16-06-08

024/ Eyes wide open

Iedereen heeft wel n's een film gezien over geheime groeperingen in prestigieuze universiteiten die er bijzondere rites en thematische feesten op nahouden. Na racen met een Lamborghini op een verlaten weg langs de Italiaanse Riviera staat het ontdekken van zo'n gesloten kring hoog op mijn lijstje van de dingen die ik wil doen voor ik ooit, op een zonnige dinsdagvoormiddag de naam van mijn eerstgeboren zoon ga aangeven in een gerenoveerd gemeentehuis ergens in Vlaanderen.

Toen een oude schoolvriend me een Facebookbriefje stuurde met de uitnodiging voor een speciaal bal in een kasteel ten zuiden van Parijs heb ik dan ook niet lang getwijfeld. Het ging immers niet over een doorsnee KSA-fuif, maar een invitation only bal, georganiseerd door een selecte groep van een van 's werelds meest prestigieuze business scholen, het INSEAD. Bovendien zou de combinatie van de locatie, het thema en de genodigden een hoog The Lord of the Ring-gehalte hebben.

INSEAD ligt verscholen in het tweede grootste bos van Europa, op een uurtje treinen vanuit de Lichtstad. De dresscode was, hoewel complex, best intrigerend: Elfen, Toga's en Shakespeare. Na een schitterend diner in een lokaal restaurant, maken we (dat zijn, mijn vriend Andy, ikzelf en een vijftal collega-studenten van divers pluimage, gaande van een getalenteerde erfgenaam van een Italiaanse Scheepsmagnaat tot een Australisch wiskundig genie met Britse achtergrond) aanstalten om te vertrekken.

Tijdens de autorit van een halfuurtje, met de grootlichten noodzakelijk aan, ben ik volledig in de ban van de horden herten, uilen en everzwijnen die schijnbaar gezellige onderonsjes houden langs de kant van deze gietzwarte weg. Als we parkeren, zijn we nog 800 meter verwijderd van het kasteel waar het feest plaatsvindt. Twee grote mannen, enkel gekleed in een witte toga en een Italiaans Carnavalmasker wachten ons op. We moeten te voet verder, de zuinig gezaaide fakkels volgend langs een bosweg, die gehuld wordt in een sfumato avondmist die haar als gegoten staat. Plots doemt het blauwverlichte, hoge kasteel op tussen de bomen. Zoals laatzomerse muggen worden we, als vanzelf, aangetrokken door dit licht en de muziek die steeds duidelijker hoorbaar wordt. Ik voel mijn hart kloppen in mijn slapen.

Nog enkele stappen in de werkelijke wereld, en wij worden op ons beurt meegezogen in dit surrealisme van verklede mensen, dure champagne, mysterieuze techno, dikke sigaren in dit evenzo prachtig als dreigend kasteel. Jonge mannen in smoking mengen moeiteloos met meisjes verkleed als elfen of engelen. Iedereen lijkt elkaar te kennen, en sommigen spreken me aan alsof ik ze al jaren ken. Eens je binnen bent, ben je binnen, tenminste voor deze nacht. Ik overwin mijn paralyserende verwondering en los op in de dansende menigte, met een brede glimlach op mijn lippen, en bodemloze energie in mijn benen. Als de uilen de wacht wisselen met de bosduiven, is het voor ons ook tijd om terug te gaan: terug naar de stad, terug naar de werkelijkheid met de zuurzoete smaak van deze ontdekking nog in mijn mond.

Partysly Yours

wouter

00:21 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Gij zijt toch echt wel met uw gat in de boter gevallen he, gij maakt op een week mee wat ik in een heel leven meemaak. Met een beetje geluk dan nog. Hoe doet ge dat in godsnaam??

Gepost door: Nina | 21-06-08

De commentaren zijn gesloten.