02-12-08

040/ Plant Aardig


Uitgaan is geweldig. Wat me echter blijft verbazen is het onbeschrijfelijke gevoel waarmee je de volgende dag veel te laat wakker wordt. De droge mond, kramme spieren en verwaterde herrinneringen buiten beschouwing gelaten is het vooral de vegetale mentale toestand die ik vreemd vind.

Hoe komt het dat mensen die tot in de vroege uurtjes zijn uitgeweest systematisch de hersenactiviteit van een Bintje ten berde brengen? Een volwassen etmaal na mijn laatste sortie, vroeg ik me dan ook heel geleerd af: Bestaat er een wetenschappelijk verband tussen feesten en het kweken van groenten? Dus verdiepte ik me tijdelijk in de Kennis van Kartoffel, de axioma's van Annabelles en de postulaten van Pommed'terre.

De bevindingen zijn onthutse(potte)nd:

In de aardappelwereld zijn er 3 oogsten: de vroege, de middelvroege en de late oogst. Een eerste verband met menselijk uitgangsgedrag. Feesten kennen vaak golven bezoekers die geharmoniseerd komen en gaan. De Gratis-binnenkomers-voor-middernachters, de Om-2-uur-thuis-want-morgen-voetballers en de Nog-eentje-en-nóg-eentje-want-mijn-vriendin-is-toch-al-kwaaders (a.k.a Veni-Vidi-Velcros) zijn drie internationaal beschreven golven. 

Van de aardappel is zijn hoog vitamine C gehalte algemeen gekend. Bij mensen is het aangetoond dat gemiddeldhoog alcoholgebruik de opname van vitamine C (als ook die van B1, B6 en Foliumzuur) hindert. Dit is onbetwistbaar een omgekeerd evenredig verband.

Aardappelen eindigen in 45% van de gevallen in de vettigheid, gaande van chips tot echte Belgische French Fries. Een empirische observatie toont dat ook minstens de helft van feestend Europa de nacht afsluit in een pittabar, shoarmatent of Kebapperie. Een derde en finale link!

Nu we wetenschappelijk hebben aangetoond dat er heel wat te leren valt van de aardappel, zijn er enkele regels die ik in naam van de going out gemeenschap wil heronderstrepen: 

  1. Als je aardappels te vroeg oogst, zijn ze giftig (alkaloïden...). Dus op een feestje mag je ons nooit te vroeg mee naar huis boegseren. Het risico op weinig verteerbaar gedrag is reëel.
  2. Eens geoogst mag je aardappelen niet lang in het licht laten liggen, of ze worden groen, en (u raadt het al) giftig, dit keer door solanine. Dus als we dan eindelijk (ok, te laat) terug zijn van het feestje, is het ten sterkste af te raden te beginnen babbelen, lange vragen te stellen of andere activiteiten uit te oefenen die ons bewustzijn vergen. Het Leitmotif is slapen.
  3. De jaarlijkse, grootschalige aardappeloogst heeft er in België toe geleid dat de herfstvakantie werd ingevoerd. Wees dus vooral geduldig met ons, je weet nooit wat voor goeds er uit de bus komt met feestjes bouwen.

Patatsly yours

wouter

 Potato Man

00:24 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-11-08

039/ Du vin, du pin, et une magazin(e)

Tegenwoordig wordt er veel van een mens verwacht. Als je visitekaartje je stereotypeert als een jong, dynamisch kader, ben je opeens verplicht 24 per dag zinvolle dingen te doen. Een overzichtje van het Olympisch minimum.

  • 4 talen spreken en een vijfde leren, puur uit interesse.
  • Dinertjes geven met professioneel origamisch behandelde servietten en op maat gemaakte theelichtes.
  • Alle exposities en films gezien hebben die meer dan 3 sterren krijgen in een cultureel verantwoord tijdschrift.
  • Alle steden van onze hemisfeer bezoeken, en liefst in een niet-toeristisch kader.
  • Elke seizoen het interieur van je appartement volledig vernieuwen en bovendien een zinvolle uitleg verzinnen voor elk absurd stuk dat je aan je muur hangt.

