21-07-10

060 / Een gemiddelde dag

In een cursus statistiek lang geleden waarschuwde onze (paranoïa, nvdr) professor altijd de grootste reserves te hebben bij het gebruiken van “gemiddelden”. Ter illustratie poneerde hij dat als je met je voeten in de microgolfoven en met je hoofd in de viersterren diepvries ligt, je gemiddeld best een aangename temperatuur ervaart, maar het toch liefst anders zou zien.

Soms gaan er dagen, of zelfs weken voorbij zonder dat er ook maar één emotie of sensatie een uitschieter is op de notenbalk van je levenspartituur. Niet bovenaan , en niet onderaan. Alles vrij gemiddeld. Op een goede vrijdag enkele weken geleden werd ik getrakteerd op high en een low van Olympische afmetingen, resulterend in een statistisch gemiddelde dag, maar eentje om niet snel te vergeten….

’s Ochtends, op een uur dat normaal enkele eigenaars van hondjes met incontinentieproblemen uit de veren zijn, begaf ik me naar de ambassade van Rusland in Parijs. Het eerste luik van m’n nakende trip bestaat immers uit een kampeertrip in het binnenland van Rusland gevolgd door een inwijding door een experte in het “leven zoals het is” in Moscow. De grootste moeilijkheid is echter het verkrijgen van de nodige papieren om enkele dagen in Rusland te verblijven. Na 180 vruchteloze emails met een gespecialiseerd agentschap (die op hun website beloofde alle papieren voor een Visa in Rusland zonder vertraging, problemen of tijdverlies af te leveren met één druk op de knop) besloot ik zelf als een loyale wereldburger naar de ambassade te gaan.

In een middelgrote hoofdstad is het verkrijgen van en Russisch visum een kwestie van vroeg opstaan en het tijdsequivalent van een Hollywoodfilm in de rij staan om dan te hopen dat alle voorwaarden vervuld zijn. In wereldstad Parijs moet je minstens de tijdsduur van de Godfather trilogie uitzitten op een hard borduurtje van een groene avenue in het 16e Arrondissement. Na krampen in benen, nek & blaas wordt je binnengeleid in een zaal met negen gesloten en twee open loketten, witgroen TL licht en twee zichtbaar moegetergde beambten met de aaibaarheidsfactor van bevroren Fishsticks.

Eens je de test van geduld en doorzettingsvermogen hebt doorstaan, en je langzaam maar zeker in de buurt komt van het loket (hopende dat de dame er niet vlak voor je beurt vandoor gaat zonder verklaarbare reden), ontwikkelt er iets wat gemakkelijkheidhalve te omschrijven valt als Russiche Roulette: voor volstrekt duistere redenen worden sommige visa geweigerd, andere afgeleverd binnen de 5 werkdagen, nog andere gaan minstens anderhalve maand duur en een laatste soort worden voor verdere studie voor onbepaalde tijd achtergehouden. Een Franse student die door administratieve vertraging zijn aansluiting met China mist, een Russische familie van vier huilend voor de vierde weigering van toegang, hun onomruilbare tickets voor dezelfde dag in de hand… één uur observatie aan de loketten van de Russische Ambassade van Parijs levert genoeg drama op voor een seizoen of twee soap-opera. Door mijn minutieuze voorbereiding, mijn expert coaching en mijn voorafgaande 180 emails met mijn nieuwe beste vrienden van het Russische reisagentschap ben ik zelf probleemloos aan mijn papieren geraakt (een opstootje met de veiligheidspolitie over het terreurrisico van mijn geparkeerde scooter en het extra uur vertraging omdat mijn foto niet conventioneel op het formulier C249 bis was gekleefd niet te na gelaten).

De rest van de dag schuifelde voorbij met een tred, sneller dan het rijtjeschuiven aan de ambassade maar eindeloos trager dan de ervaring die me in de vroege avond nog te wachten stond…

A guy has to have driven a Lamborghini before he turns 30”… Ik hoorde haar mysterieus, onweerstaanbaar Brits accent nog in m’n hoofd weerklinken toen het portier van de Lamborghini Gallardo in zijn carbonfiber slot viel. Enkele weken voorheen had ik het ultieme steroïde verjaardagscadeau gekregen (sinds het “bankovervallen met echte Kalashnikovs” uit het aanbod van Bongo werd geschrapt): Enkele toeren op circuit met een 530 pk sterke Italiaanse race stier. Het gevoel is onbeschrijfelijk (good luck voor iedereen met een blog J ). Een jongensdroom. Ontembaar. Excessief. Intimiderend. Ik voelde me misschien nog het meest zoals een bromvlieg op een koekje, die er door een kwajongen met zijn wijsvinger wordt afgekatapulteerd. Na enkele adembenemende versnellingen, kamikazebochten en halsbreakende remsessies overviel me een familiair gevoel dat ik als eens ervoer tijdens het skydiven: na een erg korte aanpassingstijd voelt het vrij natuurlijk om erg snel te gaan (misschien toch eens de dokter over raadplegen!). Sindsdien bied ik m’n Vespa, Rollerblades en winkeltrolley samen te koop aan op eBay om de financiering van mijn persoonlijke 530 pk in Belgisch maatpak rond te krijgen! To be continued.

Deze gemiddelde dag werd afgesloten met roséchampagne, zomeravondlicht en een ongelooflijk zicht op de Notre Dame.

Wouter (gemiddelde naam, gemiddelde grootte, gemiddelde breedte… AND I LIKE IT!!!)

23:11 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |