05-03-09

047 / Guinness Book of February

Het is algemeen geweten:

De nominatief is wat het is, saai maar oprecht.

De comparatief kan zijn wortels in de kleinstedelijke burenjaloezie niet verbergen.

De superlatief is ontworpen voor adrenaline-junkies, megalomanen & Emirati.

De rosbief zit vol groeihormonen. Dus consumeren met mate.

Een normale maand zou de laatste vier rechtvaardig verdelen om de emotionele, financiële & biorythmische balans van het menselijk geslacht in evenwicht te houden.  Februari had echter andere plannen. Het is niet voor niets de enige superlatieve maand (want ongedeeld 's jaars korste). In de chronologischste volgorde.

Alles begon met een geweldig vriendenbezoek in Dubai, veruit decadentste plaats die ik ken. Gebouwen die de Eiffeltoren degraderen tot een elegante cocktailprikker. Fortuinen die de Koningin van Engeland in haar blootje zetten. Auto's waarvan wij jongens niet eens konden dromen dat ze echt bestonden. Hotels die het Waasland Shopping Center de allure geven van een krantenkiosk en feestjes die ... nou ja. Het intrigerende aan decadentie is dat we altijd geleerd hebben het te verfoeien en het met een linkse krant onder de arm te minimaliseren tot zinloze verspilling. Maar er is een plaatsje in ons hoofd dat onmiskenbaar is aangetrokken tot  "Life with an open bar".

Tijdens dezelfde trip hebben we een toer gedaan in Oman. Een land met een Sultan (Qaboos bin Said Al Said, ofte Boesi voor de vrienden), enkele onvergelijkbaar vriendelijke mensen, bergen en verder ... de leegste leegte. Woestijn en foie gras zijn wellicht de meeste tegengestelde woorden sinds Bush en Kyoto. Toch delen ze de zeldzame eigenschap dat je ze niet naar waarde kan beschrijven. Termen zoals zand, leegte, droogte, rotsen en 'niets' missen glansloos hun doel om de unieke, sacrale sfeer te omvatten die de woestijn ademt. (Tip: probeer de oefening thuis met foie gras...). Om stil van te worden.

Enkele dagen terug in Frankrijk kreeg ik van m'n zus het blijdste nieuws. Louise, de eerstgeboren dochter van P&N, meermin van Rhône & Schelde, is geboren. De uitgebreide familie stelt het erg goed en ik kan niet wachten om dat geluk van dichtbij te gaan degusteren!

Köln, Carnaval. In 't kort : het gekste wat ik ooit heb gezien. In een feestmarathon van vijf dagen tijd helpt den Duts jaarlijks zijn plichtsbewuste imago naar de knoppen in de onnozelste outfits, met de grootste hoeveelheid alcohol sinds Oktoberfest en de grootste dosis free love sinds Woodstock.

Het laatste weekend van februari, was tevens het zonnigste, misschien wel van het hele jaar. Hoog bezoek uit Belgo-Italiaanse kringen. La Ville Lumière, a.k.a Lichtstad, a.k.a Città delle Luci maakte zijn reputatie van verrassend, romantisch & adembenemend helemaal waar. De kunst van het niets doen. Rosé wijn op Place de Vosges met de misschien langste gevolgen ooit gemeten. To be continued.

Most Parisly Yours

wouter

00:10 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-02-09

046/ Van Kissuari tot Zoencember

Het is weer februari. Maanden schuiven voorbij met de snelheid van Dieseltreinen. Als je er naar staart, gaan ze nooit echt snel, maar na een paar nachtjes slapen sta er steeds van versteld hoe ver zij alweer zijn.

Een verklaring is er niet voor te vinden. Of toch. We werken te veel en we slapen te weinig? We slapen te veel en we denken te weinig? We denken te veel en we praten te weinig? We praten te veel veel en we kussen te weinig? Ik pleit ervoor de tijd te remmen door meer te kussen.

Komt daarbij dat onze maanden hopeloos zijn verouderd: januari louwmaand, februari sprokkelmaand, juli hooimaand, november slachtmaand... ? Gimmeabreak!

Ik ben dan ook, succesvol, met de Egyptenaren, Ceasar en de Gregorianen gaan diskussiëren. Vanaf heden in voegen, onze kuskalender:

Januari = Eskimokusmaand

De koudste, en geduldigste maand. Kijk in elkaars ogen, en wrijf neuzen zachtjes tegen elkaar. Liploos, met een vleugje eedgespan. De kus die zich perfect leent voor de genese van een slappe lach.

Februari = Voorhoofdkusmaand

Een donkere maand die vraagt om beschermende, bijna zegenend kusjes. Bij voorkeur tijdens lange nachten, terwijl de gekuste slaapt.

Maart = Handkusmaand

Terwijl bomen hun botten aanmeten, en er kleine groene tekentjes verschijnen op de EKG van de dapperste bloemen, wordt de rug van de hand prinselijk gekust. Tot de kleinste handlijn wordt alles met de lippen in kaart gebracht.

April = Aromakusmaand

Net zoals tijdens een lentedauwwandeling, komt het er  in deze maand op aan je neus tot aan de rand te vullen met de geur van je gekuste. Deze kus laat een ets in je geheugen die zelfs na 100 jaar nog haarfijn kan worden opgeroepen. De eerste kusinvestering.

Mei = Vlinderkusmaand

Zoals de dons van kuikentjes, lichtvoetig, gewichtloos, kinderlijk eenvoudig. Kus met je wimpers de wang van je gekuste. Wat de gekuste voelt op de huid, weerspiegelt wat ze voelt in haar buik.

Juni = Fruitkusmaand

Zoet, overvloedig, sensationeel. Kus deze maand de zomer tegemoet in threesome-mode, waarbij de derde partij luistert naar goddelijke namen zoals framboos, aardbei of mango.

Juli = Mondhoekkusmaand

De maand van la Tentación. Landt je lippen op het spannendste plaatsje van het Noordelijk Halfrond, in de voorkamer van de bevestiging, op het randje van de springplank naar meer. Elke millimeter telt.

Augustus = French Kissmaand

Need we to say more? We hebben een maand van 31 dagen geselecteerd.

September = Schrijfkusmaand

Opnieuw in volle activiteit na een legato zomer, wordt tijd terug schaarser. Verstop duizend papiertjes met kusjes in alle mogelijke broekzakken, vestzakken, handtassen, portefeuilles,... van de gekuste.

Oktober = Fluisterkusmaand

Als een ode aan moegestreden bladeren, die met stil geruis hun boomhotel verlaten, fluister je lieve niemendalletjes tijdens het kussen.

November = Tijgerkusmaand

Op kousenvoeten, zoals het jaar naar zijn einde trippelt, sluip je naar je gekuste. Neem haar vast en kus haar zachtjes in de hals. Bijten en grommen: geniet ervan maar consumeer met mate.

December = Maretakkusmaand

Kies je favoriete kusmaand, en doe alles nog eens over, maar dit keer onder een maretak (Ik weet niet waarom, maar de Gregorianen stonden erop!).

Palipsly Yours

wouter

00:45 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-01-09

045/ Patience

 

Het gebeurt niet vaak, maar het gebeurt. Zoals een nietig stukje ijs en steen door de ruimte schiet, en in de juiste atmosferische baan het dromerige spoor schaatst van een vallende ster, zo kruisen bepaalde woorden soms je gedachten. Ze lijken banaal, stoffig, vaak gehoord, maar op een overklaarbaar en volslagen willekeurig moment banen ze zich een weg voorbij je oren, dringen in je hoofd en kaatsen daar, als door duizend spiegels gebogen, de hele dag rond. Al spinnend verliezen ze al hun betekenis alvorens duizend nieuwe betekenissen te krijgen.

Toen ik kleiner was heb ik dit gehad met woorden zoals gisteren en stereo, later met blues. Vandaag met patience... geduld. Een mij niet adresseerd gesprek schuifelde voorbij tijdens een van de te vele koffiepauzes. Het enige woord dat kristalhelder tot me doordrong, alsof de hele wereld zijn adem inhield, was patience. Een woord gedefinieerd door zijn vervolg, en toch eindeloos als de zee, gevuld door leegte. Een steeds uitbreidende collage van beelden deed de wanden van mijn hoofd bijna barsten.

Patience. Het luie broertje van Impatience, Actie & Initiatief.

Patience. Het excuus voor ieder die nog niet gevonden heeft wat hij wil, maar er eigenlijk ook niet naar zoekt.

Patience. De stamvader van Windows-tijdverdrijf.

Patience. Een jager in de Savanne.

Patience. Indiaanse arbeiders die twee dagen wachten op een bus, zonder dat ze weten dat of wanneer die komt.

Patience. Parijse kaders die 2 minuten wachten op een metro, en daarbij zoveel zuchten dat ze een hete luchtballon kunnen vullen.

Patience. Verlangen zonder hormonen.

Patience. Een fout liedje van Take That (wellicht Windows-fans van het eerste uur).

Patience. De Sixtijnse Kapel.

Patience. Liefde voor een getrouwde vrouw.

Patience. Een vulkaan die al sinds mensenheugenis inactief is.

Patience. Een surfer die wacht op de perfecte golf.

Patience. Een boom.

Patience. De seconde tussen de laatste gedragen noot van een chello concerto en het uitbarsten van een oorverdovend applaus van een geroerde menigte.

Patience. Het levenslang Lotto spelen met dezelfde nummers.

 

En dan is het woord weer weg. Hoe lang? Patience...

Parisly Yours

wouter

23:55 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-01-09

044/ Hoopjes Koopjes

Het staat in de sterren geschreven: januari en juli delen, naast een gemeenschappelijke eerste en laatste letter, iets bijzonders (tot grote woede van een verongelijkte juni): de koopjesperiode.

Het zijn de twee maanden dat mannen in maatpak hun traditionele middagpauze op kantoor (met enige tegenzin) inruilen voor een snelle snack met Hennes, een sushi-lunch met Massimo of een opzichtig etentje met Hugo & Ralph.

Oudjes met een Volkswagen Jetta zoeken tevergeefs naar een plaatsje nabij de ingang van het immense shoppingscentrum. Na twintig minuten trekken ze willekeurig hun handrem op, en wiebelen binnensmonds vloekend uit hun wagen.

Dames in dure jassen, met een blik tussen ongerustheid en onoverwinnelijkheid, delven slim weggemoffelde cache-coeurs en truitjes uit donkere hoekjes in overvolle boutiques. Soms zie je ze geheimzinnig blauwe bolletjes op etiketten vervangen door rode bolletjes. -30% wordt -70%, voor de zachte prijs van 40% extra rood op de wangen.

Studentes moderne talen scheuren zonder aarzelen nieuwjaarsenvelopjes open, en steken Paris Hilton naar de kroon met hun inspanning zoveel mogelijk kleurige zakjes mee te sjouwen tijdens marathons van luid gegiechel en stille spiegelingen in smetteloze vitrines.

Moeders smijten zuchtend de vodjes afgedragen, onherroepelijk gevlekt en uitgerafeld denim weg, die luie zonen tot 'favoriete jeans' hebben gedoopt. Om een oppervlakkig schuldgevoel te verdringen, proberen ze uit te zoeken of zoiets best in de PMD (rits), de GFT (ketchupvlekken) of bij het restafval kan worden begraven.

Die luie zonen kopen op hun beurt te korte broeken, te smalle T-shirts, een overmaats hemd en ongelijke schoenen... Door een gebrek aan tijd, zin, motivatie, energie en interesse (waardoor ze het vertikken een paskamer te nuttigen), negeren ze geheel het handgeschreven bordje waarop staat "Solden worden noch geruild, noch terugbetaald". Eens thuisgekomen voltrekt zich het onherroepelijke en hijsen ze zich, door noodzaak gedreven, opnieuw voor zes maanden in de weinige oude kleren die moederlijke razzia hebben overleefd.

Overwerkte mejuffrouwen aan talrijke kassa's danken Rexona en ballerina's voor hun bestaan. Ze presenteren haastig de rekening aan de mannen in maatpak, zonder op drinkgeld te rekenen. Ze roepen via de micro om dat de eigenaars van de grijze Volkswagen Jetta dringend de enige uitrit van de parking moeten vrijmaken. Ze vervangen rode bolletjes opnieuw door blauwe bolletjes waarbij ze (op een bijna geloofwaardige toon) aan blozende dames vertellen dat het rode bolletje wellicht per toeval op het foute kledingstuk is gevallen. Ze vertellen studentes moderne talen dat ze een geweldige keuze hebben gemaakt. Ze wijzen luie zonen op het handgeschreven bordje aan de kassa.

 En ik, ik heb me een hoedje gekocht, maar blijkbaar zijn de solden op accesoires niet van toepassing... Leve juni!

Pas-salesly Yours

wouter

00:28 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-09

043/ Sunday Night Douche

De ietwat meewarige sneeuwsluier die Parijs zich sinds enkele dagen om haar ranke schouders draagt doet je het tegendeel geloven, maar je kan er niet om heen... de Kerstdagen zijn achter de rug. De geur van kruidnagel, de lage sterrenhemel vol lichtjes en de ontwapende kinderstress bij het voordragen van de Nieuwjaarsbrief worden terug opgeborgen in een doos van Chiquita met afgedragen handgrepen.

Als je in het buitenland woont, is de overgang van Oud naar Nieuw een komkommergebeurtenis in vergelijking met de overgang van Thuis naar Weg, die daar enkele dagen later onvermijdelijk op volgt.

Geduldig wachtend, tijdens dagen van thuisgemaakte gerechten, tijdloze gesprekken, geïmproviseerde uitstapjes met vrienden en een relaxende skivakantie, komt hij plotseling opdagen met een intimiterende zekerheid: de laatste zondagavond, de overgang van Thuis naar Weg.

Een zondagavond staat soieso niet bekend voor zijn olijke trekken, maar de zondagavonden na een vakantie hebben een uitermate desolaat karakter. Ik lijd dan ook aan een zekere vorm van Sunday Night Blues.

Ik zie het zo: thuiskomen en vertrekken is een klein beetje zoals naar de hammam gaan.

Tijdens de vakantie warm je je geleidelijk aan de herkenbaarbeid van vertrouwde gezichten, het comfort van je vroegere routines, de onbetaalbaarheid van het beschikken over tijd, de deugden van verse soep. De warmte went heerlijk snel, en indien mogelijk, zou je op zo'n moment spinnen als een overvoedde, beige kater. Eigenlijk wil je het liefst langer blijven, maar de zweetpareltjes die langs je slapen dansen en de steeds nadrukkelijkere blos op je wangen zijn formeel: in een hammam kan je niet blijven. Dus rek je het nog heel even, en dan verlaat je de warme damp, de weldoende stoom... meestal op een zondagavond.

De Sunday Night Blues is van korte duur, maar zijn intensiteit is onbetwist. Het begint op het ogenblik dat je uit de hete hammam stapt, en de twaalf passen zet richting de ijsdouche die onvermijdelijk op je wacht. De eerste milliseconde dat je hand de blauwe kraan van het koude stortbad raakt... Dat is het moment dat je weet dat het moet, maar evenzo het moment dat juist dat onrechtvaardig, onoverkomelijk en bijna onmogelijk lijkt. Een oogwenk voel je je machteloos, kwestbaar en bloot. Die eindeloze seconde voor het water op je schouders neerkomt, langs je rug schaatst en via je benen zijn bestaansreden verliest, ben je heel even terug een kind, intuïtief op zoek naar een warme schoot. Op zondagavonden, tussen Thuis en Weg, is er ook zo'n kantelpunt, waarop alles onrelativeerbaar moeilijk en erg lijkt.

Je lijkt het steeds te vergeten, maar eens je onder de koude straal staat, valt dat eigenlijk erg goed mee. Meer zelfs, je voelt je verkwikken, je hebt een zekere trots en nadoen ben je erg voldaan. Zo is het ook een beetje met het terug vertrekken, het werken in Parijs: een wisselbad, een keuze, een bieptest, een bootcamp... maar in elk geval verfrissend voor de geest!

Pwarmisly Yours

wouter

 

00:46 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-01-09

042/ Wensfabet 2009

AarDbeien: Ik wens de universele erkenning van de aardbei als beste, meest sexy, en mooiste fruitsoort.

Beurs: Ik wens een doos blauwe pilletjes op voorschrift voor de beurzen wereldwijd.

Claus: Ik wens een dubbele Nobelprijs voor Hugo: Eentje voor geduld, een eentje voor literatuur.

Donsdeken: Ik wens voor iedereen een geweldige, authentieke ganzenverendons voor tijdens de lange wintermaanden.

Elfstedentocht: Ik wens de Nederlanders een Elfstedentocht, dan moeten we minstens twee dagen niets vernemen van de niet zo interessante Jan-Pieter Balkenende op het journaal.

Finale: Ik wens dat België nog eens in een finale geraakt: het songfestival, de Champions League, het WK Polonaisedansen,... maakt niet uit.

Ganzen: Ik wens voor de ganzen een toverrecept om zonder veel complicaties de pluimen te kunnen leveren voor alle donsdekens die ik voor de wereld in gedachten heb.

Huwelijk: Ik wens dat iedereen die getrouwd is zich elke ochtend herinnert waarom.

IKEA: ik wens de uitbreiding van de IKEA-catalogus. Ik had gedacht aan een zelfbouwpakket voor Belgische regeringen, met tweetalige handleiding.

Juli: Ik wens dat juli, door koninklijk besluit, 10 dagen extra krijgt toegewezen, ten koste van september.

Kyoto: Ik wens dat iedereen beseft dat Kyoto geen synoniem is voor Karaoke.

Lachen: Ik wens dat iedereen minstens 7 minuten per dag de slappe lach heeft, maar liefst niet allemaal tegelijk.

Microgolfoven: Ik wens dat mijn microgolfoven een doorgedreven kookcursus gaat volgen in Ter Groene Poorte in Brugge.

Nacht: Ik wens je langer.

O: Ik wens je het geweldige suffix "hhh!!!".

Parijs: Ik wens mezelf een jaartje Parijs, en iedereen die ik leuk vind minstens een lang weekend!

Q: Ik wens je in Scrabble, in een lang woord met "triple woordscore"

Ritme: Ik wens voor iedereen iets meer ritme in de heupen, en iets minder ritme met de tong.

Sensationeel: Ik wens dat iedereen dit woord minstens één keer per week in zijn originele betekenis kan gebruiken.

Talen: Ik wens een inplantbare chip waarop Mandarijn, Arabisch, Italiaans, Spaans, Russisch en West-Vlaams staan geprogrammeerd.

Uitjes: Ik wens ze veilig voor de jeugd, en gestoofd voor de ouderen.

Vooters: Ik wens de afschaffing van de Franse uitspraak van mijn voornaam.

Wouter: Als tegenprestatie wens ik voor alle Fransen in mijn omgeving een intensief Nederlands taalbad in BlankenbeRRRge.

X-chromosoom: Ik wens een speciale feestdag voor alle XX die ik ken.

Y-chromosoom: Ik wens een speciale afstandsbediening om alle XY genante dingen te kunnen laten doen op belangrijke momenten ;-)

Zweven: Ik wens het onbeschrijfelijke gevoel tussen dromen en ontwaken, voor iedereen, één zalige snooze per dag.

 

Pawishly Yours

wouter

20:46 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-12-08

041/ Bye Bypass

Wat is er zoeter dan het vinden van een binnenweg op je vertrouwde pendeltraject? Wie heeft er nog nooit wat hoekjes afgesneden om iets sneller te bereiken? Het plezier van het ontdekken van shortcuts in MS Windows valt met geen Word te beschrijven (trouwens, ik hoop dat iedereen "ALT-TAB" kent)...

Onlangs las ik een interessant Afrikaans spreekwoord:

Seul on marche plus vite, a deux on marche plus loin... 

De existentiële diepgang van deze 11 woorden is me geenszins ontgaan, en ik voel me dan ook relatief oncomfortabel om het in een professionele context te interpreteren...

Er is echter een duidelijk verband met mijn een fenomeen op kantoor dat een lepeltje aandacht verdient. Productontwikkeling heeft een erg grote subjectieve factor. Het gevolg is dat discussies zelden gebaseerd zijn op harde feiten. He meer mensen je bij je project betrekt hoe trager het gaat, omdat iedereen met zijn eigen definitie van schoonheid, efficiëntie, moderniteit, zachtheid, vrouwelijkheid,... komt aandraven.

 

Spreekwoordgewijs wordt dit al snel:

> Alleen stap je sneller...

> Met twee wandel je verder...

> Met drie is er altijd eentje die de juiste weg in twijfel trekt...

> Met vier moet er eentje die zijn veters bindt, terwijl een ander krampen in zijn kuiten heeft...

> Met vijf is er altijd een die een omweg wil maken om kaarsjes te gaan kopen bij Ikea, terwijl een tweede zijn zwemvijver wil filteren, een derde deelneemt aan het wereldkampioenschap zandkasteelbouwen en de voorlaatste een Klavertje Vier zoekt.

Van nature relatief ongeduldig ben ik zelf een grote aanhanger van de binnenweg. Vandaag ben ik dan ook het slachtoffer geworden van deze overtuiging. Door een nakende consumententest (cfr. 018/Big Brother, Small Margin, Zero Excuse) moest ik bepaalde visuele voorstellen snel laten valideren. Mijn N+1 en N+2 (directe bazen, nvdr) waren toevallig beiden in vakantie vandaag. Omdat ik met hen enkele gezonde meningsverschillen cultiveer over hoe bepaalde dingen moeten gebeuren, dacht ik vandaag een homerun te slagen: Als ik het aval van mijn N+3 (very VIP!) zou bekomen, zou de discussie met mijn twee directe bazen voor eens en altijd gesloten zijn. 

Tijd voor een bypass. In een welonderbouwde email (met iedereen in copie) presenteerde ik mijn voorstellen. Net op de SEND-button gedrukt (of Ctrl-S / Ctrl-Enter voor mijn mede shortcut-liefhebbers) dacht ik dat de buit binnenwas. Het was enkel nog wachten op zijn OK. Ik wist ook dat, als er geen antwoord (of erger: een negatief antwoord) kwam, ik deze zelfgeknutselde vrijgeleide wel eens zou kunnen beklagen.

En toen... Stilte. Géén antwoord.

Ik ben dan wellicht ook de eerste persoon bij wie, na het gebruiken van een bypass zijn cardiologische situatie verslechtert. Natuurlijk gebeurt dit vlak voor een weekend, zodat je de volle 48u de tijd hebt om te beseffen dat je maandag op je donder gaat krijgen...

Ik ben duidelijk niet gemaakt voor bypasses. Ik heb dan ook beslist om te stoppen met roken, om alle potentiële bypasses te vermijden...

 

Prsly Yours

wouter

 

00:28 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |