03-06-08

020/ Roller Garros

Als de Stenen der Wijsheid op de Koppenberg waren gevonden, hadden die wellicht andere wetten geciteerd.”Een Vlaming bezit een auto” stond dan wellicht in de eerste paragrafe. Iedereen die bijna honderd dagen iets essentieel gemist heeft, is klaar voor substitutie. Mijn 4 aluminiumvelgen heb ik bijgevolg vervangen door 8 hardrubberen wieletjes. Ik ben (opnieuw) de trotse eigenaar van Rollerskates! De leuke hoekjes van Parijs verkennen is handiger als je niet de hele tijd 25 meter onder de grond in een vochtige metro zit. Vandaar een kleine uitdaging voor mezelf: alle straten van Parijs minstens 1 keer met mijn rollers doorkruisen.

Parijzenaars zijn bovendien verrassend genoeg, nogal bang van mensen met rollerskates. Er moet in het verleden iets heel erg zijn gebeurd in deze stad dat te maken heeft met rollerskates. Ik kan me niet voorstellen dat de Duitsers enkele decennia geleden op skates de binnenstad zijn binnengerold. Ik moet er nog eens een heruitzending op naslaan, maar ik denk dat ook Materazzi niet op rollers stond tijdens zijn wereldberoemde Rammsteincover met Zinedine Zidane. Het geeft je in elke geval wel de nodige ruimte op de vlakke troittoirs voor interessante tochten.

Mijn vuurdoop was een rollend uitje naar de heilige klei van Roland Garros, gedurende twee weken de navel van de internationale sport. Zowat iedereen die meetelt in Parijs regelt via connecties of gefortuneerde nonkels een plaatsje rond de Court Philippe Chatrier. Nonchalante aankomst, 4 opgeblonken chroom (=Aluminium Delux) velgen, asymmetrisch polootje rond gebruinde schouders, zonnebril,... la totale.

Aangezien ik geen kaarten had, en niet bereid was een groepje vreemd ogende Paskistani enkele honderden Euro’s te geven om dit euvel te verhelpen, stond ik daar twintig minuten, op mijn rollers aan het hek te kijken naar de opwarming van een tweederangspelers tegen zijn (gedeelde) coach. In de verte hoorde ik af en toe het gejoel van de menigte. Aangezien Frankrijk gratis televisie aanbiedt om je GSM, heb ik de match gevolg op een microscopisch schermpje, met het geluid van het echte applaus in de achtergrond. Nog nooit heb ik zo veel van een wedstrijd gehoord, en er zo weinig van gezien.

Ik kon het niet helpen even medelijden te hebben met mezelf. Ook dit is Parijs: alleen op rollers achter een geblindeerd hek staan luisteren naar mensen (met chroomvelgen) die er wel op de juiste plaats zijn, in gezelschap. Het is soms een beetje desolaat om alleen in een grootstad te wonen, zelfs als gebeurt er altijd wat...

 

Nog 6448 straten op de rollers en ik koop me ook velgen, én bijpassende zonnebril!!

Roland Garosly Yours

wouter

Roland

00:07 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Eerste bezoekje hier, je schrijfsels doen me aan het scherm kleven. En ik moet werken!

En bewondering: op je eentje in een stad als Parijs. Chapeau! (dat is Frans!)

I'll be back! (dat niet)

Gepost door: saartje | 03-06-08

De commentaren zijn gesloten.