08-09-08

033/ Veni Vidi Vespa

Sinds enkele weken is Parijs een flink stuk kleiner geworden. Bovendien heeft het zijn ramen en deuren wagenwijd opengezet, zodat de warme, vochtige metrolucht plots is vervangen door een frisse bries. De traditionele ochtendspits is ingeruild tegen ontbijt op mijn terras, of een ochtendlijk zwempartijtje alvorens op kantoor te verschijnen. Alles is veranderd sinds ik mijn Vespa-scooter heb gekocht. Ik kan zonder blozen melding maken van het pré-Vespa en het Vespa-tijdperk.

Zo stijlvol als de Cryslerbuilding in NYC

Zo sensueel als een Zuidamerikaans zouk-danseres

Zo knap als Audrey Hepburn

Zo vinnig als de tong van Sarkozy

Zo snel als een kwade cobra

Zo statig het boegbeeld van de Santa Maria

Zo klassiek als Valentino, zo modern als Victor&Rolf

Mijn azuurblauwe GTS 125cc met onweerstaanbaar windscherm (en plaats voor twee) doet me glimlachen in de ochtend, hunkeren naar de avond en geeft me het gevoel dat ik mezelf teleporteer door Parijs. Bovendien is deze stad echt gemààkt voor scooters. Overal plaats op te parkeren, alles op de perfecte afstand en het is hier overal zo mooi dat het strafbaar zou moeten zijn dat ze de metro ondergronds hebben aangelegd.

Naast het meer dan een uur tijdwinst per dag (wat ongeveer neerkomt op een verdubbeling van mijn vrije tijd), heb ik nu bovendien het perfecte excuus in het geval van een bad hairday!

Mijn verliefheid kent geen grenzen. Alleen het beste is goed genoeg voor mijn Vespa! Moest er in de (Italiaanse) handleiding niet uitdrukkelijk staan dan deze brommer enkel EuroSuper gebruikt, had ik hem wellicht verse rijstpap met aardbeien gevoed. Misschien moet ik hier nog wel een beetje aan werken. 's Nachts slaapt hij hier in de garage, en ook op kantoor staat-ie droog... Het gevolg is natuurlijk dat ik altijd een beetje onrustig ben als ik hem ergens ten velde in Parijs moet laten staan. Rampscenarios van geföhnde poedels die tegen zijn elegante voorwiel plassen flitsen sporadisch door mijn hoofd. Onder bomen durf ik hem al helemaal niet parkeren, uit angst ooit op een sadistische duif te botsen.  Het eerste schrammetje al een feit. OUCH.

Ik ga me dus emotioneel een beetje ontkoppelen van mijn Jago, mijn Tornado, mijn Rudoph en mijn Pekkie in retro-italiaanse verpakking.

Pattachly yours

wouter

Vespalove

00:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-09-08

032/ The Moving moving

Toegegeven, mijn “thuis” heeft de laatste jaren veel weg van een Monopoliebord. Er zijn straten in Parijs, Brussel, Gent, Belsele en mijn niet-electronisch paspoort schreeuwt nog steeds Sint-Niklaas. Maar als er één thuis de Nieuwstraat én de Meir is op mijn spelbord, dan is dat de Koningsstraat in Brussel.

Drie jaar heb ik er een chateau gedeeld met enkele van mijn beste vrienden, Matijs en Juan. Een van de enige voordelen van volwassen worden is dat we dan normaal gezien worden vrijgesteld van de onmenselijke spookdatum “1 september”. Dit jaar was dit echter niet het geval. 1 september was het einde van het Royal-tijdperk. Ondanks het feit dat ik daar al maanden niet meer woon, kon het idee dat dàt huis met die vrienden ergens bestaat, just a train away, me doen glimlachen op die enkele sombere dag.

 Dit weekend hebben we de logistiek ingenieuze verhuis gehouden, en tussen een bergbeklimming met een oranje kleerkast (?) en wandeling met een rek met 46 dure maatpakken vroeg ik me af... Hoe verhuis je vriendschap?