En daarbovenop wordt het nog eens verwacht dat je elke dag op de hoogte bent van alle feiten, nieuwtjes, beursresultaten, weers&horoscoop-voorspellingen en oplossingen van Sudoku.

Vorige week donderdag wees Murphy me zonder omwegen op de werkelijk: ik informeer me niet genoeg. Het bleek de nationale dag van "Le Beaujolais Nouveau est arrivé" te zijn... een klassieker in Frankrijk. Ik was natuurlijk niet op de hoogte, en toen ik onwillekeurig aan m'n collega vroeg waarom ons bedrijfsrestaurant vol plastieke druivenranken was gestouwd, keek die me aan alsof ik vroeg of de paus een man of een vrouw is: ver-bou-we-reerd.

Toen heb ik besloten me semi-professioneel te informeren, en Mdm Fortuna stond aan mijn zijde, want vandaag heb ik een bijzonder aanbod ontvangen van mijn allerliefste bankdirecteur (cfr. 010/Back to the future). Het gaat over een eenmalige korting op een hondertal tijdschriftabonnementen! Totaal marketingongevoelig (zoals elke consument) heb ik me onmiddellijk laten gaan. De vraag was alleen met welk tijdschrift ik me ter dege ging kunnen informeren (Het blijft me trouwens verbazen hoeveel week- een maandbladen er bestelbaar zijn). Ik moest een vergelijkbare basis vinden om de relevantie van elk tijdschrijft in mijn leven te evalueren. Mijn test was even eenvoudig als briljant: hoe schrijven deze tijdschriften over het evenement der evementen,  "Le Beaujolais Nouveau est arrivé"?

 

Time Magazine: Le Beaujolais Nouveau est arrivé, 't werd hoog tijd !

Auto Plus : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, hij werd onderweg geflitst tegen 173 km/u in zijn nieuwe kist.

Elle Magazine: le Beau Joli est arrivé!

Express : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, maar hij is reeds terug vertrokken...

Top Santé: Le Beaujolais Nouveau est arrivé. AFBLIJVEEEEE !!!

Internet Pratique : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, hij is uitstekend met cookies.

Le Chasseur Français : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, niet gaan schieten na drie flessen.

Psychologies : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, dit is niet uw fout. Relax !

Science&Vie : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, het best koel bewaren, bij voorkeur in een zwart gat.

Maison&Bricolage : Le Beaujolais Nouveau est arrivé, hopelijk is uw doe-het-zelf wijnkelder klaar

Puzzel Magazine: Herschik, eL eBajuolasi uNuvoea tse variér

Paris Match: Le Beaujolais Nouveau est arrivé, Nicole Ricci gloeiend jaloers op deze populaire nieuwkomer

Test Achat : Le Beaujolais Nouveau est arrivé. De kurken koop je het best apart in de Colruyt en de étiquettes op rollen van 3000 in de Makro.

France Football: Le Beaujolais Nouveau est arrivé als nieuwe trainer van les Bleus, na Raymond Domenech kan het alleen maar beter.

Voorlopig ben ik er nog niet uit aan welke kennisbron ik me laven zal, maar met al die Beaujolais in het verschiet ken ik alvast een goed alternatief.

Palirely Yours

wouter

beaujolais

00:01 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-11-08

038 / Steigers & Bel 20 keer terug

Toen enkele weken geleden de hele wereld op zoek was naar die enkele beursgenoteerde stijger wist ik wel beter: in Wall Street, the City en Tokyo lagen enkel dalstenen, begroeid met Lelietjes van Dale. Alle steigers stonden, als uit de hemel gevallen, op een melkzonnige ochtend voor het raam van mijn terras.

Mijn zicht, mijn zucht, mijn groen, mijn lucht. Ongeveer alles waarvoor ik dit appartement had gekozen was Tantalusgewijs afgeschermd met metalen buizen, houten trappen en kunststof netten. Het was een beetje zoals wakker worden in de buik van de Walvis van Jona, Transformer-Edition. Dit zag er geen ééndagsoperatie uit...

Wie steigers zegt zegt werken.

Wie werken zegt zegt verbeteren.

(Trouwens:  Wie werken werken zegt stottert)

dus het was afwachten tot de blauwe PVC-wolken terug plaatsmaken voor grijze (maar échte) herfstwolken.

De tweede dag van mijn visueel gevangenschap zaten er er een zestal half-professionnele briefjes in mijn bus om me er attent op te maken dat mijn woonst nu extra kwetsbaar was voor inbrekers. Ik kon interessante deals krijgen voor het verzekeren van antiek, vleugelpiano's of voor het leasen van een stel Rottweilers op weekbasis... Ik heb lang getwijfeld, maar aangezien er geen vergelijkbare aanbiedingen kwamen voor overtijdse afwas, dode druivelaars of defecte broodroosters besloot ik te passen.

Sindsdien word ik elke ochtend wakker met een immer origineler wekkergeluid: vallende buizen, vloekende Polen, een kärcherstraal op de ruit, gewapper van losgekomen plastiek, een startende compressor,... de mogelijkheden zijn oneindig (is dat trouwens ook geen stelling?).

Ondertussen zijn we al bijna twee maanden verder, en buiten het feit dat er op mijn terras een stoflaag ligt even dik als op de Maan (wat wel handig is bij potentiële inbreker-identificatie) is er nog niet veel veranderd. Ik heb de verantwoordelijken al 20 keer gebeld om te vragen wanneer de werken gedaan zijn, en het lijkt als of ze op hun kalender kijken welke dag ik bel, er een week bijtellen en me met die datum afwimpelen. Binnenkort spreek ik Amnesty International aan om me vrij te schrijven...

Tralisly Yours

wouter

Steigers

00:43 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-11-08

037 / Het woord bij het beeld

Iedereen is ze wel als n's tegengekomen. De extraverte ervaringsexhibitionist(e). Mensen die, als je het onfortuinlijke lotje trekt er op een receptie aan te worden voorgesteld, hun hele leven uit te doeken doen in een tijdspanne waarin je normaal gezien  net je tanden kan poetsen. Het olijke gegeven dat ze tot hun 6 jaar met een pamper sliepen, die ingegroeide nagel op scoutskamp in 1994, de schok die ze voelden op 9/11 en dat verschrikkelijke sollicitatiegesprek met die sexistische HR-directeur enkele jaren geleden... Voor je er in slaagt een tweede cocktailtomaatje te domineren ken je de naam van hun suikertante, de schoenmaat van hun turnleraar en de favoriete brokken van hun door ouderdom overleden zwarte labrador.

Op het andere uiteinde van de mensenwipplank zitten mensen die bestaan uit een oneindig aantal laagjes. Complexe persoonlijkheden die zich slechts op het ritme van de zandloper te kennen geven. Puntje na puntje, zoals Pissarro of Paul Signac hun schilderijen leren kennen. Karakters voor fijnproevers.

Op kantoor werkt er zo'n mejuffrouw. Ze draagt de naam van een bloem. Of een bloem draagt haar naam. Ze was altijd al vriendelijk, maar zonder meer. Het was wel duidelijk dat ze geen die-hard carrièriste was zoals ik die af en toe kruis tijdens mijn Expédition-Paris. Na enkele weken leer ik dat ze nog bij de grootste parfumeurs van Parijs heeft gewerkt. Dat verklaart de poëzie die ze onbewust schrijft als ze over kleuren, beelden of bepaalde geuren spreekt. Als ik haar even later vraag wat die fijne schrammetjes op haar handen zijn, vertelt ze me dat ze op haar kleine appartement twee eekhoorns opvoedt. Ze heeft er half Europa voor doorkruist. Ik kom te weten dat eekhoors alles verstoppen van enigszins vervoerbaar is: bestek, een integrale ruiker bloemen, ondergoed, shampoo (yes!), een stuk tapijt (eerst bijten, dan trekken),... Eekhoorns sparen alles op voor de magere tijden, maar als ik hoor wat die diertjes verzamelen, kan ik alleen maar besluiten dat ze een nucleaire holocaust verwachten!

Haar gemoed schommelt meer dan je zou verwachten. Tijdens een lunch kom ik te weten dat ze erg intensief schildert, en dat haar humeur meegaat met de inspiratie (of zijn scherpe afwezigheid) van haar schilderen. In de loop van de jaren heeft ze al zo'n 150 tableaus gemaakt met slechts enkele heikele puntjes:

  • De meeste doeken zijn meer dan een vierkante meter, wat tot gevolg heeft dat er zich een latent stockageprobleem ontwikkelt. De logistiek geëngageerde eekhoorns bijten er op zon- en feestdagen wel n's een stukje uit, maar blijkbaar ligt de productie hoger dan de consumptie.
  • Ze kan zichzelf niet overhalen één enkel doek van de hand te doen, te verkopen, weg te schenken voor een veiling ten voordele van Levenslijn,...

Daarboven was er nog iets opmerkelijker. Geen enkel schilderij is helemaal af, voor de eenvoudige reden dat ze nog geen gepaste manier had gevonden om haar doeken te signeren. Dat was pas fascinerend.  Al jaren schilderen, en toch het geduld hebben te wachten op de juiste handtekening. Tijdens die lunch vertel ik haar dat ik af en toe schrijf (nog het liefst met de hand) en dat ik ooit mijn eigen naam wel 1000 keer na elkaar heb geschreven tot ik vond dat-ie visueel perfect was. 

Sindsdien is het idee haar handtekening te ontwikkelen me chronisch blijven achtervolgen. Tijdens verloren momenten nam ik spontaan een viltstift, en op de achterkant van duurkartonnen boards heb ik enkele honderden giïmproviseerde kalligrafieën van haar naam geschreven. Het ging als vanzelf.

Met een halve knipoog gaf ik haar de boards, niet ontevreden van bepaalde voorstellen.  Vrijdag vertelde ze me dat ze 40 doeken had gesigneerd, met een handtekening geïnspireerd om mijn schrijfsels. Een dijk van een compliment vond ik het. Ze voelde zich erg opgelucht dat ze haar schilderijen eindelijk helemaal kan afwerken, en ze gaat me misschien een doek maken bij wijze van 'dank je'. (Hoewel ik denk dat ze nog steeds niet over haar schilder-scheidingsangst is). Ik maak alvast een plaatsje vrij aan de muur.

Parisly Yours

wouter

00:14 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-10-08

036 / Hollywout

Professioneel wellicht de meest geladen dag van mijn carrière. Deze namiddag zagen we onze vice-president én de CEO in verband met een strategisch project. Full spotlight. Natuurlijk waren deze meetings wéken op voorhand aangekondigd, en heb ik er erg veel energie in geïnvesteerd (tevens ook één van de redenen waarom ons geschreven onderonsje even moest wachten). Omdat er de laatste weken verschillende belangrijke zaken tegelijk in een ontknopingsfase zitten, was mijn direct management erg bezet, en was ik genoodzaakt een beetje free style aan het project te werken. Tot deze ochtend...op enkele uren van de eigenlijke presentatie.

De verschillende etappes die ik vandaag "onderging" komen nog het meest in de buurt van de erelijst van de Oscars. In order of appearance:

 

9AM: Independance Day.

Gebaseerd op enkele vage argumenten wordt mijn nauwkeurig opgebouwde presentatie met een kracht van 15 megaton van de kaart geveegd. Aangezien alles zoals een Zwitsers uurwerk in elkaar past, waren de gevolgen drastisch. Het is nog het best te vergelijken met het resultaat van een voltallig dronken Iers Rugbyteam dat in een hal (waar tientallen gemotiveerde Nederlanders zorgvuldig gebouwd hebben aan 's werelds grootste dominosteentjestapijt) een uur de Hucklebuck stonden dansen.

 

10AM: The Wild Wild West.

Ik voel me even later als een gevangene uit een B-Westernfilm die met een loden bol aan zijn been tracht te lopen, achtervolgd door een sherrif op met nitrogen getuned paard. Niets gaat snel genoeg, en er is nog ongelofelijk veel te doen voor de deadline... 3PM.

 

11AM: Lost in Translation.

Tijdens een tussentijdse meeting (met als missie enkele zaken uit te klaren) gaat alles compleet de mist in. Iedereen spreekt elkaar tegen. Ik stelde me voor dat tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties alle vertegenwoordigers tegelijk (in hun respectivelijke moedertalen) het recept voor tiramisu schreeuwen en dan kijken of een kind van 3 er iets van bakt.

 

1PM: Alive.

Natuurlijk geen tijd om te eten (op die banaan na). Het is racen tegen te tijd, zonder echt uitzicht op verbetering. Er moeten drastische keuzes worden gemaakt, en bijgevolg risico's worden genomen.

 

2PM: Face off.

De chaos waar alle betrokkenen de laatste uren aan hebben bijgedragen neemt de bovenhand. Met het wegtikken van de seconden wordt het duidelijk dat deze meeting een hete aardappel wordt. Sommige mensen veranderen van gelaat, ontlopen verantwoordelijkheid. Het is niet altijd even duidelijk wie je kan vertrouwen.

 

3PM: The Godfather.

De start van de meeting. Iedereen verzamelt in een indrukwekkende zaal, en afhankelijk van wie spreekt (en onafhankelijk van de inhoud) zijn er meer of minder mensen akkoord. Facts vs. Ego.

 

4PM: Casino Royale.

Onze thematiek komt aan de beurt. Met het geluk van de winnaar van Russische Roulette worden de gevoelige onderwerpen vermeden, vergeten of geminimaliseerd. Alles verloopt goed. We halen onze boot binnen, maar zonder meer. Gezien de context van de afgelopen uren evalueer ik dit als een succes.

 

5PM. The Great Escape.

Als de meeting op zijn laatste benen loopt, besluit ik me discreet te verwijderen. Het gevaar om nog tegen een verloren kogelvraag aan te lopen kan ik missen als een Sequel van deze dag.

 

Starringly wouter

Yours

 

23:32 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-09-08

035 / Bhaasje over spelen

Quiz.

Vraag 1.

Het is klein, rost en bevindt zich in Henegouwen...?

  1. Knabbel, op zoek naar Babbel
  2. Een roestende paperclip die op de E19 belandde toen Elio Di Rupo het BHV-dossier uit het raampje van zijn Peugeot 205 keilde na een nacht wanhopig onderhandelen.
  3. Gerard, mijn vroeger baas in België

Vraag 2.

Het is vinnig, communicatief en grappig...?

  1. Babbel, na de hereniging met Knabbel
  2. Gerard, mijn vroegere baas in België
  3. Een praatzieke koningscobra op gin-tonic 

Vraag 3.

Het doet aan wielrennen, spreekt Frans, Engels én Nederlands

  1. Gerard, mijn vroegere baas in België
  2. Gelijk welke Vlaming eens de 30 voorbij
  3. Het enige kleinkind dat Eddy Merckx, Edith Piaf, Shakespeare en Fabiola samen hebben

De juiste antwoorden zijn C - B - A.

We spreken inderdaad over Gerard, mijn vroeger baas, coach en latere vriend. Hij verlaat ons bedrijf, dus is het op zijn plaats even stil te staan bij wat hij mee, in retrospectie, heeft bijgebracht tijdens de jaren dat we hebben samengewerkt.

Een selectie.

Essentieel:

Als je in een belangrijke meeting bent, en top management vraagt je een getal dat je niet kent en ook niet onmiddellijk kan opzoeken, verzin dan eender welk getal, maar doe het wel tot op twee of drie cijfers na de komma om er een onwrikbaar betrouwbare indruk aan te geven.

Belangrijk:

Recycleer! Niet enkel glazen flessen of oude kranten. Vergeet vooral niet om oude nota's te updaten en terug door je sturen als je management verandert, of als een terugkerend evenement (budget, plannen,...) zich aankondigt.

Interessant:

Zorg dat je, elke keer je van bedrijfwagen verandert het franchisebedrag constant houdt, het formaat verdubbelt en de prijs verdrievoudigt. Leg dit evidente fenomeen uit met een brede glimlach en verwijs spontaan naar gezinsuitbreiding.

Optioneel:

Negocieer voor het sluiten van je huwelijk vasta data waarop je enkel met vrienden op stap gaat. Probeer die bijzondere avonden zo goed mogelijk je ongebonden, dronken jeugd te imiteren zodat je de volgende dag, tijdens het spelen met je zoon, in slaap valt op de speelmat.

Met bazen is het zo'n beetje als met (ex-)vriendinnetjes. Je kan ze pas echt naar waarde schatten als je er enkele hebt gehad. Vriendinnetjes worden vaak tijdens jongensachtige conversaties toegewezen aan bepaalde vakjes zoals de one-nightstands, zomerliefdes, studievriendinnetjes, serieuze vriendinnen en de hoogste onderscheiding... "potentieel mama-materiaal"

In retrospectief kan ik gerust zeggen dat Gerard professionneel en managerieel mama-materiaal is. Het juiste relativisme, het gezonde evenwicht tussen job en leven, de kleine tips op welgekozen momenten, de beschikbare tijd als het nodig was, de autonomie als het gewenst was en het juiste foute grapje om onderkoelde situaties te ontdooien.

Gerard, een warme dank je voor je timmerwerk, zowel professionneel als vriendschappelijk.

Tot gauw, wouter

23:34 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-09-08

034/ Elfstedentocht

1. Parijs

Donderdagochtend, tijdens het openen van mijn nieuwe gordijnen staar ik even dromerig naar Léon, die ondertussen zijn druiven én zijn bladeren verliest aan een tempo zoals De Croo hoofdhaar. Het dringt tot me door dat ik mijn inmiddels vertrouwde twijfelaar voor een tijdje ga missen. Het is immers het begin van een prettige trip die in de betere Japanse reisgids zou worden omschreven als "een exhaustief scala van Wouteractiviteiten in een gevarieerde multi-citytrip".

2. Linate

Na een opgewonden voormiddag in Parijs (grote meeting) vertrek ik richting luchthaven Roissy-Charles de Gaulle. In de taxi kan ik het lachje rond mijn mond niet onderdrukken als ik terugdenk aan de email van het Italiaanse team van mijn bedrijf. Met het het nodige gevoel voor drama excuseren ze zich voor het onovermijdelijke feit dat dat we de volgende dag niet om 9u 's ochtends aan een geplande consumententest kunnen beginnen, maar slechts om 14u. Ik kom toe in mijn hotel om 22u. Een hele nacht in deze voor mij onbekende stad. Tombola.

3. Milaan

Milaan centrum leert me eindelijk waarom mijn hotel in Linate (een aangrenzende gemeente) ligt. Het is hier Fashionweek, en alles wat een bed, klapzetel, luchtmatras of tuinstoel heeft is al weken verhuurd. Na een kleine promenade langs de Corso Garibaldi en de Corso Como (volgens mijn taxichauffeur de beste hang outs van de stad), besluit ik de Hollywoodclub te proberen, niet in het minst gemotiveerd door de gifgroene Viper, de twee Bentleys, de Quattroporte en de twee Lamborghinis die voor de deur staan te blinken. Als ik binnen ben, blijkt dat niemand minder (en niemand meer) dan Paris Hilton de helft van de club heeft afgehuurd voor een feestje. Paris in Milaan? Interesting. Aan de ingang van deze VIP-zone aangekomen ontdek ik hoe weinig Engels Italianen kennen. De buitenwipper met Schwarzeneggersnoet én vocabulair maakt me met een batterij van 13 NO's attent op het feit dat ik niet het juiste bandje had voor toegang. Hasta la vista baby. Roest.

4. Parijs

Na een "grasse mat" en een korte werkdag keer ik terug naar Parijs, waar ik in een taxi beland (tussen Charles de Gaulle en Gare du Nord, kwestie van onderweg te blijven) met een oude chauffeur die nog heeft meegewerkt aan de Concorde (supersonisch lijnvliegtuig) als aeronautisch ingenieur en van de ene dag op de andere besloten heeft dat hij eindelijk zijn droom ging waarmaken... en taxichauffeur werd. Gods wegen...

5. Brussel

Na een dutje in de Thalys wacht Matijs me op in Brussel. Vanavond is het geïmproviseerde reunie van de huisgenoten van de Koningstraat (Juan, Matijs en Saritalia). Na het aperitief belanden we in een bar (Le Corbeau, nvdr) waar driekwart van de aangewezigen op de tafels staan. Het deed me denken aan die scène in Disneys Junglebook-interpretatie waar Koning Aap het vuur tracht te bemachtigen van Mowgli. Eén seconde dacht ik aan mijn gemiste date met Paris, en hoe goed ze zou passen in dit aromatisch decor van dronken Brusselse functionarissen die met zweetkringen zo groot als de ringen van Saturnus op wankele tafels de Macarena staan te "dansen". De avond was zoals de wakke Durüm die we hadden als afsluiter : nominaal waardeloos maar onbetaalbaar op het juiste moment!

6. Antwerpen

Hier val ik door de mand, er is hier helemaal niets gebeurd, behalve een treinwissel en de aankoop van een suikerwafel... Maar 10-stedentocht klinkt zo onvolledig.

7. Belsele

Terug in de Heimatstadt, wandel ik zoals gewoonlijk even door het onveranderlijke dorpscentrum. Ik besluit ten velde te gaan joggen, met Vaders retro-Nikes. Detail: ze zijn twee maten te klein. "It's small ... difference for ... shoe size, but a giant problem ...  for comfort!"  Die schoenen en ik zijn dan ook geen maten gebleven. Twee megablijnen op de vooravond van een trouwfeest. Jolly.

8. Beveren

Zaterdagavond verhoogde de sociale druk op mijn vlottende burgerlijke stand met enkele percenten. Het was de eerste keer dat een jongere neef het eeuwige verbond sloot, tijdens een heel geslaagd feest in een prachtige zaal! Bovendien heb ik ontdekt dat mijn oma een volleerde ballroomdancer is, mijn mama een uitmuntende jiver en mijn in blijde verwachting zijnde zus een nieuwe vorm van buikdansen heeft ontwikkeld! Eindelijk een genetische uitleg voor mijn chronische fiestamanie. Oef. Proficiat aan het jonge koppel!!

9. Nieuwkerken

Geheel in de context van het familieweekend vieren we zondagnamiddag het verjaardagsfeestje van mijn nichtje (5!). Ik ben getuige van de eerste stapjes (nou ja, hij zit toch nog zeker in zijn eerste kilometer) van mijn neefje. Ik werk actief mee aan een abstract kunstwerk van koffie & melkmorserij op een teak tuintafel (binnenkort bij aangeboden bij Christies) en ik ervaar het plezier van het rijden met een bakfiets (en bijna de éop-mijn-bakkes-fiets"...)

10. Sint-Niklaas

Na deze gezonde dosis family ties spring ik in het eeuwig trieste station van Sint-Niklaas terug op de trein om in crescendo Antwerpen, Brussel en Parijs aan te doen.

11. Parijs

Over de finish gekomen in Parijs zet ik mijn palliatieve druivelaarzorgen voort, trakteer mezelf op Nasi Goreng en Snickers en bezzzluit ik mezzzelf in zzzzlaaap te blo ... te blog ... genzzzz

 Paringsly yours

wouter

00:52 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |