30-07-08

028/ Landkaarten, postkaarten, speelkaarten…

Op reis gaan is geweldig. Ik doe het wel vaker, maar eerlijk gezegd is er een heel deel rond vakantie dat ik niet begrijp. En hoe meer je erover nadenkt, hoe vreemder het wordt. Het lijkt wel alsof de mensheid ergens een schakelaar kreeg ingepland die moeiteloos van J(aar)-modus kan worden omgeschakeld naar V(akantie)-modus. In V-modus krijgen de anders onontwortelbare wetten van routine een heel andere kleur (bruin?).

 

Mensen bezoeken op vakantie kerken & musea terwijl ze niet bij benadering kunnen zeggen wanneer ze voor het laatst vrijwillig een historisch gebouw hebben bezocht in eigen stad.

 

Mensen liggen uren te vechten tegen een gewisse en slechts gedeeltelijk omkeerbare huidverbranding op luidruchtige en overdrukke stranden, terwijl een ritje van 10 minuten in een warme, drukke metro een onoverkomelijke bron van ergernis vormt.

 

Mensen laten zich glimlachend oplichten bij de aankoop van lokale souvenirtjes, terwijl ze zonder uitzondering met chirurgische precisie de laatste folder van Colruyt uitpluizen op zoek naar die extra Euro voordeel.

 

Mensen nemen honderden foto’s van “zoontje met ijsje in Spanje” of “vrouw op de kade bij ondergaande zon” (oppassen voor tegenlicht), terwijl foto’s van “vrouw komt terug met de boodschappen” of “zoontje heeft zijn knie geschaafd met de fiets op weg naar school” bijna onbestaand zijn, ondanks hun grotere relevantie enkele decennia later.

Dus toeristen zijn zichzelf als mens, maar dan anders. Same same… but different. Het doet me een beetje denken aan mensen die poker spelen. Ze zijn zichzelf, met niet dezefde. En inderdaad, als ik mijn geweldig road tripje (Kroatië / Slovenië) met Matijs en Tony (zoals de Frosties leeuw, indeed) onder de loep neem, zijn de overeenkomsten met poker niet te ontkennen. Een samenvatting.

 

Aangezien de online weerkaarten elkaar lichtelijk tegenspraken, moesten we onze bestemming een beetje gokken om aanspraak te maken op “bermuda met Flip Flops"-temperaturen. In Oosterijk besluiten we te bluffen, we kopen geen wegenvignet. Na wat juiste en foute turns onderweg komen we aan in Ljubljana, Slovenië. In onze jeugdherberg, gelegen in een Kleine straat vlak in het centrum, slapen we met 16 in kamer…Full House. We bezoeken een vervallen kasteel waar een koning en een dame ooit aasden op eeuwige roem. Na een portie bergsport in Bovec, waar we onder andere gaan Hydro-Speeden op een wilde River, besluiten we dat het tijd is voor een paar dagen farniente op een Kroatisch Eiland. De dagen kabbelden rustig voorbij, op het ritme van ijsjes, en het metronomisch afwisselen van opwarmen in de zon en afkoelen in het water.

Een nacht op vakantie kan vaak echter een veel interessantere CV voorleggen dan zijn homoloog tijdens een werkweek. V-mode geeft zelfs de meest vredige zonsondergang guitige oogjes. Die paar(se) minuten in het schemerlicht wanneer de wereld zijn adem inhoudt, de meeuwen stoppen met krijsen en de krekels hun violen nog moeten stemmen wordt het zomers pokerspel ten top gedreven.

Op ruime terrassen komen mensen elkaar tegen, maar niemand laat onmiddellijk in zijn kaarten kijken.

 

Sommige callen: “Hi, where are you from…”

Andere raisen: “Do you want something to drink?"

Een derde re-raiset: “Or maybe see my boat?”

Een volgende gaat All-In: “Are you a model? Carpe Diem, I think I love you”

Wat dan meermaals eindigt in een paarke (in de meeste gevallen straight…)

Achterblijvers folden, cashen out, wandelen naar huis en kijken verweesd door het ruitje van hun klein vakantieappartement, het hart tijdelijk gebroken. (Zolang ze maar niet als een boer een koekes op de winnaar zijn gezicht willen geven!!)

 

Peikensly Yours,

wouter

19:12 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-08

027/ Salty Skinny Dippin'

Stel je voor… Een stormachtige dag in maart. Je zit op een kleine visserssloep ergens op de Noordzee. In een schijnbaar oneindige race tegen de tijd heb je de klok rond gewerkt op het buitendek. Je handen zijn hard van de kou. Het zout brandt prikkelend op je gesprongen lippen... Met een oordverdovend gebulder beuken zijdelingse golven zonder ophouden in op de roestige boeg. Beetje bij beetje vreet het zout aan het metaal en aan jouw mentale weerstand. Het is een ongelijke strijd. Je ogen tranen door de strakke Noorderwind die zonder ophouden de stabiliteit van de kreunende boot op de proef stelt.

En dan. Plots. Stilte. De loodzware wolken worden als door een bovennatuurlijke kracht uit elkaar gedreven en een eerste scherpe zonnestraal baant zich een weg tot diep in het rustig geworden water. De nog steeds fiere, maar uitgerafelde vlag aan de hoogste mast buigt zijn hoofd. In de zon is het aangenaam warm. Het enige geluid dat deze pasgeboren stilte eert is het herhaaldelijk krijsen van een zeemeeuw in de verte. Je ruikt een heerlijke pot verse koffie en een appelcake. Als in een roes stopt je lichaam met de arbeid, geparalyseerd door het intens verlangen naar die koffie. Je spieren ontspannen, met gespleten ogen kijk je verwonderd naar de zon, die enkele minuten geleden nog onmetelijk veraf leek, maar je nu als een vertrouwde minnaar(es) in de armen sluit.

Welnu, dat is het gevoel dat vandaag bij me is opgekomen toen ik besefte dat de laatste grote meeting, de laatste strakke deadline en de laatste dringende briefing vóór de vakantie achter de rug zijn. Het is BIJNA vakantie. De heilige drievuldigheid: Va, Kan & Tie. Na maanden van ononderbroken Noordzeevissen (nou ja...), heb ik het geroken, het aroma van rust, het terugvinden van je vrienden, het spreken van je eigen taal. Het gevolg is dat mijn mechanisme zich volledig op non-actief heeft gezet. Mijn bewustzijn probeert me al de hele dag, tevergeefs, in te lichten dat ik nog 2 dagen op kantoor ben, en dat niets doen echt héél weinig is. Het sterkste argument is wellicht dat het in september met dezelfde intensiteit zal herbeginnen, en dat ik me deze vrolijk nutteloze dagen in de twilightzone grondig zal beklagen.

Mijn storm is wellicht niet achter de rug. Ik denk dat ik midden in het oog zit. Het ideale moment om de zeilen en knopen na te kijken en eventuele averij te herstellen. Je voorbereiden op wat komt. Maar ik kies toch even voor de koffie en de appelcake op het bovendek. Zonnefactor 30!

 Apathosly Yours

wouter

20:41 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-07-08

026/ Meer ONDER dan WEG.

Donderdagavond. Ons team viert het afscheidsfeestje van iemand die ik eigenlijk nooit heb gekend. Na een drukke werkweek geniet de Mojito bij iedereen een grotere belangstelling dan de toostjes met rauwe tonijn. Zonder verassing werden de geplande speeches en beleefde mopjes terug in de oude doos gestoken en vervangen door een geïmproviseerde karaoke. Aangezien het gepland was dat ik bij het krieken van de dag een snelle trein zou nemen richting Lyon voor een speciale consumentenobservatie had ik mijn traditionele Assepoesterreflex (i.e. voor middernacht in bed tijdens de werkweek) op nonactief gezet. Slapen op de trein kan je immers in alle mentale toestanden. Toen ik om 4 uur 's ochtends, Mika neuriënd mijn appartement binnekwam leek mijn plan waterdicht: een uurtje kuisen, een douche nemen, bagage inpakken en zonder slapen richting Gare de Lyon. Dat was echter buiten mijn lichaam gerekend dat tijdens een onbewaakt moment ergens tussen het uitdoen van mijn linker- en rechterschoen zijn recuperatierechten opeiste en me zonder overleg in een onvermijdelijke slaap ving.

Toen ik wakker werd duurde het 3 seconden voor ik wist waar ik was, 8 seconden om uit te vissen waarom ik in mijn zetel lag én mijn rechterschoen nog aanhad, en nog eens 10 seconden om te beseffen dat ik op dit eigenste uur reeds in Lyon (600 km verderop) werd verwacht met een klein kapitaal aan maquettes. Oh My God... 3 uur overslapen. Vanuit de dichte ochtenmist waarin mijn hoofd zich bevond werd het me plots duidelijk: dit zou een race tegen de klok worden die de hele dag zou duren...

Metro (opeengepakt) - RER (met vertraging) - TGV (zonder geldig ticket, dus op de grond) - Taxi (overbetaald) - Lopen (met te veel bagage). Om 12u30 kwam ik, uitgedroogd, opgefrommeld en zonder goed excuus aan in Lyon. Het duurde een halfuur flauwe mopjes, twee fruitsapjes en de belofte van een halve kilo Godiva-pralines alvorens de verantwoordelijke van onze studiedienst er ook wat humor in zag.

Aangezien ik diezelfde avond opniew vanuit Parijs richting Bretagne hoorde te vertrekken voor een uitje met een stel internationale collega's die de Mont Saint Michel enkel uit de Lonely Planet kenden, was het oorspronkelijk gepland dat ik reeds rond 15u een TGV terug naar Parijs ging nemen. Dat was natuurlijk buiten de vertraging van deze ochtend gerekend, en vanuit professioneel schuldgevoel besloot ik deze trein een uurtje uit stellen, met een berekend risico van een nipte timing om van trein (en station) te wisselen in de hoofdstad.

Dus om 16u, lopen (in een tropisch onweer) - taxi (boos wegens natte jeans op zijn nieuwe zetels) - TGV (weer op de grond, wegens het Franse verlengde weekend) - metro (nog 25 minuten tijd, alles is nog mogelijk) - metro 2 (nog 11 minuten voor 7 stops...) - LOPEN (het station van Montparnasse is ongeveer zo groot als West-Vlaanderen, dus daar kwam geen einde aan)... en toen, heigend, zo rood als een pomodore door de mix van stress en inspanning, een blik op het enorme bord waar de vertrekkende treinen op worden aangekondigd... NIETS. De trein was vertrokken, samen met mijn hoop op een avontuurlijk weekendje aan de Atlantische kust. De hoofdpersonages van de Trueman-show en The Terminal waardig slenterde ik door het enorme station, doelloos, vol ongeloof, als een voetballer die net de belangrijkste doeltrap van zijn carrière heeft gemist en met gekromde rug het loodzware besef draagt dat al de inspanningen voor niets zijn geweest...

Een minuutje later, telefoon van Yelena, mijn Russische collega, die met heigende stem verifiëert of ik wel degelijk op de trein zat. Als om de soap te rekken blijkt dat ook zij de juiste trein heeft gemist. Als we elkaar terugvinden blijkt dat er tien minuten later een nieuwe trein vertrekt richting Saint-Malo (weliswaar met de nodige overstappen...). We springen, voor de derde keer die dag zonder geldig ticket op een overvolle trein. Als we overstappen in Rennes kan ik mijn ogen niet geloven: er zijn zitjes vrij. Na 1400 km van SNCF-paria-schap proef ik eindelijk het gesuikerde genoegen van een echt zitje... Als we om middernacht aankomen in Saint-Malo pikken we onze huurauto op, en in de jeugdherberg slaag ik er nog net in om beide schoenen uit te doen voor ik inslaap, op het metronomische ritme van de trein dat nog uren nazindert in mijn hoofd.

ParisLyonParisBretagnisly Yours

wouter

10:32 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-07-08

025/ The buttons and the trees

Daarnet bij het thuiskomen hoorde ik kleine stemmetjes. Ik keek rond, onbegrijpend, maar erg nieuwsgierig naar dit gedempt, maar duidelijk hoorbaar gemor van wel honderd kleine opstandelingen. Ik stapte onderzoekend rond in mijn nieuwe appartement. Toen ik in de buurt van mijn computer kwam werd het me duidelijk. Het waren de kleine stofkuchjes die alles prijsgaven. Het waren de toetsen van mijn laptop die, bestoft en verwaarloosd, duiding gaven van hun ontevredenheid. Iedereen deed mee, de SHIFT-toetsen voerden het hoogste woord, gevolgd door het uitroepteken en PgDn. Enkel de ESC-toets was weer niet van de partij. Ik voelde me een beetje verantwoordelijk voor deze gebroken harten, en tokkelde ze zachtjes dat ik terug ging beginnen schrijven.

Het is inderdaad hectisch geweest de laatste weken, en dit zowat op alle fronten. Waanzinnig drukke periode op kantoor, een seminarie in Marrakech en mijn langverwachte verhuis naar mijn nieuw, luminotherapeutisch appartement (met de afwezigheid van Internet tot gevolg).

De verhuis was er eentje naar mijn hart: chaotisch, te ambitieus, een beetje risicovol en vooral, met een happy end. Met Matijs, een eeuwige buddy, hadden we het moedige plan om op één zaterdag een middelgroot katertje te temmen, een volledige IKEA te verslinden, een tournéetje Carrefour te doen, een camionette in te laden, 300 km te rijden, alles uit te laden en dan een stapje in de wereld zetten in Parijs...

Alles ging min of meer goed tot we Brussel verlieten en een controlelampje van ons camionetje dreigend begon te pinken. Matijs keek me even besluitloos aan. Na twee sprakeloze seconden waren we unaniem: als je een IKEA én Carrefour de baas kan op zaterdag, is een buitenlands koffiekransje met de VAB klein bier! And off we go.

Toen we om twee uur ’s morgens eindelijk uitgeladen hadden was de enige twijfel die nog tot de mogelijkheden behoorde de twijfelaar die met mij de komende maanden talloze nachten zal delen. Het was wel even wennen... Size does matter.

Net toen ik de volgende ochtend dacht dat alles goed was verlopen, zag ik een vijftal strakke dozen hunkerend naar mij kijken. Matijs zag ze ook en besloot dat hij liever met de camionette met dubieuze gezondheid terug naar Brussel reed dan de ultieme uitdaging aan te gaan: het alomgekende “IKEA-meubelen-monteren-voor-ongeduldige-mensen”.  Om het helemaal compleet te maken had ik enkel een microscopisch klein schroevendraaiertje ter beschikking. Zes uur en drie blaren later stond alles op poten... Misschien niet altijd op de juiste, maar het was leefbaar.

Het zag er mooi uit, mijn vijfsterrenaquarium. Grote ruiten, veel licht, open keuken, maar ik kon me niet van het gevoel ontdoen dat er iets miste. Gelukkig is dat ondertussen ook opgelost... Sinds enkele dagen is Léon in mijn leven. Ruwe bast, rijke geschiedenis, nogal dominant op het eerste zicht. Soms zoet en genereus, soms zuur en pretentieus. Mijn (voorlopig) enige erfgenaam doet het liefst terrasjes, en flaneert daar ongegeneerd met zijn potente lijf en ranke armen. Léon is het kroonstuk van mijn nieuwe woonst, een druivelaar van het zuiverste soort. Gekocht, versleept en geïnstalleerd tijdens een dol weekend met een stel coole makkers met Antwerpse inslag. Graciaaaaaaaaaaaas.

PaVinisly Yours

wouter

P050708_16[1].59

10:43 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |