25-08-08

031/ Olympic Shoes

Topsporters komen en gaan. Meestal worden ze gekenmerkt door enkele uitzonderlijke prestaties die ze tijdens hun carrière hebben neergezet en die ze hun hele leven meedragen. Zo zal Tia vaker herrinnerd worden als de Olympisch kampioene hoogspringen, dan wel als de dame die de Cheesy Crust van de Pizza Hut naar astronomische verkoopscijfers heeft gedreven, terwijl dat ook een belangrijk deel van haar dagactiviteit lijkt te zijn. Bovendien worden topsporters vaak goed betaald. Vanuit mijn zetel ziet het er dus relatief aantrekkelijk uit om topsporter te zijn.

Topshoe daarentegen is een ondankbaar beroep. Elke dag wordt het beste van je verwacht, en zelfs na jaren trouwe dienst zit je nog altijd aan de grond. Dit moet veranderen. Ere aan wie ere toekomt. Vandaag salueer ik mijn Olympische schoenen, mijn regenboogschoenen, die gedurende bijna 4 jaar (tussen Athene en Bejing) topprestaties hebben geleverd zonder dat De Morgen en Sporza de handen in elkaar slaan om te scanderen dat de natie is gered.

Naast de >1000 dagen loyaliteit zijn er enkele prestaties die extra in de verf moeten worden gezet. Bovendien betreft het stuk voor stuk Olympische disciplines. Hier in chronologische volgorde:

2005, Gewichtheffen, categorie "tot 1000 gram".

Op een mooie zaterdagochtend in 2005 kom ik bekenden tegen aan de Colruyt. Ze zitten in een Opel Astra en ik sta een beetje te babbelen naar het portier. Door omstandigheden vergeet mijn gesprekspartner haar handrem op te trekken en voor ik het weet rijdt er 1150 kg auto over mijn rechterschoen. Mijn Olympische kampioen gaf geen krimpt (ik iets meer). Daar is het wereldrecord van Hossein Rezazedeh (472 kg) erg bleek tegen.

2006, Hoogspringen, categorie "'t kan niet anders".

Tijdens het Studio54-evenement in het Sportpaleis dat jaar (gratis kaartjes op de kop kunnen tikken), worden we op de Red Carpet doodleuk de ingang geweigerd omdat ik gekleed ben in een jeans. Het stond duidelijk in de (ongelezen) uitnodiging dat jeans uit den boze was. We waren natuurlijk niet naar Antwerpen gereden met een lachwekkend flashy T-shirt om dan af te druipen (en in boxershort was ook geen optie, wegens te weinig paillettes). Mijn Olympische shoes hebben me dus over een afrastering laten springen om aldus toch binnen te geraken, zonder flop! Eat this, Tia!

2007, 110 meter horden, categorie "get your *ss out of there!!"

Kerstavond 2006, Bijzonder foute nachtclub (The Shadow), in een bijzonder fout dorpje (Palenque, Mexico). Ik trek wat rond met de rugzak en besluit Kerst alleen te vieren in die tent. Aangezien ik de enige buitenlander was in mijlen raak ik nogal snel aan de praat met een groepje locals. Met één meisje (Maria) blijf ik wat langer babbelen, en hoewel zijzelf weinig laat merken, voel ik dat haar vrienden een beetje ongemakkellijk doen als er even later een horde zwartbesnorde, getatoëerde en nogal humeurig kijkende venten binnenrolt. Ik kijk vragend naar haar, en ze vertelt me (niet in die woorden) dat ze eigenlijk het liefje is van één van de locale drugskartelbonzen met nogal jaloerse trekjes. Als ze me blijven fixeren, zie ik maar één uitweg: RENNEN. Ik ben zo ongeveer over de dansvloer gesprongen, over de buitenwipper, over een geparkeerde auto, om dan in een rotvaart naar mijn jeugdherberg te lopen. Mission accomplished, geen gouden tanden nodig!

2007, 100 meter vrije slag, categorie "de laatste loodjes"

Nog niet zo heel lang geleden waren we, m'n schoenen en ik, in speciaal gezelschap op een Full Moon Party in Koh-Phan Yang (Thaïland). Normaal gezien zet een snelle boot je vanop Koh Samoi af voor het (overroepen) feest, en komt die je dan ook halen in het ochtendgloren. Om wat tijd (of benzine?) te sparen besloot ons bootje een dertigtal meter voor de kust voor anker te gaan. Als in natuurlijke selectieproef werden we - de uitgeputte feestneuzen - in het water gedreven om letterlijk naar de boot te zwemmen. Klein bier voor mijn shoes, die bijzonder goed recupereerden van deze zoute beproeving.

 

Zijn life time achievement gaat zonder twijfel naar zijn ontelbare marathonnachten op één of andere dansvloer! R.E.S.P.E.C.T... maar, de tand des tijds is, ook voor topshoes, onverbiddelijk (er bestaan nog geen anti-rimpelcrème voor sneakers), en mijn Atheense Olympic Shoes worden oud. Gelukkig heb ik onlangs, in Antwerpen, de Chineese opvolgers gevonden.

Benieuwd in welke disciplines deze nieuwe generatie de komende jaren zal uitblinken!

 

Parisly² Yours

Wouter

Slide1

PS. Nu de Belgische medailles toch niet opkunnen... Als jullie Olympische Accessoires/Buren/Wasknijpers/... hebben, let me know!

01:45 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Bij mij zullen dat mijn Puma's zijn, ze zijn niet meer om aan te zien, en een vrouw onwaardig om met zo'n vodden aan de voeten buiten te komen, maar what the hell, ik kan ze gewoon niet wegdoen wegens multifunctioneel...

Gepost door: Nina | 08-09-08

Tiens, die klok staat in spiegelbeeld maar die schoenen niet...

Gaypowerrrr

Gepost door: jan-nick | 03-10-08

De commentaren zijn gesloten.