30-09-08

035 / Bhaasje over spelen

Quiz.

Vraag 1.

Het is klein, rost en bevindt zich in Henegouwen...?

  1. Knabbel, op zoek naar Babbel
  2. Een roestende paperclip die op de E19 belandde toen Elio Di Rupo het BHV-dossier uit het raampje van zijn Peugeot 205 keilde na een nacht wanhopig onderhandelen.
  3. Gerard, mijn vroeger baas in België

Vraag 2.

Het is vinnig, communicatief en grappig...?

  1. Babbel, na de hereniging met Knabbel
  2. Gerard, mijn vroegere baas in België
  3. Een praatzieke koningscobra op gin-tonic 

Vraag 3.

Het doet aan wielrennen, spreekt Frans, Engels én Nederlands

  1. Gerard, mijn vroegere baas in België
  2. Gelijk welke Vlaming eens de 30 voorbij
  3. Het enige kleinkind dat Eddy Merckx, Edith Piaf, Shakespeare en Fabiola samen hebben

De juiste antwoorden zijn C - B - A.

We spreken inderdaad over Gerard, mijn vroeger baas, coach en latere vriend. Hij verlaat ons bedrijf, dus is het op zijn plaats even stil te staan bij wat hij mee, in retrospectie, heeft bijgebracht tijdens de jaren dat we hebben samengewerkt.

Een selectie.

Essentieel:

Als je in een belangrijke meeting bent, en top management vraagt je een getal dat je niet kent en ook niet onmiddellijk kan opzoeken, verzin dan eender welk getal, maar doe het wel tot op twee of drie cijfers na de komma om er een onwrikbaar betrouwbare indruk aan te geven.

Belangrijk:

Recycleer! Niet enkel glazen flessen of oude kranten. Vergeet vooral niet om oude nota's te updaten en terug door je sturen als je management verandert, of als een terugkerend evenement (budget, plannen,...) zich aankondigt.

Interessant:

Zorg dat je, elke keer je van bedrijfwagen verandert het franchisebedrag constant houdt, het formaat verdubbelt en de prijs verdrievoudigt. Leg dit evidente fenomeen uit met een brede glimlach en verwijs spontaan naar gezinsuitbreiding.

Optioneel:

Negocieer voor het sluiten van je huwelijk vasta data waarop je enkel met vrienden op stap gaat. Probeer die bijzondere avonden zo goed mogelijk je ongebonden, dronken jeugd te imiteren zodat je de volgende dag, tijdens het spelen met je zoon, in slaap valt op de speelmat.

Met bazen is het zo'n beetje als met (ex-)vriendinnetjes. Je kan ze pas echt naar waarde schatten als je er enkele hebt gehad. Vriendinnetjes worden vaak tijdens jongensachtige conversaties toegewezen aan bepaalde vakjes zoals de one-nightstands, zomerliefdes, studievriendinnetjes, serieuze vriendinnen en de hoogste onderscheiding... "potentieel mama-materiaal"

In retrospectief kan ik gerust zeggen dat Gerard professionneel en managerieel mama-materiaal is. Het juiste relativisme, het gezonde evenwicht tussen job en leven, de kleine tips op welgekozen momenten, de beschikbare tijd als het nodig was, de autonomie als het gewenst was en het juiste foute grapje om onderkoelde situaties te ontdooien.

Gerard, een warme dank je voor je timmerwerk, zowel professionneel als vriendschappelijk.

Tot gauw, wouter

23:34 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-09-08

034/ Elfstedentocht

1. Parijs

Donderdagochtend, tijdens het openen van mijn nieuwe gordijnen staar ik even dromerig naar Léon, die ondertussen zijn druiven én zijn bladeren verliest aan een tempo zoals De Croo hoofdhaar. Het dringt tot me door dat ik mijn inmiddels vertrouwde twijfelaar voor een tijdje ga missen. Het is immers het begin van een prettige trip die in de betere Japanse reisgids zou worden omschreven als "een exhaustief scala van Wouteractiviteiten in een gevarieerde multi-citytrip".

2. Linate

Na een opgewonden voormiddag in Parijs (grote meeting) vertrek ik richting luchthaven Roissy-Charles de Gaulle. In de taxi kan ik het lachje rond mijn mond niet onderdrukken als ik terugdenk aan de email van het Italiaanse team van mijn bedrijf. Met het het nodige gevoel voor drama excuseren ze zich voor het onovermijdelijke feit dat dat we de volgende dag niet om 9u 's ochtends aan een geplande consumententest kunnen beginnen, maar slechts om 14u. Ik kom toe in mijn hotel om 22u. Een hele nacht in deze voor mij onbekende stad. Tombola.

3. Milaan

Milaan centrum leert me eindelijk waarom mijn hotel in Linate (een aangrenzende gemeente) ligt. Het is hier Fashionweek, en alles wat een bed, klapzetel, luchtmatras of tuinstoel heeft is al weken verhuurd. Na een kleine promenade langs de Corso Garibaldi en de Corso Como (volgens mijn taxichauffeur de beste hang outs van de stad), besluit ik de Hollywoodclub te proberen, niet in het minst gemotiveerd door de gifgroene Viper, de twee Bentleys, de Quattroporte en de twee Lamborghinis die voor de deur staan te blinken. Als ik binnen ben, blijkt dat niemand minder (en niemand meer) dan Paris Hilton de helft van de club heeft afgehuurd voor een feestje. Paris in Milaan? Interesting. Aan de ingang van deze VIP-zone aangekomen ontdek ik hoe weinig Engels Italianen kennen. De buitenwipper met Schwarzeneggersnoet én vocabulair maakt me met een batterij van 13 NO's attent op het feit dat ik niet het juiste bandje had voor toegang. Hasta la vista baby. Roest.

4. Parijs

Na een "grasse mat" en een korte werkdag keer ik terug naar Parijs, waar ik in een taxi beland (tussen Charles de Gaulle en Gare du Nord, kwestie van onderweg te blijven) met een oude chauffeur die nog heeft meegewerkt aan de Concorde (supersonisch lijnvliegtuig) als aeronautisch ingenieur en van de ene dag op de andere besloten heeft dat hij eindelijk zijn droom ging waarmaken... en taxichauffeur werd. Gods wegen...

5. Brussel

Na een dutje in de Thalys wacht Matijs me op in Brussel. Vanavond is het geïmproviseerde reunie van de huisgenoten van de Koningstraat (Juan, Matijs en Saritalia). Na het aperitief belanden we in een bar (Le Corbeau, nvdr) waar driekwart van de aangewezigen op de tafels staan. Het deed me denken aan die scène in Disneys Junglebook-interpretatie waar Koning Aap het vuur tracht te bemachtigen van Mowgli. Eén seconde dacht ik aan mijn gemiste date met Paris, en hoe goed ze zou passen in dit aromatisch decor van dronken Brusselse functionarissen die met zweetkringen zo groot als de ringen van Saturnus op wankele tafels de Macarena staan te "dansen". De avond was zoals de wakke Durüm die we hadden als afsluiter : nominaal waardeloos maar onbetaalbaar op het juiste moment!

6. Antwerpen

Hier val ik door de mand, er is hier helemaal niets gebeurd, behalve een treinwissel en de aankoop van een suikerwafel... Maar 10-stedentocht klinkt zo onvolledig.

7. Belsele

Terug in de Heimatstadt, wandel ik zoals gewoonlijk even door het onveranderlijke dorpscentrum. Ik besluit ten velde te gaan joggen, met Vaders retro-Nikes. Detail: ze zijn twee maten te klein. "It's small ... difference for ... shoe size, but a giant problem ...  for comfort!"  Die schoenen en ik zijn dan ook geen maten gebleven. Twee megablijnen op de vooravond van een trouwfeest. Jolly.

