25-08-08

031/ Olympic Shoes

Topsporters komen en gaan. Meestal worden ze gekenmerkt door enkele uitzonderlijke prestaties die ze tijdens hun carrière hebben neergezet en die ze hun hele leven meedragen. Zo zal Tia vaker herrinnerd worden als de Olympisch kampioene hoogspringen, dan wel als de dame die de Cheesy Crust van de Pizza Hut naar astronomische verkoopscijfers heeft gedreven, terwijl dat ook een belangrijk deel van haar dagactiviteit lijkt te zijn. Bovendien worden topsporters vaak goed betaald. Vanuit mijn zetel ziet het er dus relatief aantrekkelijk uit om topsporter te zijn.

Topshoe daarentegen is een ondankbaar beroep. Elke dag wordt het beste van je verwacht, en zelfs na jaren trouwe dienst zit je nog altijd aan de grond. Dit moet veranderen. Ere aan wie ere toekomt. Vandaag salueer ik mijn Olympische schoenen, mijn regenboogschoenen, die gedurende bijna 4 jaar (tussen Athene en Bejing) topprestaties hebben geleverd zonder dat De Morgen en Sporza de handen in elkaar slaan om te scanderen dat de natie is gered.

Naast de >1000 dagen loyaliteit zijn er enkele prestaties die extra in de verf moeten worden gezet. Bovendien betreft het stuk voor stuk Olympische disciplines. Hier in chronologische volgorde:

2005, Gewichtheffen, categorie "tot 1000 gram".

Op een mooie zaterdagochtend in 2005 kom ik bekenden tegen aan de Colruyt. Ze zitten in een Opel Astra en ik sta een beetje te babbelen naar het portier. Door omstandigheden vergeet mijn gesprekspartner haar handrem op te trekken en voor ik het weet rijdt er 1150 kg auto over mijn rechterschoen. Mijn Olympische kampioen gaf geen krimpt (ik iets meer). Daar is het wereldrecord van Hossein Rezazedeh (472 kg) erg bleek tegen.

2006, Hoogspringen, categorie "'t kan niet anders".

Tijdens het Studio54-evenement in het Sportpaleis dat jaar (gratis kaartjes op de kop kunnen tikken), worden we op de Red Carpet doodleuk de ingang geweigerd omdat ik gekleed ben in een jeans. Het stond duidelijk in de (ongelezen) uitnodiging dat jeans uit den boze was. We waren natuurlijk niet naar Antwerpen gereden met een lachwekkend flashy T-shirt om dan af te druipen (en in boxershort was ook geen optie, wegens te weinig paillettes). Mijn Olympische shoes hebben me dus over een afrastering laten springen om aldus toch binnen te geraken, zonder flop! Eat this, Tia!

2007, 110 meter horden, categorie "get your *ss out of there!!"

Kerstavond 2006, Bijzonder foute nachtclub (The Shadow), in een bijzonder fout dorpje (Palenque, Mexico). Ik trek wat rond met de rugzak en besluit Kerst alleen te vieren in die tent. Aangezien ik de enige buitenlander was in mijlen raak ik nogal snel aan de praat met een groepje locals. Met één meisje (Maria) blijf ik wat langer babbelen, en hoewel zijzelf weinig laat merken, voel ik dat haar vrienden een beetje ongemakkellijk doen als er even later een horde zwartbesnorde, getatoëerde en nogal humeurig kijkende venten binnenrolt. Ik kijk vragend naar haar, en ze vertelt me (niet in die woorden) dat ze eigenlijk het liefje is van één van de locale drugskartelbonzen met nogal jaloerse trekjes. Als ze me blijven fixeren, zie ik maar één uitweg: RENNEN. Ik ben zo ongeveer over de dansvloer gesprongen, over de buitenwipper, over een geparkeerde auto, om dan in een rotvaart naar mijn jeugdherberg te lopen. Mission accomplished, geen gouden tanden nodig!

2007, 100 meter vrije slag, categorie "de laatste loodjes"

Nog niet zo heel lang geleden waren we, m'n schoenen en ik, in speciaal gezelschap op een Full Moon Party in Koh-Phan Yang (Thaïland). Normaal gezien zet een snelle boot je vanop Koh Samoi af voor het (overroepen) feest, en komt die je dan ook halen in het ochtendgloren. Om wat tijd (of benzine?) te sparen besloot ons bootje een dertigtal meter voor de kust voor anker te gaan. Als in natuurlijke selectieproef werden we - de uitgeputte feestneuzen - in het water gedreven om letterlijk naar de boot te zwemmen. Klein bier voor mijn shoes, die bijzonder goed recupereerden van deze zoute beproeving.

 

Zijn life time achievement gaat zonder twijfel naar zijn ontelbare marathonnachten op één of andere dansvloer! R.E.S.P.E.C.T... maar, de tand des tijds is, ook voor topshoes, onverbiddelijk (er bestaan nog geen anti-rimpelcrème voor sneakers), en mijn Atheense Olympic Shoes worden oud. Gelukkig heb ik onlangs, in Antwerpen, de Chineese opvolgers gevonden.

Benieuwd in welke disciplines deze nieuwe generatie de komende jaren zal uitblinken!

 

Parisly² Yours

Wouter

Slide1

PS. Nu de Belgische medailles toch niet opkunnen... Als jullie Olympische Accessoires/Buren/Wasknijpers/... hebben, let me know!

01:45 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-08-08

030/ Nightswimming

In die zalige maanden tussen de zomerzonnewende en de herfst-equinox is er traditioneel meer tijd voor dingen die echt tellen. De laatste week van mijn vakantie stond in het teken van twee vrienden, Water en Nacht, die op het eerste zicht weinig met elkaar gemeen hebben, maar samen wonderlijke dingen doen.

Deze zomer heb ik de magie van zwemmen (her)ondekt. Zwemmen is eenzaam zijn, maar niet alleen. Water is volgens mij een van de sterkste persoonlijkheden uit onze moderne tijden.  Het is flexibel, krachtig en trouw. Het laat zich niet samendrukken en moeilijk manipuleren (Het kiest altijd zijn eigen weg). Water is wellicht ook de enige die niet lacht als je met een redicuul Speedo-zwembroekje komt aandraven. Water omhelst je, zonder schroom, maar zonder zich op te dringen. Water moet nergens heen. Water is helder, rustgevend, en bezit die ideale weerstand om te beseffen dat je bestaat.

Nacht is van een heel ander kaliber, mijn Nacht toch. Ik denk dat mijn Nacht een beetje aan ADHD lijdt. Hij is vergeetachtig, impulsief, kan zich moeilijk concentreren, maar heeft een onuitputbare energie. Nacht en ik gaan al een heel eind terug. Zijn onvoorspelbaarheid en enthousiasme blijven me fascineren. Nacht's ogen schitteren altijd, hoewel je wel walletjes opmerkt (ik ben een kenner) onder die guitigheid.

 Toen jij mijn weg kruiste besloot ik je voor te stellen aan Nacht en Water. Dus op een avond, in de Stad aan de rivier, hebben we afgesproken. Jij, ik, de zachte weerstand van Water en het verlangen van Nacht.

 We aten pizza, het was toen nog licht buiten, de nacht was nog veraf.

We keken film, als een bootje op het water dreef mijn hand naar je dij.  

We babbelden uren in het salon, dronken thee.

En toen... In 4 vierkante meter rimpelloze, witte puurheid hebben we gezwommen, samen. Gedreven door Nacht, maar gedragen door Water. Naast elkaar, onze ademhalingen, synchroon. Naar elkaar. Met elkaar. Nacht en Water verenigd in perfecte golven.

Jij mijn Nacht, ik jouw Water.

 PaNuitly Yours

Water

18:41 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-08-08

029/ ‘k Weet nog hoe je zei…

Je kunt niet terugkeren naar het dorp van je jeugd, want zelfs al is het dorp er nog, je jeugd is verdwenen” (Laatste scène, Terug naar Oosterdonk)

Tijd is (in tegenstelling tot wat de Hopi-Indianen ook mogen denken) zo lineair als een ASLK-meetlat van 30 cm. Elke Swatch-seconde is precies even lang. Elke Rolex-minuut is precies 60 Swatch-seconden, enzovoort (enige uitzondering: de Microsoft-minuut, die tot 180 Swatch-seconden kan duren, nvdr).

Toen ik jong(er) was, dacht ik dat “volwassen worden” het product is van het aantal Swatch-seconden die je sinds je geboorte hebt opgedronken maal de ervaringen die je in die secondenmassa hebt beleefd. Aangezien het aantal beschikbare seconden zo oneindig leek als het aantal sterren op een heldere zomernacht was volwassen worden altijd een plan voor morgen.

En dan komt er regenachtige zomernacht (héél wat minder sterren), dat je naar een concert van Isabelle A staat te kijken, in een middelgrote stad waar je een deel van je jeugd hebt doorgebracht. Het dringt tot je door dat je sommige van je vrienden al 25 jaar kent. Dat is een kwarteeuw. Het besef dat je al een hele geschiedenis hebt overkomt je dus niet geleidelijk aan. Het treft je zo’n beetje als een steentje dat een sterretje laat op je perfect gave voorruit. Hoog tijd dus voor andere definitie van “groot” worden. Het woord "volwassen" is het eerste wat ik in mijn poging om te herdefiniëren heb laten varen…

Ik ben er nog niet volledig uit, maar hier zijn alvast enkele ideetjes.

  •  Groot ben je als het kindje waarop je zus babysitte zwanger is van tweelingen.
  • Groot ben je als als niemand je nog herkend op de foto van je rijbewijs.
  • Groot ben je als je ooit zo vertrouwende Nopri, een SuperGB werd, daarna een Carrefour Express, dan een Match en eindigt als een Zeeman.
  • Groot ben je als je terug Appeljenever lust, naar een degout van meer van 10 jaar.
  • Groot ben je als je ontspannen wordt van het schilderen van een witte muur.
  • Groot ben je als het aantal jaren dat je naar feestjes gaat groter is dan het aantal jaren dat je niet bent geweest.
  • Groot ben je als je je de start van FC de Kampioenen nog herinnert.
  • Groot ben je als je groot worden tracht te definiëren…

Dat was dat. Vandaag stond ik dus een witte muur te schilderen (het is voor mij ook vakantie!), in het gezelschap van een indrukwekkende senior. Hij dronk koffie uit een thermos die ouder is dan mezelf en vertelde tussen zijn hete ochtendslurp en de lauwe namiddagteug dat hij tijdens de tweede wereldoorlog (hij was toen 10 jaar), chocolade uit een Duitse bunker was gaan stelen (zonder succes) met een paar vrienden. Los van de ontsteltenis waarom deze heldendaad nooit met een Victoria Cross werd beloond, zette deze tijdloze anekdote mijn naar nostalgie neigende Zeitgeist opnieuw in een ander perspectief. Joepie.

Padultsly yours

wouter

PS. De mening van het publiek: Wanneer ben je groot?

01:25 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |