02-09-08

032/ The Moving moving

Toegegeven, mijn “thuis” heeft de laatste jaren veel weg van een Monopoliebord. Er zijn straten in Parijs, Brussel, Gent, Belsele en mijn niet-electronisch paspoort schreeuwt nog steeds Sint-Niklaas. Maar als er één thuis de Nieuwstraat én de Meir is op mijn spelbord, dan is dat de Koningsstraat in Brussel.

Drie jaar heb ik er een chateau gedeeld met enkele van mijn beste vrienden, Matijs en Juan. Een van de enige voordelen van volwassen worden is dat we dan normaal gezien worden vrijgesteld van de onmenselijke spookdatum “1 september”. Dit jaar was dit echter niet het geval. 1 september was het einde van het Royal-tijdperk. Ondanks het feit dat ik daar al maanden niet meer woon, kon het idee dat dàt huis met die vrienden ergens bestaat, just a train away, me doen glimlachen op die enkele sombere dag.

 Dit weekend hebben we de logistiek ingenieuze verhuis gehouden, en tussen een bergbeklimming met een oranje kleerkast (?) en wandeling met een rek met 46 dure maatpakken vroeg ik me af... Hoe verhuis je vriendschap?

 Steek je vriendschap in een ruime valies? Zo eentje met foute gespen en stickers “Security check” en “I Love Istanbul” op onregelmatige plaatsen. Dat lijkt me geen goed idee. In een grote koffer is te veel plaats voor kleine anecdotes en overgetelijke details die echte vrienden definiëren: Geen weer plus drie, 7Pts for 2007, Restaurant Easy Tempo, remsporen, een high five na een jogging, den Biro,...

Misschien past vriendschap in een blauwe, onverwoestbare, verfrommelde IKEA-zak? Forget it. Vriendschap is veel te kostbaar om in zo’n chaotisch, waterdichte kunststof te steken. Het zijn de rijkste jaren van je leven die je deelt: eerste promotie, tweede auto, derde vriendin, vierde teleurstelling... The lot. Bovendien moet vriendschap moet kunnen ademen. Zoals die weken dat we elkaar nauwelijks tegen het lijf liepen en helemaal blij waren dat het vrijdagavond was, om onze gezonde vermoeidheid weg te spoelen met een pintje (en bijhorende professionele uitleg van Juan).

Misschien kan ik met vriendschap doen wat ik met mijn 2 overlevende (van de 12 starters) kristallen wijnglazen doe: inpakken in keukenrol, en ze tussen krantenpapier steken in stoffige dozen. Ook dat lijkt me niet aangepast. Vriendschap is niet fragiel, en kan tegen een flinke stoot. Discussies over huistaken, financiën en dames (niet noodzakelijk in die volgorde), zouden menig schijnpretendent van de vriendschap in het harnas hebben gejaagd. Wij verkozen de slappe lach-methode, terwijl we elkaar heel au serieux nemen.

Een rugzak? Te gemakkelijk om te verliezen.

Kartonnen doos? Te veel stof.

Fedex-enveloppe? Te snel.

Tussen een boek? Zo plat zijn we nu ook weer niet...

Ik heb besloten om onze vrienschap te verhuizen in mijn telefoon, op speed dail, my homies, Matijs&Juan. Just some digits away.

Pathanksly Yours

wally

 

moving friendschip

00:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Weer een pareltje...

Gepost door: lot | 03-09-08

Neerslag van ECHTE gevoelens
Een periode om te koesteren
Ik kan het weten...

Gepost door: Padre | 10-09-08

De commentaren zijn gesloten.