08-09-08

033/ Veni Vidi Vespa

Sinds enkele weken is Parijs een flink stuk kleiner geworden. Bovendien heeft het zijn ramen en deuren wagenwijd opengezet, zodat de warme, vochtige metrolucht plots is vervangen door een frisse bries. De traditionele ochtendspits is ingeruild tegen ontbijt op mijn terras, of een ochtendlijk zwempartijtje alvorens op kantoor te verschijnen. Alles is veranderd sinds ik mijn Vespa-scooter heb gekocht. Ik kan zonder blozen melding maken van het pré-Vespa en het Vespa-tijdperk.

Zo stijlvol als de Cryslerbuilding in NYC

Zo sensueel als een Zuidamerikaans zouk-danseres

Zo knap als Audrey Hepburn

Zo vinnig als de tong van Sarkozy

Zo snel als een kwade cobra

Zo statig het boegbeeld van de Santa Maria

Zo klassiek als Valentino, zo modern als Victor&Rolf

Mijn azuurblauwe GTS 125cc met onweerstaanbaar windscherm (en plaats voor twee) doet me glimlachen in de ochtend, hunkeren naar de avond en geeft me het gevoel dat ik mezelf teleporteer door Parijs. Bovendien is deze stad echt gemààkt voor scooters. Overal plaats op te parkeren, alles op de perfecte afstand en het is hier overal zo mooi dat het strafbaar zou moeten zijn dat ze de metro ondergronds hebben aangelegd.

Naast het meer dan een uur tijdwinst per dag (wat ongeveer neerkomt op een verdubbeling van mijn vrije tijd), heb ik nu bovendien het perfecte excuus in het geval van een bad hairday!

Mijn verliefheid kent geen grenzen. Alleen het beste is goed genoeg voor mijn Vespa! Moest er in de (Italiaanse) handleiding niet uitdrukkelijk staan dan deze brommer enkel EuroSuper gebruikt, had ik hem wellicht verse rijstpap met aardbeien gevoed. Misschien moet ik hier nog wel een beetje aan werken. 's Nachts slaapt hij hier in de garage, en ook op kantoor staat-ie droog... Het gevolg is natuurlijk dat ik altijd een beetje onrustig ben als ik hem ergens ten velde in Parijs moet laten staan. Rampscenarios van geföhnde poedels die tegen zijn elegante voorwiel plassen flitsen sporadisch door mijn hoofd. Onder bomen durf ik hem al helemaal niet parkeren, uit angst ooit op een sadistische duif te botsen.  Het eerste schrammetje al een feit. OUCH.

Ik ga me dus emotioneel een beetje ontkoppelen van mijn Jago, mijn Tornado, mijn Rudoph en mijn Pekkie in retro-italiaanse verpakking.

Pattachly yours

wouter

Vespalove

00:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Lol, uw foto's zijn altijd de max :)
Proficiat met uw nieuwe beste vriend he, soigneer hem maar goed want dat zal daar inderdaad wel geen overbodige luxe zijn in zo'n stad!
En sorry voor die concurrentietoestanden, maar na 29 x 365 bad hairdays raakt een mens vrij tot zeer wanhopig...Ben ondertussen alweer iets nieuws aan het proberen trouwens...

Gepost door: Nina | 08-09-08

Zouk? Waar heb ik dat nog gehoord en/of gezien? :-)

Gepost door: Ilse | 16-09-08

De commentaren zijn gesloten.