06-12-08

041/ Bye Bypass

Wat is er zoeter dan het vinden van een binnenweg op je vertrouwde pendeltraject? Wie heeft er nog nooit wat hoekjes afgesneden om iets sneller te bereiken? Het plezier van het ontdekken van shortcuts in MS Windows valt met geen Word te beschrijven (trouwens, ik hoop dat iedereen "ALT-TAB" kent)...

Onlangs las ik een interessant Afrikaans spreekwoord:

Seul on marche plus vite, a deux on marche plus loin... 

De existentiële diepgang van deze 11 woorden is me geenszins ontgaan, en ik voel me dan ook relatief oncomfortabel om het in een professionele context te interpreteren...

Er is echter een duidelijk verband met mijn een fenomeen op kantoor dat een lepeltje aandacht verdient. Productontwikkeling heeft een erg grote subjectieve factor. Het gevolg is dat discussies zelden gebaseerd zijn op harde feiten. He meer mensen je bij je project betrekt hoe trager het gaat, omdat iedereen met zijn eigen definitie van schoonheid, efficiëntie, moderniteit, zachtheid, vrouwelijkheid,... komt aandraven.

 

Spreekwoordgewijs wordt dit al snel:

> Alleen stap je sneller...

> Met twee wandel je verder...

> Met drie is er altijd eentje die de juiste weg in twijfel trekt...

> Met vier moet er eentje die zijn veters bindt, terwijl een ander krampen in zijn kuiten heeft...

> Met vijf is er altijd een die een omweg wil maken om kaarsjes te gaan kopen bij Ikea, terwijl een tweede zijn zwemvijver wil filteren, een derde deelneemt aan het wereldkampioenschap zandkasteelbouwen en de voorlaatste een Klavertje Vier zoekt.

Van nature relatief ongeduldig ben ik zelf een grote aanhanger van de binnenweg. Vandaag ben ik dan ook het slachtoffer geworden van deze overtuiging. Door een nakende consumententest (cfr. 018/Big Brother, Small Margin, Zero Excuse) moest ik bepaalde visuele voorstellen snel laten valideren. Mijn N+1 en N+2 (directe bazen, nvdr) waren toevallig beiden in vakantie vandaag. Omdat ik met hen enkele gezonde meningsverschillen cultiveer over hoe bepaalde dingen moeten gebeuren, dacht ik vandaag een homerun te slagen: Als ik het aval van mijn N+3 (very VIP!) zou bekomen, zou de discussie met mijn twee directe bazen voor eens en altijd gesloten zijn. 

Tijd voor een bypass. In een welonderbouwde email (met iedereen in copie) presenteerde ik mijn voorstellen. Net op de SEND-button gedrukt (of Ctrl-S / Ctrl-Enter voor mijn mede shortcut-liefhebbers) dacht ik dat de buit binnenwas. Het was enkel nog wachten op zijn OK. Ik wist ook dat, als er geen antwoord (of erger: een negatief antwoord) kwam, ik deze zelfgeknutselde vrijgeleide wel eens zou kunnen beklagen.

En toen... Stilte. Géén antwoord.

Ik ben dan wellicht ook de eerste persoon bij wie, na het gebruiken van een bypass zijn cardiologische situatie verslechtert. Natuurlijk gebeurt dit vlak voor een weekend, zodat je de volle 48u de tijd hebt om te beseffen dat je maandag op je donder gaat krijgen...

Ik ben duidelijk niet gemaakt voor bypasses. Ik heb dan ook beslist om te stoppen met roken, om alle potentiële bypasses te vermijden...

 

Prsly Yours

wouter

 

00:28 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

wist niet dat jij zo'n schrijftalent had ...
Chique!

Guy

Gepost door: Guy Daelman | 07-12-08

Dag Wouter, ik wist niet dat je zo een boeiend schrijver bent. Weer een nieuw talent uncovered... Alvast genoten van mijn leespauze...

De situatie die je hier zo kundig beschrijft is alleszins voor de wolven onder ons zeer zeer herkenbaar... Ik denk dat we vaak beschikken over een wil ... die op sommige momenten gewoon sterker is dan onszelf. Zoals het een fiere hedonist beaamt, tolereren we haar aanwezigheid omdat ze ons meestal, of zo denken we toch, op nieuwe hoogtes tilt... De mandatorische blauwtjes kunnen we met wat oefening wel een plaats geven in ons Freudiaanse "Es".

Groeten,

Geert

Gepost door: Geert Heyrman | 05-02-09

De commentaren zijn gesloten.