08-07-08

025/ The buttons and the trees

Daarnet bij het thuiskomen hoorde ik kleine stemmetjes. Ik keek rond, onbegrijpend, maar erg nieuwsgierig naar dit gedempt, maar duidelijk hoorbaar gemor van wel honderd kleine opstandelingen. Ik stapte onderzoekend rond in mijn nieuwe appartement. Toen ik in de buurt van mijn computer kwam werd het me duidelijk. Het waren de kleine stofkuchjes die alles prijsgaven. Het waren de toetsen van mijn laptop die, bestoft en verwaarloosd, duiding gaven van hun ontevredenheid. Iedereen deed mee, de SHIFT-toetsen voerden het hoogste woord, gevolgd door het uitroepteken en PgDn. Enkel de ESC-toets was weer niet van de partij. Ik voelde me een beetje verantwoordelijk voor deze gebroken harten, en tokkelde ze zachtjes dat ik terug ging beginnen schrijven.

Het is inderdaad hectisch geweest de laatste weken, en dit zowat op alle fronten. Waanzinnig drukke periode op kantoor, een seminarie in Marrakech en mijn langverwachte verhuis naar mijn nieuw, luminotherapeutisch appartement (met de afwezigheid van Internet tot gevolg).

De verhuis was er eentje naar mijn hart: chaotisch, te ambitieus, een beetje risicovol en vooral, met een happy end. Met Matijs, een eeuwige buddy, hadden we het moedige plan om op één zaterdag een middelgroot katertje te temmen, een volledige IKEA te verslinden, een tournéetje Carrefour te doen, een camionette in te laden, 300 km te rijden, alles uit te laden en dan een stapje in de wereld zetten in Parijs...

Alles ging min of meer goed tot we Brussel verlieten en een controlelampje van ons camionetje dreigend begon te pinken. Matijs keek me even besluitloos aan. Na twee sprakeloze seconden waren we unaniem: als je een IKEA én Carrefour de baas kan op zaterdag, is een buitenlands koffiekransje met de VAB klein bier! And off we go.

Toen we om twee uur ’s morgens eindelijk uitgeladen hadden was de enige twijfel die nog tot de mogelijkheden behoorde de twijfelaar die met mij de komende maanden talloze nachten zal delen. Het was wel even wennen... Size does matter.

Net toen ik de volgende ochtend dacht dat alles goed was verlopen, zag ik een vijftal strakke dozen hunkerend naar mij kijken. Matijs zag ze ook en besloot dat hij liever met de camionette met dubieuze gezondheid terug naar Brussel reed dan de ultieme uitdaging aan te gaan: het alomgekende “IKEA-meubelen-monteren-voor-ongeduldige-mensen”.  Om het helemaal compleet te maken had ik enkel een microscopisch klein schroevendraaiertje ter beschikking. Zes uur en drie blaren later stond alles op poten... Misschien niet altijd op de juiste, maar het was leefbaar.

Het zag er mooi uit, mijn vijfsterrenaquarium. Grote ruiten, veel licht, open keuken, maar ik kon me niet van het gevoel ontdoen dat er iets miste. Gelukkig is dat ondertussen ook opgelost... Sinds enkele dagen is Léon in mijn leven. Ruwe bast, rijke geschiedenis, nogal dominant op het eerste zicht. Soms zoet en genereus, soms zuur en pretentieus. Mijn (voorlopig) enige erfgenaam doet het liefst terrasjes, en flaneert daar ongegeneerd met zijn potente lijf en ranke armen. Léon is het kroonstuk van mijn nieuwe woonst, een druivelaar van het zuiverste soort. Gekocht, versleept en geïnstalleerd tijdens een dol weekend met een stel coole makkers met Antwerpse inslag. Graciaaaaaaaaaaaas.

PaVinisly Yours

wouter

P050708_16[1].59

10:43 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.