17-03-09

048 / Briefdeslief

Er staan geweldige foto's van de Niagarawatervallen op Wikipedia. Toch gaan er nog elk jaar miljoenen mensen, gedrapeerd in een fluogele, plastieke regenjas, in gammele bootjes het natuurgeweld van dichtbij verkennen. Want 't is beter in 't echt

Alles wat Michael Jackson tijdens zijn 42 concerten in Londen gaat brabbelen is te vinden op internet. Toch waren de 500.000 tickets sneller uitverkocht dan dat een geroutineerde scheidsrechter een rode kaart kan trekken. Want 't is beter in 't echt.

Alles wat we willen meedelen, kunnen we tegenwoordig emailen, SMSen en ... euh bloggen. En toch... niets toch. Daar houdt het op. We vinden digitale communicatie onmetelijk praktisch, en knikken collectief dat alle papier dat niet in de categorie "geboorte-, trouw- & overlijdensberichten" te schikken valt tot een vorige, stoffige generatie behoort.

Maar een post-itje op je scherm heeft zoveel meer impact dan een reminder in je Outlook. Een vakkundig geknipt treinticket heeft zoveel meer schwung dan een bepoteld geprint A4-tje. Echt flagrant wordt het pas als brieven worden vervangen door emails. Dat is zo'n beetje zoals Belgische frieten met mayonaise vervangen door sliertjes geel Gouden Gids papier met magere yoghurt. No look, no feel, no taste... Niet echt.

Ik was het bijna allemaal vergeten:

het schokje in de keel als je een brief vindt tussen schreeuwerige reclamefolders,

de kreukeltjes die getuigen van een gehaaste reis,

de imperfectie van een gebruikte postzegel,

de kinderlijke opwinding van het onbekende,

Het mini dilemma: envelop scheuren of volwassen met een mes openmaken.

Die seconde spijt die je hebt als je niet het geduld had een mes te nemen, en als gevolg een scheurtje in je brief hebt gemaakt...

zijn geur,

de hapering van de pen bij de eerste letter,

de inkt tot in de kleinste nerf van het papier,

de eerlijkheid en gewicht van handgeschreven letters,

een pretentieloze Z.O.Z.,

de mogelijkheid om hem te kussen, te scheuren, te verbranden, onder je kussen te verstoppen of een wankele tafel mee te stabiliseren,

te lezen op je terras, in je bad, op toilet en op de metro,

zijn tastbare aanwezigheid de volgende dag, en de dag daarop,

de inspanning van de schrijver,

zijn vanzelfsprekende uniciteit,

de signature,

een plaats van verzending met cafés en een kerk,

zijn voorkant, zijn achterkant en zijn soms vlijmscherpe zijkanten...

Red de brief. Schrijf je lief!

 

Parisly Yours

wouter

00:35 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-03-09

047 / Guinness Book of February

Het is algemeen geweten:

De nominatief is wat het is, saai maar oprecht.

De comparatief kan zijn wortels in de kleinstedelijke burenjaloezie niet verbergen.

De superlatief is ontworpen voor adrenaline-junkies, megalomanen & Emirati.

De rosbief zit vol groeihormonen. Dus consumeren met mate.

Een normale maand zou de laatste vier rechtvaardig verdelen om de emotionele, financiële & biorythmische balans van het menselijk geslacht in evenwicht te houden.  Februari had echter andere plannen. Het is niet voor niets de enige superlatieve maand (want ongedeeld 's jaars korste). In de chronologischste volgorde.

Alles begon met een geweldig vriendenbezoek in Dubai, veruit decadentste plaats die ik ken. Gebouwen die de Eiffeltoren degraderen tot een elegante cocktailprikker. Fortuinen die de Koningin van Engeland in haar blootje zetten. Auto's waarvan wij jongens niet eens konden dromen dat ze echt bestonden. Hotels die het Waasland Shopping Center de allure geven van een krantenkiosk en feestjes die ... nou ja. Het intrigerende aan decadentie is dat we altijd geleerd hebben het te verfoeien en het met een linkse krant onder de arm te minimaliseren tot zinloze verspilling. Maar er is een plaatsje in ons hoofd dat onmiskenbaar is aangetrokken tot  "Life with an open bar".

Tijdens dezelfde trip hebben we een toer gedaan in Oman. Een land met een Sultan (Qaboos bin Said Al Said, ofte Boesi voor de vrienden), enkele onvergelijkbaar vriendelijke mensen, bergen en verder ... de leegste leegte. Woestijn en foie gras zijn wellicht de meeste tegengestelde woorden sinds Bush en Kyoto. Toch delen ze de zeldzame eigenschap dat je ze niet naar waarde kan beschrijven. Termen zoals zand, leegte, droogte, rotsen en 'niets' missen glansloos hun doel om de unieke, sacrale sfeer te omvatten die de woestijn ademt. (Tip: probeer de oefening thuis met foie gras...). Om stil van te worden.

Enkele dagen terug in Frankrijk kreeg ik van m'n zus het blijdste nieuws. Louise, de eerstgeboren dochter van P&N, meermin van Rhône & Schelde, is geboren. De uitgebreide familie stelt het erg goed en ik kan niet wachten om dat geluk van dichtbij te gaan degusteren!

Köln, Carnaval. In 't kort : het gekste wat ik ooit heb gezien. In een feestmarathon van vijf dagen tijd helpt den Duts jaarlijks zijn plichtsbewuste imago naar de knoppen in de onnozelste outfits, met de grootste hoeveelheid alcohol sinds Oktoberfest en de grootste dosis free love sinds Woodstock.

Het laatste weekend van februari, was tevens het zonnigste, misschien wel van het hele jaar. Hoog bezoek uit Belgo-Italiaanse kringen. La Ville Lumière, a.k.a Lichtstad, a.k.a Città delle Luci maakte zijn reputatie van verrassend, romantisch & adembenemend helemaal waar. De kunst van het niets doen. Rosé wijn op Place de Vosges met de misschien langste gevolgen ooit gemeten. To be continued.

Most Parisly Yours

wouter

00:10 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |