "too hot". Het leek even alsof de Turk, hoewel hij zijn Oostfrontoffensief gemotiveerd voortzette, de halve rode wijnkelder van de brasserie ging bestellen. De Poolse hield een gepassioneerd discours over  het feit dat de Franse horeca verplicht zou moeten worden om meer wereldwijnen op de kaart te plaatsen, want "wie wilt er nu nog Franse wijn drinken?"... Een van de Britten maakte een snelle berekening met welke drank je maximaal alcohol verkrijgt tegen minimale kosten. Zijn Britse vriendin was ondertussen spoorloos verdwenen. Alles werd duidelijk toen de ober ons kwam vragen of er een toevallig iemand Charles noemde, want er was een dame op het toilet al minutenlang die naam aan het roepen. Details vragen een stevige maag...

Om de conherentie te garanderen produceerde dit internationaal allegaartje een aantal decibels dat alleen een soundchecker van een punkrockband kan waarderen.

Een mens moet iets overhebben voor zijn glas Chablis en drie plakjes Saucisson!

ex-Patrisly Yours

groep-polonaise

01:04 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-08

015/ De ene zijn dood...

Oh heerlijke maand mei... De eerste maand zonder mosselen, de eerste maand mét aardbeien. De maand van de Romeinse Godin Maia, gedoopt met slechts drie letters, maar gezegend met weekends van gemiddeld drie dagen. En wie lange weekends in een blender stopt met Parijs krijgt een compacte, maar smakelijke toeristensalade. Als Lichstaddebutant met 1 maand op mijn actief, is het nog te vroeg voor de typische grootstedelijke minachting voor toeristen, dus ik droeg mijn steentje bij. Geholpen door tandems bekende leukelingen op doortocht, of op missie.

Aangezien op 1 mei, traditioneel het feest van de arbeid, zoveel mogelijk mensen zo weinig mogelijk doen, waren alle musea en andere bezienswaardigheden dicht. Gelukkig bestaat er een plaats waar 85% van de aanwezigen zijn heengegaan voor ze de inmiddels verworven rechten zoals betaald verlof of gezondheidszorg konden afdingen: Père Lachaise. Het bekendste kerkhof ter wereld waar the rich&famous van vroeger en nu vechten voor een maximaal aantal slechts vaag-geïnteresseerde duiven op het fronton van hun laatste rustplaats. Enkele snelle vaststellingen...

Een paar van de mensen die er liggen konden het eigenlijk wel zien aankomen:

 

Slide1
 

 

Daarnaast zijn er volgens mij wel enkelen die het plezier van grafliggen iets hadden overschat.

 

Slide2

 

Wat me ook opviel is dat sommige doden duidelijk iets te compenseren hadden.

 

Slide4

 

Het is ondertussen ook empirisch vastgesteld dat een bepaalde bruinkleurige, gesuikerde drank, die we hier niet bij naam wensen te noemen, ernstige gevolgen kan hebben voor de gezondheid.

 

Slide5

 

Dit zou natuurlijk geen cosmeticablog zijn, als we geen vermelding maken van Oscar Wilde, die reeds twintig jaar worden gesponsord door een welbekend make-upmerk, en bijgevolg overladen is met honderden lipstick-kussen.

Slide6

 

 

Een kerkhof vol duiven vraagt een grondig onderhoud. Vele bekende hoofden zijn ondertussen echter vakkundig getooid met een witte, vreemdruikende brei. Na enig onderzoek hebben we de verantwoordelijk voor dit gebrek aan onderhoud gevonden. We zijn de gele puzzel nog aan het samenleggen, maar we denken dat hij zelf zijn hogedrukreiniger aan de wilgen heeft gehangen.

Slide7

Het klinkt dus allemaal glamoureuzer dan het is, Père Lachaise. Je bent steeds in de buurt van Edith Piaf en Jim Morrisson, maar die zijn eigenlijk ook niet veel van zeg...

 

Perishly Yours,

Wouter

23:43 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |