28-06-10

059/ Lifesurfing

« It’s only a couch… » hoor ik me nog altijd zeggen toen ik bijna een decennium geleden één van m’n eerste maandweddes integraal en destijds onverantwoord aan de IKEA Ekegskog (a.k.a. Mr. E) spendeerde. Diep, oneindig diep en zwaar, oerdegelijk zwaar. Log en uitnodigend zoals Balou. Zacht, en onmiddellijk vertrouwd zoals je favorite pyjama… Liefde op het eerste gezicht.

Sindsdien gaan m’n beige olifant en ik onafscheidelijk door het leven: Gent, Sint-Niklaas, Belsele, Brussel, Parijs… In elke haven had hij een centrale plaats. Een van m’n zeldzame constantes. Hoe klein ook de ruimte die hij ter beschikking had, altijd verblufte hij iedereen door het gemak waarmee hij zicht in zijn omgeving integreerde.

Toen vorig jaar mijn reisplannen de bovenhand kregen op andere projecten, had m’n veloeren vrachtboot alle reden tot ongerustheid. Maar in plaats van machteloos de leuningen te laten hangen, beslist Mr E een centrale rol te spelen in mijn laatste semester in Parijs. Op één van de korste dagen van 2009, tussen kerst en Nieuwjaar, leerde ik Couchsurfing kennen. Het principe is erg eenvoudig : Je creërt een profiel op een netwerksite (denk Facebook meets eBay) waarin je jezelf en je favoriete zetel aan de wereld voorstelt en volslagen vreemdelingen uitnodigt om gratis op je zetel te overnachten als ze Parijs bezoeken. Een gevoelsmatig geschift idee (wie geeft nu z’n huissleutels aan een volslagen onbekende Egyptische architect op de dool of een Argentijnse kinderjuf tijdens de trip van haar leven…). Het risico was gecontroleerd, en de potentiële voordelen considerabel: een mogelijkheid om het volgende jaar veilig, gratis, zetel per zetel de wereld rond te reizen, geholpen door de positieve feedback die mensen om m’n profielpagina zouden achterlaten…

Met een klein hartje zette ik mijn eerste stapjes in de wonderlijke wereld van Couchsurfing. Een Australische ingenieur, een Zweeds magazijnier, een Amerikaanse student die zijn dollars en zijn hart had verloren aan een Parijse schone en een Oostenrijkse kindertandartse werden achtereenvolgens warm ontvangen door Mr E.  My couch like a box of chocolates…

Op een uitzonderlijk zonnige dag eind maart werd Lili verwacht. Een avontuurlijke warmbloed uit Miami die haar werkbezoek in Zwitserland met enkele hard genegotieerde dagen in Parijs had weten te verlengen. De eerste keer in Parijs. Enkele dagen op voorhand had ik speels haar foto aan enkele vrienden getoond. Een Braziliaanse schone voor 3 dagen op je vierzitter… ’t is voorwaar een onderwerp! Alexis, één van de bende, zag de foto, slikte, maar wist toen nog niet dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn. “Ik MOET haar leren kenen”, zei hij me op een niet te mis verstane toon. Aanvankelijk dacht ik dat het niet meer dan een hormonengedreven jongensstatement was, maar de waarheid zou snel duidelijk worden!

Lili veroverde Parijs zoals de iPhone: Bliksemsnel, vol energie, zelfvertrouwen en zonder enige concurrentie. Na twee erg leuke avonden besliste ik haar zaterdagavond wat meer couleur locale te tonen, door haar uit te nodigen voor een avondje Parijs Partying met een stel vrienden (waaronder Alexis…).

Eerste bar, een glimlach

Eerste Smart taxi,  een gedeeld geheim

Eerste club, een verdwaald hand dat een andere ontmoet

Tweede SMART taxi, een kus

Tweede club, history…

Cupido schiet wel vaker raak als er zomertemperaturen, caipirinha’s en twintigers in het spel zijn, maar deze volslagen willekeurige ontmoeting had het potentieel van een kernfusie. Een vracht vol transatlantische bloemen, brieven, SMSkypes, telefoontjes en een zonnig weerzien enkele weken later overtuigde de laatste lange-afstandspessimisten.

Gisteren, tijdens een wel erg bijzonder weekend aan de Atlantische kust werden alle regels van de kunst en geduld met kriebels in de buik gebroken, en hun pact verzegeld. Hij vroeg haar ten huwelijk… Enkele cocktails later was Alexis’ Facebookstatus formeel: SHE SAID YES!!! Ze gaan trouwen! Ik stond op de eerste rij, maar Mr E. is zich van geen intercontinentale liefde bewust. Daarvoor is hij veel te druk bezig om nieuwe mensen te ontvangen, maar alle insiders erkennen zijn bijdrage aan het levensverhaal van twee van mijn vrienden… Never call your couch “Only a Couch”!

Dear Lili & Alexis. This way, I want to express all my wishes of happiness for your common life travel. You are the double evidence that love is spontaneous, complete, wicked and real. That’s the way it’s supposed to be. All the best!

Parisly Yours

wouter

couch

01:42 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |