03-11-08

037 / Het woord bij het beeld

Iedereen is ze wel als n's tegengekomen. De extraverte ervaringsexhibitionist(e). Mensen die, als je het onfortuinlijke lotje trekt er op een receptie aan te worden voorgesteld, hun hele leven uit te doeken doen in een tijdspanne waarin je normaal gezien  net je tanden kan poetsen. Het olijke gegeven dat ze tot hun 6 jaar met een pamper sliepen, die ingegroeide nagel op scoutskamp in 1994, de schok die ze voelden op 9/11 en dat verschrikkelijke sollicitatiegesprek met die sexistische HR-directeur enkele jaren geleden... Voor je er in slaagt een tweede cocktailtomaatje te domineren ken je de naam van hun suikertante, de schoenmaat van hun turnleraar en de favoriete brokken van hun door ouderdom overleden zwarte labrador.

Op het andere uiteinde van de mensenwipplank zitten mensen die bestaan uit een oneindig aantal laagjes. Complexe persoonlijkheden die zich slechts op het ritme van de zandloper te kennen geven. Puntje na puntje, zoals Pissarro of Paul Signac hun schilderijen leren kennen. Karakters voor fijnproevers.

Op kantoor werkt er zo'n mejuffrouw. Ze draagt de naam van een bloem. Of een bloem draagt haar naam. Ze was altijd al vriendelijk, maar zonder meer. Het was wel duidelijk dat ze geen die-hard carrièriste was zoals ik die af en toe kruis tijdens mijn Expédition-Paris. Na enkele weken leer ik dat ze nog bij de grootste parfumeurs van Parijs heeft gewerkt. Dat verklaart de poëzie die ze onbewust schrijft als ze over kleuren, beelden of bepaalde geuren spreekt. Als ik haar even later vraag wat die fijne schrammetjes op haar handen zijn, vertelt ze me dat ze op haar kleine appartement twee eekhoorns opvoedt. Ze heeft er half Europa voor doorkruist. Ik kom te weten dat eekhoors alles verstoppen van enigszins vervoerbaar is: bestek, een integrale ruiker bloemen, ondergoed, shampoo (yes!), een stuk tapijt (eerst bijten, dan trekken),... Eekhoorns sparen alles op voor de magere tijden, maar als ik hoor wat die diertjes verzamelen, kan ik alleen maar besluiten dat ze een nucleaire holocaust verwachten!

Haar gemoed schommelt meer dan je zou verwachten. Tijdens een lunch kom ik te weten dat ze erg intensief schildert, en dat haar humeur meegaat met de inspiratie (of zijn scherpe afwezigheid) van haar schilderen. In de loop van de jaren heeft ze al zo'n 150 tableaus gemaakt met slechts enkele heikele puntjes:

  • De meeste doeken zijn meer dan een vierkante meter, wat tot gevolg heeft dat er zich een latent stockageprobleem ontwikkelt. De logistiek geëngageerde eekhoorns bijten er op zon- en feestdagen wel n's een stukje uit, maar blijkbaar ligt de productie hoger dan de consumptie.
  • Ze kan zichzelf niet overhalen één enkel doek van de hand te doen, te verkopen, weg te schenken voor een veiling ten voordele van Levenslijn,...

Daarboven was er nog iets opmerkelijker. Geen enkel schilderij is helemaal af, voor de eenvoudige reden dat ze nog geen gepaste manier had gevonden om haar doeken te signeren. Dat was pas fascinerend.  Al jaren schilderen, en toch het geduld hebben te wachten op de juiste handtekening. Tijdens die lunch vertel ik haar dat ik af en toe schrijf (nog het liefst met de hand) en dat ik ooit mijn eigen naam wel 1000 keer na elkaar heb geschreven tot ik vond dat-ie visueel perfect was. 

Sindsdien is het idee haar handtekening te ontwikkelen me chronisch blijven achtervolgen. Tijdens verloren momenten nam ik spontaan een viltstift, en op de achterkant van duurkartonnen boards heb ik enkele honderden giïmproviseerde kalligrafieën van haar naam geschreven. Het ging als vanzelf.

Met een halve knipoog gaf ik haar de boards, niet ontevreden van bepaalde voorstellen.  Vrijdag vertelde ze me dat ze 40 doeken had gesigneerd, met een handtekening geïnspireerd om mijn schrijfsels. Een dijk van een compliment vond ik het. Ze voelde zich erg opgelucht dat ze haar schilderijen eindelijk helemaal kan afwerken, en ze gaat me misschien een doek maken bij wijze van 'dank je'. (Hoewel ik denk dat ze nog steeds niet over haar schilder-scheidingsangst is). Ik maak alvast een plaatsje vrij aan de muur.

Parisly Yours

wouter

00:14 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Wow, dat is inderdaad een groot compliment! En inderdaad een nog groter compliment zou zijn als ze je een van haar doeken zou afstaan, ondanks het misschien voor jou geschilderd is! Ik ben nieuwsgierig naar het vervolg :)

Gepost door: Stefanie Tillaert | 04-11-08

Mooi, mooi, mooi, een verhaal dat past bij de prachtige stad waar je nu woont... Geniet er nog van!
Trouwens, ik herinner me nog dat jij ongeloofijk veel met het schrijven van je naam kon bezig zijn, leuk om daaraan terug te denken.
Dikke zoen,
Lot

Gepost door: lot | 15-11-08

Hey, my favorite one !!
Keep posted if one day you get your signed painting ;-)

Gepost door: fleur | 19-02-09

De commentaren zijn gesloten.