8. Beveren

Zaterdagavond verhoogde de sociale druk op mijn vlottende burgerlijke stand met enkele percenten. Het was de eerste keer dat een jongere neef het eeuwige verbond sloot, tijdens een heel geslaagd feest in een prachtige zaal! Bovendien heb ik ontdekt dat mijn oma een volleerde ballroomdancer is, mijn mama een uitmuntende jiver en mijn in blijde verwachting zijnde zus een nieuwe vorm van buikdansen heeft ontwikkeld! Eindelijk een genetische uitleg voor mijn chronische fiestamanie. Oef. Proficiat aan het jonge koppel!!

9. Nieuwkerken

Geheel in de context van het familieweekend vieren we zondagnamiddag het verjaardagsfeestje van mijn nichtje (5!). Ik ben getuige van de eerste stapjes (nou ja, hij zit toch nog zeker in zijn eerste kilometer) van mijn neefje. Ik werk actief mee aan een abstract kunstwerk van koffie & melkmorserij op een teak tuintafel (binnenkort bij aangeboden bij Christies) en ik ervaar het plezier van het rijden met een bakfiets (en bijna de éop-mijn-bakkes-fiets"...)

10. Sint-Niklaas

Na deze gezonde dosis family ties spring ik in het eeuwig trieste station van Sint-Niklaas terug op de trein om in crescendo Antwerpen, Brussel en Parijs aan te doen.

11. Parijs

Over de finish gekomen in Parijs zet ik mijn palliatieve druivelaarzorgen voort, trakteer mezelf op Nasi Goreng en Snickers en bezzzluit ik mezzzelf in zzzzlaaap te blo ... te blog ... genzzzz

 Paringsly yours

wouter

00:52 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-09-08

033/ Veni Vidi Vespa

Sinds enkele weken is Parijs een flink stuk kleiner geworden. Bovendien heeft het zijn ramen en deuren wagenwijd opengezet, zodat de warme, vochtige metrolucht plots is vervangen door een frisse bries. De traditionele ochtendspits is ingeruild tegen ontbijt op mijn terras, of een ochtendlijk zwempartijtje alvorens op kantoor te verschijnen. Alles is veranderd sinds ik mijn Vespa-scooter heb gekocht. Ik kan zonder blozen melding maken van het pré-Vespa en het Vespa-tijdperk.

Zo stijlvol als de Cryslerbuilding in NYC

Zo sensueel als een Zuidamerikaans zouk-danseres

Zo knap als Audrey Hepburn

Zo vinnig als de tong van Sarkozy

Zo snel als een kwade cobra

Zo statig het boegbeeld van de Santa Maria

Zo klassiek als Valentino, zo modern als Victor&Rolf

Mijn azuurblauwe GTS 125cc met onweerstaanbaar windscherm (en plaats voor twee) doet me glimlachen in de ochtend, hunkeren naar de avond en geeft me het gevoel dat ik mezelf teleporteer door Parijs. Bovendien is deze stad echt gemààkt voor scooters. Overal plaats op te parkeren, alles op de perfecte afstand en het is hier overal zo mooi dat het strafbaar zou moeten zijn dat ze de metro ondergronds hebben aangelegd.

Naast het meer dan een uur tijdwinst per dag (wat ongeveer neerkomt op een verdubbeling van mijn vrije tijd), heb ik nu bovendien het perfecte excuus in het geval van een bad hairday!

Mijn verliefheid kent geen grenzen. Alleen het beste is goed genoeg voor mijn Vespa! Moest er in de (Italiaanse) handleiding niet uitdrukkelijk staan dan deze brommer enkel EuroSuper gebruikt, had ik hem wellicht verse rijstpap met aardbeien gevoed. Misschien moet ik hier nog wel een beetje aan werken. 's Nachts slaapt hij hier in de garage, en ook op kantoor staat-ie droog... Het gevolg is natuurlijk dat ik altijd een beetje onrustig ben als ik hem ergens ten velde in Parijs moet laten staan. Rampscenarios van geföhnde poedels die tegen zijn elegante voorwiel plassen flitsen sporadisch door mijn hoofd. Onder bomen durf ik hem al helemaal niet parkeren, uit angst ooit op een sadistische duif te botsen.  Het eerste schrammetje al een feit. OUCH.

Ik ga me dus emotioneel een beetje ontkoppelen van mijn Jago, mijn Tornado, mijn Rudoph en mijn Pekkie in retro-italiaanse verpakking.

Pattachly yours

wouter

Vespalove

00:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-09-08

032/ The Moving moving

Toegegeven, mijn “thuis” heeft de laatste jaren veel weg van een Monopoliebord. Er zijn straten in Parijs, Brussel, Gent, Belsele en mijn niet-electronisch paspoort schreeuwt nog steeds Sint-Niklaas. Maar als er één thuis de Nieuwstraat én de Meir is op mijn spelbord, dan is dat de Koningsstraat in Brussel.

Drie jaar heb ik er een chateau gedeeld met enkele van mijn beste vrienden, Matijs en Juan. Een van de enige voordelen van volwassen worden is dat we dan normaal gezien worden vrijgesteld van de onmenselijke spookdatum “1 september”. Dit jaar was dit echter niet het geval. 1 september was het einde van het Royal-tijdperk. Ondanks het feit dat ik daar al maanden niet meer woon, kon het idee dat dàt huis met die vrienden ergens bestaat, just a train away, me doen glimlachen op die enkele sombere dag.

 Dit weekend hebben we de logistiek ingenieuze verhuis gehouden, en tussen een bergbeklimming met een oranje kleerkast (?) en wandeling met een rek met 46 dure maatpakken vroeg ik me af... Hoe verhuis je vriendschap?

 Steek je vriendschap in een ruime valies? Zo eentje met foute gespen en stickers “Security check” en “I Love Istanbul” op onregelmatige plaatsen. Dat lijkt me geen goed idee. In een grote koffer is te veel plaats voor kleine anecdotes en overgetelijke details die echte vrienden definiëren: Geen weer plus drie, 7Pts for 2007, Restaurant Easy Tempo, remsporen, een high five na een jogging, den Biro,...

Misschien past vriendschap in een blauwe, onverwoestbare, verfrommelde IKEA-zak? Forget it. Vriendschap is veel te kostbaar om in zo’n chaotisch, waterdichte kunststof te steken. Het zijn de rijkste jaren van je leven die je deelt: eerste promotie, tweede auto, derde vriendin, vierde teleurstelling... The lot. Bovendien moet vriendschap moet kunnen ademen. Zoals die weken dat we elkaar nauwelijks tegen het lijf liepen en helemaal blij waren dat het vrijdagavond was, om onze gezonde vermoeidheid weg te spoelen met een pintje (en bijhorende professionele uitleg van Juan).

Misschien kan ik met vriendschap doen wat ik met mijn 2 overlevende (van de 12 starters) kristallen wijnglazen doe: inpakken in keukenrol, en ze tussen krantenpapier steken in stoffige dozen. Ook dat lijkt me niet aangepast. Vriendschap is niet fragiel, en kan tegen een flinke stoot. Discussies over huistaken, financiën en dames (niet noodzakelijk in die volgorde), zouden menig schijnpretendent van de vriendschap in het harnas hebben gejaagd. Wij verkozen de slappe lach-methode, terwijl we elkaar heel au serieux nemen.

Een rugzak? Te gemakkelijk om te verliezen.

Kartonnen doos? Te veel stof.

Fedex-enveloppe? Te snel.

Tussen een boek? Zo plat zijn we nu ook weer niet...

Ik heb besloten om onze vrienschap te verhuizen in mijn telefoon, op speed dail, my homies, Matijs&Juan. Just some digits away.

Pathanksly Yours

wally

 

moving friendschip

00:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |