16-02-10

057 / TRavel's Boléro

Het begint als een montoon geluidje in je hoofd, de verre fluit van Ravel's Boléro bij zijn aanvang, subtiel, repetitief, niet opdringerig, eerder speels: Ga reizen... ga reizen... ga reizen... . Ik denk dat vele mensen dit stemmetje ooit hebben gehoord. Op verschillende momenten, met verschillende intenties en intensiteit. Het steeds terugkerende thema klinkt verleidelijk, een beetje benevelend. In dit stadium is het nog relatief gemakkelijk te overstemmen met ander geluid, zoals luide beloftes op kantoor, het speelse gekrijs van kinderen in een lentetuin of het geluid van een betonmolen...

Als je echter naar dit eerste geluid blijft luisteren, en je je zinnen laat prikkelen word je snel gewaar dat, na een tijdje, de fluit dempt en een ambitieuzere clarinet de fakkel overneemt... Ga reizen... ga reizen... ga reizen... .Wat begon als een discreet motif ontpopt zich geleidelijk tot een melodie. Een idee wordt een avontuur. Een bestemming wordt een mogelijkheid.. Een onvermijdelijk momentum wast aan.

Na dat je de eerste boeken hebt gelezen over wereldreizen, en een eerste budgettaire schatting hebt gemaakt, neem de alt-saxofoon het commando over. Gespierder, vol vertrouwen, inspirerend herhaalt het thema zich zonder onderbreking in je hoofd... Ga reizen.... ga reizen... ga reizen... . Met een gecombineerd gevoel van geduld en onderdrukte opwinding ontdek je op een ochtend dat je het écht gaat doen. Op het veeleisende hoogland voorbij dit point of no return, worden gedachten woorden, woorden acties, acties consequenties en consequenties soms hard als graniet (het spijt me, Elise).

Rythmisch geholpen door de diepe hoorns en het geroffel van de trom krijgt je trip geleidelijk armpjes, vingertjes, beentjes, het neusje van de papa. Hij is er nog niet helemaal, maar je voelt nu duidelijk zijn hartslag... Ga reizen.... ga reizen... ga reizen.... Dan komt de fase van bestemming kiezen, namen overlopen, catalogie uitpluizen, en misschien een blog beginnen (nou ja... herbeginnen?).

De verwachting en de planning zullen nog veel water onder de brug doen stromen, maar luister naar de violen en trompetten van de laatste ostinatos. De reis is onderweg.

Parisly Yours (for the time being)

wouter

Ravel_bolero_drum_rhythtm2[1]

23:31 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |