06-07-09

052 / Planet M.

Donderdagnacht op een feestje van een studio. Een babbel, een grapje, een glas, en even later, een SMS... "Michael Jackson is dood". Not acceptable.

Toegegeven, de zanger is niet meer, maar als je goed oplet merk dat in de meest onverwachte situaties korreltjes Michael terug te vinden zijn. MJ is een beetje zoals zeezand. Het kruipt overal tussen en blijf zitten. Bijna onzichtbaar, maar onweerlegbaar aanwezig.

Toen ik gisteren een groepje mensen geduldig op een roltrap zag staan, leek het heel even alsof ze allemaal samen de moonwalk deden.

In de laatavondse, intense zomeronweders voel ik hem dansen. Aantrekkelijke dreiging, bodemloze energie, onvoorspelbare, haarscherpe bliksems, rhytmisch gedonder.

Als ik melk in de koffie schenk, zie ik hem crescendo van kleur veranderen.

Op het terras doen de onrustige, razendsnelle bewegingen die musjes met hun kop doen me denken aan zijn moves.

De rode jasjes van de verkeerspolitie verwijzen ongevraagd naar het legendarische rode plastic-fantastic vestje dat we ooit allemaal hebben gewild.

Als er op een bouwwerf een makker ongecontroleerd aan zijn kruis krabt, hoor ik het kinderlijke gegiechel van Michael diep in mijn herinneringen.

Drilboren, hamers, verfpistolen en vallende ladders klinken als muziek. Zijn muziek.

In een keukenrobot zie ik zijn onevenaarbare spins.

Elke opa met een hoed verdenk ik van smoothcriminele praktijken.

Toen ik tijdens een meeting op een collega haar teen trapte, en ze me daar met een hoog scherp kreetje op attent maakte flitste Michael opnieuw voorbij.

MJ is dood, leve MJ.

Parisly Yours

wouter

00:59 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.