15-07-08

026/ Meer ONDER dan WEG.

Donderdagavond. Ons team viert het afscheidsfeestje van iemand die ik eigenlijk nooit heb gekend. Na een drukke werkweek geniet de Mojito bij iedereen een grotere belangstelling dan de toostjes met rauwe tonijn. Zonder verassing werden de geplande speeches en beleefde mopjes terug in de oude doos gestoken en vervangen door een geïmproviseerde karaoke. Aangezien het gepland was dat ik bij het krieken van de dag een snelle trein zou nemen richting Lyon voor een speciale consumentenobservatie had ik mijn traditionele Assepoesterreflex (i.e. voor middernacht in bed tijdens de werkweek) op nonactief gezet. Slapen op de trein kan je immers in alle mentale toestanden. Toen ik om 4 uur 's ochtends, Mika neuriënd mijn appartement binnekwam leek mijn plan waterdicht: een uurtje kuisen, een douche nemen, bagage inpakken en zonder slapen richting Gare de Lyon. Dat was echter buiten mijn lichaam gerekend dat tijdens een onbewaakt moment ergens tussen het uitdoen van mijn linker- en rechterschoen zijn recuperatierechten opeiste en me zonder overleg in een onvermijdelijke slaap ving.

Toen ik wakker werd duurde het 3 seconden voor ik wist waar ik was, 8 seconden om uit te vissen waarom ik in mijn zetel lag én mijn rechterschoen nog aanhad, en nog eens 10 seconden om te beseffen dat ik op dit eigenste uur reeds in Lyon (600 km verderop) werd verwacht met een klein kapitaal aan maquettes. Oh My God... 3 uur overslapen. Vanuit de dichte ochtenmist waarin mijn hoofd zich bevond werd het me plots duidelijk: dit zou een race tegen de klok worden die de hele dag zou duren...

Metro (opeengepakt) - RER (met vertraging) - TGV (zonder geldig ticket, dus op de grond) - Taxi (overbetaald) - Lopen (met te veel bagage). Om 12u30 kwam ik, uitgedroogd, opgefrommeld en zonder goed excuus aan in Lyon. Het duurde een halfuur flauwe mopjes, twee fruitsapjes en de belofte van een halve kilo Godiva-pralines alvorens de verantwoordelijke van onze studiedienst er ook wat humor in zag.

Aangezien ik diezelfde avond opniew vanuit Parijs richting Bretagne hoorde te vertrekken voor een uitje met een stel internationale collega's die de Mont Saint Michel enkel uit de Lonely Planet kenden, was het oorspronkelijk gepland dat ik reeds rond 15u een TGV terug naar Parijs ging nemen. Dat was natuurlijk buiten de vertraging van deze ochtend gerekend, en vanuit professioneel schuldgevoel besloot ik deze trein een uurtje uit stellen, met een berekend risico van een nipte timing om van trein (en station) te wisselen in de hoofdstad.

Dus om 16u, lopen (in een tropisch onweer) - taxi (boos wegens natte jeans op zijn nieuwe zetels) - TGV (weer op de grond, wegens het Franse verlengde weekend) - metro (nog 25 minuten tijd, alles is nog mogelijk) - metro 2 (nog 11 minuten voor 7 stops...) - LOPEN (het station van Montparnasse is ongeveer zo groot als West-Vlaanderen, dus daar kwam geen einde aan)... en toen, heigend, zo rood als een pomodore door de mix van stress en inspanning, een blik op het enorme bord waar de vertrekkende treinen op worden aangekondigd... NIETS. De trein was vertrokken, samen met mijn hoop op een avontuurlijk weekendje aan de Atlantische kust. De hoofdpersonages van de Trueman-show en The Terminal waardig slenterde ik door het enorme station, doelloos, vol ongeloof, als een voetballer die net de belangrijkste doeltrap van zijn carrière heeft gemist en met gekromde rug het loodzware besef draagt dat al de inspanningen voor niets zijn geweest...

Een minuutje later, telefoon van Yelena, mijn Russische collega, die met heigende stem verifiëert of ik wel degelijk op de trein zat. Als om de soap te rekken blijkt dat ook zij de juiste trein heeft gemist. Als we elkaar terugvinden blijkt dat er tien minuten later een nieuwe trein vertrekt richting Saint-Malo (weliswaar met de nodige overstappen...). We springen, voor de derde keer die dag zonder geldig ticket op een overvolle trein. Als we overstappen in Rennes kan ik mijn ogen niet geloven: er zijn zitjes vrij. Na 1400 km van SNCF-paria-schap proef ik eindelijk het gesuikerde genoegen van een echt zitje... Als we om middernacht aankomen in Saint-Malo pikken we onze huurauto op, en in de jeugdherberg slaag ik er nog net in om beide schoenen uit te doen voor ik inslaap, op het metronomische ritme van de trein dat nog uren nazindert in mijn hoofd.

ParisLyonParisBretagnisly Yours

wouter

10:32 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

CAVE : teveel aan stress bij toch
wel leven met drive en toffe kontakten

Gepost door: Padre | 25-07-08

De commentaren zijn gesloten.