 Steek je vriendschap in een ruime valies? Zo eentje met foute gespen en stickers “Security check” en “I Love Istanbul” op onregelmatige plaatsen. Dat lijkt me geen goed idee. In een grote koffer is te veel plaats voor kleine anecdotes en overgetelijke details die echte vrienden definiëren: Geen weer plus drie, 7Pts for 2007, Restaurant Easy Tempo, remsporen, een high five na een jogging, den Biro,...

Misschien past vriendschap in een blauwe, onverwoestbare, verfrommelde IKEA-zak? Forget it. Vriendschap is veel te kostbaar om in zo’n chaotisch, waterdichte kunststof te steken. Het zijn de rijkste jaren van je leven die je deelt: eerste promotie, tweede auto, derde vriendin, vierde teleurstelling... The lot. Bovendien moet vriendschap moet kunnen ademen. Zoals die weken dat we elkaar nauwelijks tegen het lijf liepen en helemaal blij waren dat het vrijdagavond was, om onze gezonde vermoeidheid weg te spoelen met een pintje (en bijhorende professionele uitleg van Juan).

Misschien kan ik met vriendschap doen wat ik met mijn 2 overlevende (van de 12 starters) kristallen wijnglazen doe: inpakken in keukenrol, en ze tussen krantenpapier steken in stoffige dozen. Ook dat lijkt me niet aangepast. Vriendschap is niet fragiel, en kan tegen een flinke stoot. Discussies over huistaken, financiën en dames (niet noodzakelijk in die volgorde), zouden menig schijnpretendent van de vriendschap in het harnas hebben gejaagd. Wij verkozen de slappe lach-methode, terwijl we elkaar heel au serieux nemen.

Een rugzak? Te gemakkelijk om te verliezen.

Kartonnen doos? Te veel stof.

Fedex-enveloppe? Te snel.

Tussen een boek? Zo plat zijn we nu ook weer niet...

Ik heb besloten om onze vrienschap te verhuizen in mijn telefoon, op speed dail, my homies, Matijs&Juan. Just some digits away.

Pathanksly Yours

wally

 

moving friendschip

00:27 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-08-08

031/ Olympic Shoes

Topsporters komen en gaan. Meestal worden ze gekenmerkt door enkele uitzonderlijke prestaties die ze tijdens hun carrière hebben neergezet en die ze hun hele leven meedragen. Zo zal Tia vaker herrinnerd worden als de Olympisch kampioene hoogspringen, dan wel als de dame die de Cheesy Crust van de Pizza Hut naar astronomische verkoopscijfers heeft gedreven, terwijl dat ook een belangrijk deel van haar dagactiviteit lijkt te zijn. Bovendien worden topsporters vaak goed betaald. Vanuit mijn zetel ziet het er dus relatief aantrekkelijk uit om topsporter te zijn.

Topshoe daarentegen is een ondankbaar beroep. Elke dag wordt het beste van je verwacht, en zelfs na jaren trouwe dienst zit je nog altijd aan de grond. Dit moet veranderen. Ere aan wie ere toekomt. Vandaag salueer ik mijn Olympische schoenen, mijn regenboogschoenen, die gedurende bijna 4 jaar (tussen Athene en Bejing) topprestaties hebben geleverd zonder dat De Morgen en Sporza de handen in elkaar slaan om te scanderen dat de natie is gered.

Naast de >1000 dagen loyaliteit zijn er enkele prestaties die extra in de verf moeten worden gezet. Bovendien betreft het stuk voor stuk Olympische disciplines. Hier in chronologische volgorde:

2005, Gewichtheffen, categorie "tot 1000 gram".

Op een mooie zaterdagochtend in 2005 kom ik bekenden tegen aan de Colruyt. Ze zitten in een Opel Astra en ik sta een beetje te babbelen naar het portier. Door omstandigheden vergeet mijn gesprekspartner haar handrem op te trekken en voor ik het weet rijdt er 1150 kg auto over mijn rechterschoen. Mijn Olympische kampioen gaf geen krimpt (ik iets meer). Daar is het wereldrecord van Hossein Rezazedeh (472 kg) erg bleek tegen.

2006, Hoogspringen, categorie "'t kan niet anders".

Tijdens het Studio54-evenement in het Sportpaleis dat jaar (gratis kaartjes op de kop kunnen tikken), worden we op de Red Carpet doodleuk de ingang geweigerd omdat ik gekleed ben in een jeans. Het stond duidelijk in de (ongelezen) uitnodiging dat jeans uit den boze was. We waren natuurlijk niet naar Antwerpen gereden met een lachwekkend flashy T-shirt om dan af te druipen (en in boxershort was ook geen optie, wegens te weinig paillettes). Mijn Olympische shoes hebben me dus over een afrastering laten springen om aldus toch binnen te geraken, zonder flop! Eat this, Tia!

2007, 110 meter horden, categorie "get your *ss out of there!!"

Kerstavond 2006, Bijzonder foute nachtclub (The Shadow), in een bijzonder fout dorpje (Palenque, Mexico). Ik trek wat rond met de rugzak en besluit Kerst alleen te vieren in die tent. Aangezien ik de enige buitenlander was in mijlen raak ik nogal snel aan de praat met een groepje locals. Met één meisje (Maria) blijf ik wat langer babbelen, en hoewel zijzelf weinig laat merken, voel ik dat haar vrienden een beetje ongemakkellijk doen als er even later een horde zwartbesnorde, getatoëerde en nogal humeurig kijkende venten binnenrolt. Ik kijk vragend naar haar, en ze vertelt me (niet in die woorden) dat ze eigenlijk het liefje is van één van de locale drugskartelbonzen met nogal jaloerse trekjes. Als ze me blijven fixeren, zie ik maar één uitweg: RENNEN. Ik ben zo ongeveer over de dansvloer gesprongen, over de buitenwipper, over een geparkeerde auto, om dan in een rotvaart naar mijn jeugdherberg te lopen. Mission accomplished, geen gouden tanden nodig!

2007, 100 meter vrije slag, categorie "de laatste loodjes"

Nog niet zo heel lang geleden waren we, m'n schoenen en ik, in speciaal gezelschap op een Full Moon Party in Koh-Phan Yang (Thaïland). Normaal gezien zet een snelle boot je vanop Koh Samoi af voor het (overroepen) feest, en komt die je dan ook halen in het ochtendgloren. Om wat tijd (of benzine?) te sparen besloot ons bootje een dertigtal meter voor de kust voor anker te gaan. Als in natuurlijke selectieproef werden we - de uitgeputte feestneuzen - in het water gedreven om letterlijk naar de boot te zwemmen. Klein bier voor mijn shoes, die bijzonder goed recupereerden van deze zoute beproeving.

 

Zijn life time achievement gaat zonder twijfel naar zijn ontelbare marathonnachten op één of andere dansvloer! R.E.S.P.E.C.T... maar, de tand des tijds is, ook voor topshoes, onverbiddelijk (er bestaan nog geen anti-rimpelcrème voor sneakers), en mijn Atheense Olympic Shoes worden oud. Gelukkig heb ik onlangs, in Antwerpen, de Chineese opvolgers gevonden.

Benieuwd in welke disciplines deze nieuwe generatie de komende jaren zal uitblinken!

 

Parisly² Yours

Wouter

Slide1

PS. Nu de Belgische medailles toch niet opkunnen... Als jullie Olympische Accessoires/Buren/Wasknijpers/... hebben, let me know!

01:45 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-08-08

030/ Nightswimming

In die zalige maanden tussen de zomerzonnewende en de herfst-equinox is er traditioneel meer tijd voor dingen die echt tellen. De laatste week van mijn vakantie stond in het teken van twee vrienden, Water en Nacht, die op het eerste zicht weinig met elkaar gemeen hebben, maar samen wonderlijke dingen doen.

Deze zomer heb ik de magie van zwemmen (her)ondekt. Zwemmen is eenzaam zijn, maar niet alleen. Water is volgens mij een van de sterkste persoonlijkheden uit onze moderne tijden.  Het is flexibel, krachtig en trouw. Het laat zich niet samendrukken en moeilijk manipuleren (Het kiest altijd zijn eigen weg). Water is wellicht ook de enige die niet lacht als je met een redicuul Speedo-zwembroekje komt aandraven. Water omhelst je, zonder schroom, maar zonder zich op te dringen. Water moet nergens heen. Water is helder, rustgevend, en bezit die ideale weerstand om te beseffen dat je bestaat.

Nacht is van een heel ander kaliber, mijn Nacht toch. Ik denk dat mijn Nacht een beetje aan ADHD lijdt. Hij is vergeetachtig, impulsief, kan zich moeilijk concentreren, maar heeft een onuitputbare energie. Nacht en ik gaan al een heel eind terug. Zijn onvoorspelbaarheid en enthousiasme blijven me fascineren. Nacht's ogen schitteren altijd, hoewel je wel walletjes opmerkt (ik ben een kenner) onder die guitigheid.

 Toen jij mijn weg kruiste besloot ik je voor te stellen aan Nacht en Water. Dus op een avond, in de Stad aan de rivier, hebben we afgesproken. Jij, ik, de zachte weerstand van Water en het verlangen van Nacht.

 We aten pizza, het was toen nog licht buiten, de nacht was nog veraf.

We keken film, als een bootje op het water dreef mijn hand naar je dij.  

We babbelden uren in het salon, dronken thee.

En toen... In 4 vierkante meter rimpelloze, witte puurheid hebben we gezwommen, samen. Gedreven door Nacht, maar gedragen door Water. Naast elkaar, onze ademhalingen, synchroon. Naar elkaar. Met elkaar. Nacht en Water verenigd in perfecte golven.

Jij mijn Nacht, ik jouw Water.

 PaNuitly Yours

Water

18:41 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-08-08

029/ ‘k Weet nog hoe je zei…

Je kunt niet terugkeren naar het dorp van je jeugd, want zelfs al is het dorp er nog, je jeugd is verdwenen” (Laatste scène, Terug naar Oosterdonk)

Tijd is (in tegenstelling tot wat de Hopi-Indianen ook mogen denken) zo lineair als een ASLK-meetlat van 30 cm. Elke Swatch-seconde is precies even lang. Elke Rolex-minuut is precies 60 Swatch-seconden, enzovoort (enige uitzondering: de Microsoft-minuut, die tot 180 Swatch-seconden kan duren, nvdr).

Toen ik jong(er) was, dacht ik dat “volwassen worden” het product is van het aantal Swatch-seconden die je sinds je geboorte hebt opgedronken maal de ervaringen die je in die secondenmassa hebt beleefd. Aangezien het aantal beschikbare seconden zo oneindig leek als het aantal sterren op een heldere zomernacht was volwassen worden altijd een plan voor morgen.

En dan komt er regenachtige zomernacht (héél wat minder sterren), dat je naar een concert van Isabelle A staat te kijken, in een middelgrote stad waar je een deel van je jeugd hebt doorgebracht. Het dringt tot je door dat je sommige van je vrienden al 25 jaar kent. Dat is een kwarteeuw. Het besef dat je al een hele geschiedenis hebt overkomt je dus niet geleidelijk aan. Het treft je zo’n beetje als een steentje dat een sterretje laat op je perfect gave voorruit. Hoog tijd dus voor andere definitie van “groot” worden. Het woord "volwassen" is het eerste wat ik in mijn poging om te herdefiniëren heb laten varen…

Ik ben er nog niet volledig uit, maar hier zijn alvast enkele ideetjes.

  •  Groot ben je als het kindje waarop je zus babysitte zwanger is van tweelingen.
  • Groot ben je als als niemand je nog herkend op de foto van je rijbewijs.
  • Groot ben je als je ooit zo vertrouwende Nopri, een SuperGB werd, daarna een Carrefour Express, dan een Match en eindigt als een Zeeman.
  • Groot ben je als je terug Appeljenever lust, naar een degout van meer van 10 jaar.
  • Groot ben je als je ontspannen wordt van het schilderen van een witte muur.
  • Groot ben je als het aantal jaren dat je naar feestjes gaat groter is dan het aantal jaren dat je niet bent geweest.
  • Groot ben je als je je de start van FC de Kampioenen nog herinnert.
  • Groot ben je als je groot worden tracht te definiëren…

Dat was dat. Vandaag stond ik dus een witte muur te schilderen (het is voor mij ook vakantie!), in het gezelschap van een indrukwekkende senior. Hij dronk koffie uit een thermos die ouder is dan mezelf en vertelde tussen zijn hete ochtendslurp en de lauwe namiddagteug dat hij tijdens de tweede wereldoorlog (hij was toen 10 jaar), chocolade uit een Duitse bunker was gaan stelen (zonder succes) met een paar vrienden. Los van de ontsteltenis waarom deze heldendaad nooit met een Victoria Cross werd beloond, zette deze tijdloze anekdote mijn naar nostalgie neigende Zeitgeist opnieuw in een ander perspectief. Joepie.

Padultsly yours

wouter

PS. De mening van het publiek: Wanneer ben je groot?

01:25 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-07-08

028/ Landkaarten, postkaarten, speelkaarten…

Op reis gaan is geweldig. Ik doe het wel vaker, maar eerlijk gezegd is er een heel deel rond vakantie dat ik niet begrijp. En hoe meer je erover nadenkt, hoe vreemder het wordt. Het lijkt wel alsof de mensheid ergens een schakelaar kreeg ingepland die moeiteloos van J(aar)-modus kan worden omgeschakeld naar V(akantie)-modus. In V-modus krijgen de anders onontwortelbare wetten van routine een heel andere kleur (bruin?).

 

Mensen bezoeken op vakantie kerken & musea terwijl ze niet bij benadering kunnen zeggen wanneer ze voor het laatst vrijwillig een historisch gebouw hebben bezocht in eigen stad.

 

Mensen liggen uren te vechten tegen een gewisse en slechts gedeeltelijk omkeerbare huidverbranding op luidruchtige en overdrukke stranden, terwijl een ritje van 10 minuten in een warme, drukke metro een onoverkomelijke bron van ergernis vormt.

 

Mensen laten zich glimlachend oplichten bij de aankoop van lokale souvenirtjes, terwijl ze zonder uitzondering met chirurgische precisie de laatste folder van Colruyt uitpluizen op zoek naar die extra Euro voordeel.

 

Mensen nemen honderden foto’s van “zoontje met ijsje in Spanje” of “vrouw op de kade bij ondergaande zon” (oppassen voor tegenlicht), terwijl foto’s van “vrouw komt terug met de boodschappen” of “zoontje heeft zijn knie geschaafd met de fiets op weg naar school” bijna onbestaand zijn, ondanks hun grotere relevantie enkele decennia later.

Dus toeristen zijn zichzelf als mens, maar dan anders. Same same… but different. Het doet me een beetje denken aan mensen die poker spelen. Ze zijn zichzelf, met niet dezefde. En inderdaad, als ik mijn geweldig road tripje (Kroatië / Slovenië) met Matijs en Tony (zoals de Frosties leeuw, indeed) onder de loep neem, zijn de overeenkomsten met poker niet te ontkennen. Een samenvatting.

 

Aangezien de online weerkaarten elkaar lichtelijk tegenspraken, moesten we onze bestemming een beetje gokken om aanspraak te maken op “bermuda met Flip Flops"-temperaturen. In Oosterijk besluiten we te bluffen, we kopen geen wegenvignet. Na wat juiste en foute turns onderweg komen we aan in Ljubljana, Slovenië. In onze jeugdherberg, gelegen in een Kleine straat vlak in het centrum, slapen we met 16 in kamer…Full House. We bezoeken een vervallen kasteel waar een koning en een dame ooit aasden op eeuwige roem. Na een portie bergsport in Bovec, waar we onder andere gaan Hydro-Speeden op een wilde River, besluiten we dat het tijd is voor een paar dagen farniente op een Kroatisch Eiland. De dagen kabbelden rustig voorbij, op het ritme van ijsjes, en het metronomisch afwisselen van opwarmen in de zon en afkoelen in het water.

Een nacht op vakantie kan vaak echter een veel interessantere CV voorleggen dan zijn homoloog tijdens een werkweek. V-mode geeft zelfs de meest vredige zonsondergang guitige oogjes. Die paar(se) minuten in het schemerlicht wanneer de wereld zijn adem inhoudt, de meeuwen stoppen met krijsen en de krekels hun violen nog moeten stemmen wordt het zomers pokerspel ten top gedreven.

Op ruime terrassen komen mensen elkaar tegen, maar niemand laat onmiddellijk in zijn kaarten kijken.

 

Sommige callen: “Hi, where are you from…”

Andere raisen: “Do you want something to drink?"

Een derde re-raiset: “Or maybe see my boat?”

Een volgende gaat All-In: “Are you a model? Carpe Diem, I think I love you”

Wat dan meermaals eindigt in een paarke (in de meeste gevallen straight…)

Achterblijvers folden, cashen out, wandelen naar huis en kijken verweesd door het ruitje van hun klein vakantieappartement, het hart tijdelijk gebroken. (Zolang ze maar niet als een boer een koekes op de winnaar zijn gezicht willen geven!!)

 

Peikensly Yours,

wouter

19:12 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-08

027/ Salty Skinny Dippin'

Stel je voor… Een stormachtige dag in maart. Je zit op een kleine visserssloep ergens op de Noordzee. In een schijnbaar oneindige race tegen de tijd heb je de klok rond gewerkt op het buitendek. Je handen zijn hard van de kou. Het zout brandt prikkelend op je gesprongen lippen... Met een oordverdovend gebulder beuken zijdelingse golven zonder ophouden in op de roestige boeg. Beetje bij beetje vreet het zout aan het metaal en aan jouw mentale weerstand. Het is een ongelijke strijd. Je ogen tranen door de strakke Noorderwind die zonder ophouden de stabiliteit van de kreunende boot op de proef stelt.

En dan. Plots. Stilte. De loodzware wolken worden als door een bovennatuurlijke kracht uit elkaar gedreven en een eerste scherpe zonnestraal baant zich een weg tot diep in het rustig geworden water. De nog steeds fiere, maar uitgerafelde vlag aan de hoogste mast buigt zijn hoofd. In de zon is het aangenaam warm. Het enige geluid dat deze pasgeboren stilte eert is het herhaaldelijk krijsen van een zeemeeuw in de verte. Je ruikt een heerlijke pot verse koffie en een appelcake. Als in een roes stopt je lichaam met de arbeid, geparalyseerd door het intens verlangen naar die koffie. Je spieren ontspannen, met gespleten ogen kijk je verwonderd naar de zon, die enkele minuten geleden nog onmetelijk veraf leek, maar je nu als een vertrouwde minnaar(es) in de armen sluit.

Welnu, dat is het gevoel dat vandaag bij me is opgekomen toen ik besefte dat de laatste grote meeting, de laatste strakke deadline en de laatste dringende briefing vóór de vakantie achter de rug zijn. Het is BIJNA vakantie. De heilige drievuldigheid: Va, Kan & Tie. Na maanden van ononderbroken Noordzeevissen (nou ja...), heb ik het geroken, het aroma van rust, het terugvinden van je vrienden, het spreken van je eigen taal. Het gevolg is dat mijn mechanisme zich volledig op non-actief heeft gezet. Mijn bewustzijn probeert me al de hele dag, tevergeefs, in te lichten dat ik nog 2 dagen op kantoor ben, en dat niets doen echt héél weinig is. Het sterkste argument is wellicht dat het in september met dezelfde intensiteit zal herbeginnen, en dat ik me deze vrolijk nutteloze dagen in de twilightzone grondig zal beklagen.

Mijn storm is wellicht niet achter de rug. Ik denk dat ik midden in het oog zit. Het ideale moment om de zeilen en knopen na te kijken en eventuele averij te herstellen. Je voorbereiden op wat komt. Maar ik kies toch even voor de koffie en de appelcake op het bovendek. Zonnefactor 30!

 Apathosly Yours

wouter

20:41 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |