08-01-09

043/ Sunday Night Douche

De ietwat meewarige sneeuwsluier die Parijs zich sinds enkele dagen om haar ranke schouders draagt doet je het tegendeel geloven, maar je kan er niet om heen... de Kerstdagen zijn achter de rug. De geur van kruidnagel, de lage sterrenhemel vol lichtjes en de ontwapende kinderstress bij het voordragen van de Nieuwjaarsbrief worden terug opgeborgen in een doos van Chiquita met afgedragen handgrepen.

Als je in het buitenland woont, is de overgang van Oud naar Nieuw een komkommergebeurtenis in vergelijking met de overgang van Thuis naar Weg, die daar enkele dagen later onvermijdelijk op volgt.

Geduldig wachtend, tijdens dagen van thuisgemaakte gerechten, tijdloze gesprekken, geïmproviseerde uitstapjes met vrienden en een relaxende skivakantie, komt hij plotseling opdagen met een intimiterende zekerheid: de laatste zondagavond, de overgang van Thuis naar Weg.

Een zondagavond staat soieso niet bekend voor zijn olijke trekken, maar de zondagavonden na een vakantie hebben een uitermate desolaat karakter. Ik lijd dan ook aan een zekere vorm van Sunday Night Blues.

Ik zie het zo: thuiskomen en vertrekken is een klein beetje zoals naar de hammam gaan.

Tijdens de vakantie warm je je geleidelijk aan de herkenbaarbeid van vertrouwde gezichten, het comfort van je vroegere routines, de onbetaalbaarheid van het beschikken over tijd, de deugden van verse soep. De warmte went heerlijk snel, en indien mogelijk, zou je op zo'n moment spinnen als een overvoedde, beige kater. Eigenlijk wil je het liefst langer blijven, maar de zweetpareltjes die langs je slapen dansen en de steeds nadrukkelijkere blos op je wangen zijn formeel: in een hammam kan je niet blijven. Dus rek je het nog heel even, en dan verlaat je de warme damp, de weldoende stoom... meestal op een zondagavond.

De Sunday Night Blues is van korte duur, maar zijn intensiteit is onbetwist. Het begint op het ogenblik dat je uit de hete hammam stapt, en de twaalf passen zet richting de ijsdouche die onvermijdelijk op je wacht. De eerste milliseconde dat je hand de blauwe kraan van het koude stortbad raakt... Dat is het moment dat je weet dat het moet, maar evenzo het moment dat juist dat onrechtvaardig, onoverkomelijk en bijna onmogelijk lijkt. Een oogwenk voel je je machteloos, kwestbaar en bloot. Die eindeloze seconde voor het water op je schouders neerkomt, langs je rug schaatst en via je benen zijn bestaansreden verliest, ben je heel even terug een kind, intuïtief op zoek naar een warme schoot. Op zondagavonden, tussen Thuis en Weg, is er ook zo'n kantelpunt, waarop alles onrelativeerbaar moeilijk en erg lijkt.

Je lijkt het steeds te vergeten, maar eens je onder de koude straal staat, valt dat eigenlijk erg goed mee. Meer zelfs, je voelt je verkwikken, je hebt een zekere trots en nadoen ben je erg voldaan. Zo is het ook een beetje met het terug vertrekken, het werken in Parijs: een wisselbad, een keuze, een bieptest, een bootcamp... maar in elk geval verfrissend voor de geest!

Pwarmisly Yours

wouter

 

00:46 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

En gelukkig is er spaghettiesaus in de diepvriezer na een lange dag werken...
Hopelijk tot snel!
Bedankt voor de mooie nieuwjaarswensen!
Lot

Gepost door: lot | 09-01-09

De commentaren zijn gesloten.