08-03-10

058 / One Toe One

Het is één van die dagen dat je denkt dat het beslist verborgen camera moet zijn. Alles gaat mis, maar niet op die manier dat je er echt over kan zeuren. Ongemerkt. Een dag zoals een nieuwe trui met een labeltje dat je de hele tijd ongemerkt hindert.

Een goede week geleden wat het toch duidelijk dat de winter (noem het gerust een ijstijd) eindelijk gedaan was. Spiedend door mijn raam, met een weigerachtig maandagochtendoog leek het buiten een lekker zonnetje. Dit kwam goed uit gezien het nogal grijze weekprogramma dat me te wachten stond. Bij de eerste hectometer sneed een glaciale Victorinox-wind een sneetje van mijn kin. Valse start.

Alvorens naar kantoor te gaan had ik me voorgenomen om een ruikertje bloemen op te pikken voor een (what's in a name) collega die aan de Internationale Dag van de Vrouw een belang hecht equivalent aan dat van een doorsnee man aan de finale van de Wereldbeker. Bloemenwinkel gesloten! ... Op de Internationale Dag van de Vrouw. Geweldig zakelijk instinct. Typisch een bloemist die niet kan vatten waarom de Chinezen om een dag de economische plak zullen zwaaien...

Alle gekheid op een stokje, het liep niet gesmeerd. Tartaarsaus op het hemd, Xerox printer die achtte dat de tijd was gekomen voor emancipatie, voor elke email in de 'sendbox', 9 emails in de inbox.

Toen ik thuis kwam heb ik, vol zelfbegrip, onmiddellijk een bad laten vollopen:  gedempt licht, Milow op de achtergrond, een 1664 in de hand (strange, I know).  Toen het water eindelijk niet meer te warm was (en ik dus kon stoppen om ook daar ontstemd over te zijn) zat ik daar in het halfduister, in mijn bad, naar mijn tenen te staren. Ik telde er zes (maar dat heeft waarschijnlijk met het niveau van het water te maken), omringd door kleine schuimbelletjes. Wat me vooral opviel was hoe oneindig geduldig en stil ze waren. Met een mix van zelfmedelijden en kwaadheid keek ik ze alle zes aan, die toevallige toeschouwers  van het Sanexbubbelconcert (feat. Rice Crispies) dat zich in mijn stille badkamer afspeelde... Voor een volle seconde verwachtte ik een zinvolle uitspraak... van mijn tenen... over het prangende onrecht inzake maarttemperaturen, openingsuren van bloemenzaken, paperjams in printers etc.

Ik weet nog altijd niet of ze eerst onderling overleg hebben gepleegd, maar op een bepaald moment maakten ze me allemaal samen nogal hard aan het lachen. Even zag ik ze glimlachen, en denken... This day socks,  and we love it.

Ik weet niet of ze anderhalf uur later, toen ze als gerimpeld oude dikke vrouwtjes uit het bad kwamen, nog even enthousiast waren over deze dag, maar ik was weer helemaal mezelf.

Parisly Toes,

wouter

23:58 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.