30-07-08

028/ Landkaarten, postkaarten, speelkaarten…

Op reis gaan is geweldig. Ik doe het wel vaker, maar eerlijk gezegd is er een heel deel rond vakantie dat ik niet begrijp. En hoe meer je erover nadenkt, hoe vreemder het wordt. Het lijkt wel alsof de mensheid ergens een schakelaar kreeg ingepland die moeiteloos van J(aar)-modus kan worden omgeschakeld naar V(akantie)-modus. In V-modus krijgen de anders onontwortelbare wetten van routine een heel andere kleur (bruin?).

 

Mensen bezoeken op vakantie kerken & musea terwijl ze niet bij benadering kunnen zeggen wanneer ze voor het laatst vrijwillig een historisch gebouw hebben bezocht in eigen stad.

 

Mensen liggen uren te vechten tegen een gewisse en slechts gedeeltelijk omkeerbare huidverbranding op luidruchtige en overdrukke stranden, terwijl een ritje van 10 minuten in een warme, drukke metro een onoverkomelijke bron van ergernis vormt.

 

Mensen laten zich glimlachend oplichten bij de aankoop van lokale souvenirtjes, terwijl ze zonder uitzondering met chirurgische precisie de laatste folder van Colruyt uitpluizen op zoek naar die extra Euro voordeel.

 

Mensen nemen honderden foto’s van “zoontje met ijsje in Spanje” of “vrouw op de kade bij ondergaande zon” (oppassen voor tegenlicht), terwijl foto’s van “vrouw komt terug met de boodschappen” of “zoontje heeft zijn knie geschaafd met de fiets op weg naar school” bijna onbestaand zijn, ondanks hun grotere relevantie enkele decennia later.

Dus toeristen zijn zichzelf als mens, maar dan anders. Same same… but different. Het doet me een beetje denken aan mensen die poker spelen. Ze zijn zichzelf, met niet dezefde. En inderdaad, als ik mijn geweldig road tripje (Kroatië / Slovenië) met Matijs en Tony (zoals de Frosties leeuw, indeed) onder de loep neem, zijn de overeenkomsten met poker niet te ontkennen. Een samenvatting.

 

Aangezien de online weerkaarten elkaar lichtelijk tegenspraken, moesten we onze bestemming een beetje gokken om aanspraak te maken op “bermuda met Flip Flops"-temperaturen. In Oosterijk besluiten we te bluffen, we kopen geen wegenvignet. Na wat juiste en foute turns onderweg komen we aan in Ljubljana, Slovenië. In onze jeugdherberg, gelegen in een Kleine straat vlak in het centrum, slapen we met 16 in kamer…Full House. We bezoeken een vervallen kasteel waar een koning en een dame ooit aasden op eeuwige roem. Na een portie bergsport in Bovec, waar we onder andere gaan Hydro-Speeden op een wilde River, besluiten we dat het tijd is voor een paar dagen farniente op een Kroatisch Eiland. De dagen kabbelden rustig voorbij, op het ritme van ijsjes, en het metronomisch afwisselen van opwarmen in de zon en afkoelen in het water.

Een nacht op vakantie kan vaak echter een veel interessantere CV voorleggen dan zijn homoloog tijdens een werkweek. V-mode geeft zelfs de meest vredige zonsondergang guitige oogjes. Die paar(se) minuten in het schemerlicht wanneer de wereld zijn adem inhoudt, de meeuwen stoppen met krijsen en de krekels hun violen nog moeten stemmen wordt het zomers pokerspel ten top gedreven.

Op ruime terrassen komen mensen elkaar tegen, maar niemand laat onmiddellijk in zijn kaarten kijken.

 

Sommige callen: “Hi, where are you from…”

Andere raisen: “Do you want something to drink?"

Een derde re-raiset: “Or maybe see my boat?”

Een volgende gaat All-In: “Are you a model? Carpe Diem, I think I love you”

Wat dan meermaals eindigt in een paarke (in de meeste gevallen straight…)

Achterblijvers folden, cashen out, wandelen naar huis en kijken verweesd door het ruitje van hun klein vakantieappartement, het hart tijdelijk gebroken. (Zolang ze maar niet als een boer een koekes op de winnaar zijn gezicht willen geven!!)

 

Peikensly Yours,

wouter

19:12 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.