15-07-08

026/ Meer ONDER dan WEG.

Donderdagavond. Ons team viert het afscheidsfeestje van iemand die ik eigenlijk nooit heb gekend. Na een drukke werkweek geniet de Mojito bij iedereen een grotere belangstelling dan de toostjes met rauwe tonijn. Zonder verassing werden de geplande speeches en beleefde mopjes terug in de oude doos gestoken en vervangen door een geïmproviseerde karaoke. Aangezien het gepland was dat ik bij het krieken van de dag een snelle trein zou nemen richting Lyon voor een speciale consumentenobservatie had ik mijn traditionele Assepoesterreflex (i.e. voor middernacht in bed tijdens de werkweek) op nonactief gezet. Slapen op de trein kan je immers in alle mentale toestanden. Toen ik om 4 uur 's ochtends, Mika neuriënd mijn appartement binnekwam leek mijn plan waterdicht: een uurtje kuisen, een douche nemen, bagage inpakken en zonder slapen richting Gare de Lyon. Dat was echter buiten mijn lichaam gerekend dat tijdens een onbewaakt moment ergens tussen het uitdoen van mijn linker- en rechterschoen zijn recuperatierechten opeiste en me zonder overleg in een onvermijdelijke slaap ving.

Toen ik wakker werd duurde het 3 seconden voor ik wist waar ik was, 8 seconden om uit te vissen waarom ik in mijn zetel lag én mijn rechterschoen nog aanhad, en nog eens 10 seconden om te beseffen dat ik op dit eigenste uur reeds in Lyon (600 km verderop) werd verwacht met een klein kapitaal aan maquettes. Oh My God... 3 uur overslapen. Vanuit de dichte ochtenmist waarin mijn hoofd zich bevond werd het me plots duidelijk: dit zou een race tegen de klok worden die de hele dag zou duren...

Metro (opeengepakt) - RER (met vertraging) - TGV (zonder geldig ticket, dus op de grond) - Taxi (overbetaald) - Lopen (met te veel bagage). Om 12u30 kwam ik, uitgedroogd, opgefrommeld en zonder goed excuus aan in Lyon. Het duurde een halfuur flauwe mopjes, twee fruitsapjes en de belofte van een halve kilo Godiva-pralines alvorens de verantwoordelijke van onze studiedienst er ook wat humor in zag.

Aangezien ik diezelfde avond opniew vanuit Parijs richting Bretagne hoorde te vertrekken voor een uitje met een stel internationale collega's die de Mont Saint Michel enkel uit de Lonely Planet kenden, was het oorspronkelijk gepland dat ik reeds rond 15u een TGV terug naar Parijs ging nemen. Dat was natuurlijk buiten de vertraging van deze ochtend gerekend, en vanuit professioneel schuldgevoel besloot ik deze trein een uurtje uit stellen, met een berekend risico van een nipte timing om van trein (en station) te wisselen in de hoofdstad.

Dus om 16u, lopen (in een tropisch onweer) - taxi (boos wegens natte jeans op zijn nieuwe zetels) - TGV (weer op de grond, wegens het Franse verlengde weekend) - metro (nog 25 minuten tijd, alles is nog mogelijk) - metro 2 (nog 11 minuten voor 7 stops...) - LOPEN (het station van Montparnasse is ongeveer zo groot als West-Vlaanderen, dus daar kwam geen einde aan)... en toen, heigend, zo rood als een pomodore door de mix van stress en inspanning, een blik op het enorme bord waar de vertrekkende treinen op worden aangekondigd... NIETS. De trein was vertrokken, samen met mijn hoop op een avontuurlijk weekendje aan de Atlantische kust. De hoofdpersonages van de Trueman-show en The Terminal waardig slenterde ik door het enorme station, doelloos, vol ongeloof, als een voetballer die net de belangrijkste doeltrap van zijn carrière heeft gemist en met gekromde rug het loodzware besef draagt dat al de inspanningen voor niets zijn geweest...

Een minuutje later, telefoon van Yelena, mijn Russische collega, die met heigende stem verifiëert of ik wel degelijk op de trein zat. Als om de soap te rekken blijkt dat ook zij de juiste trein heeft gemist. Als we elkaar terugvinden blijkt dat er tien minuten later een nieuwe trein vertrekt richting Saint-Malo (weliswaar met de nodige overstappen...). We springen, voor de derde keer die dag zonder geldig ticket op een overvolle trein. Als we overstappen in Rennes kan ik mijn ogen niet geloven: er zijn zitjes vrij. Na 1400 km van SNCF-paria-schap proef ik eindelijk het gesuikerde genoegen van een echt zitje... Als we om middernacht aankomen in Saint-Malo pikken we onze huurauto op, en in de jeugdherberg slaag ik er nog net in om beide schoenen uit te doen voor ik inslaap, op het metronomische ritme van de trein dat nog uren nazindert in mijn hoofd.

ParisLyonParisBretagnisly Yours

wouter

10:32 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-07-08

025/ The buttons and the trees

Daarnet bij het thuiskomen hoorde ik kleine stemmetjes. Ik keek rond, onbegrijpend, maar erg nieuwsgierig naar dit gedempt, maar duidelijk hoorbaar gemor van wel honderd kleine opstandelingen. Ik stapte onderzoekend rond in mijn nieuwe appartement. Toen ik in de buurt van mijn computer kwam werd het me duidelijk. Het waren de kleine stofkuchjes die alles prijsgaven. Het waren de toetsen van mijn laptop die, bestoft en verwaarloosd, duiding gaven van hun ontevredenheid. Iedereen deed mee, de SHIFT-toetsen voerden het hoogste woord, gevolgd door het uitroepteken en PgDn. Enkel de ESC-toets was weer niet van de partij. Ik voelde me een beetje verantwoordelijk voor deze gebroken harten, en tokkelde ze zachtjes dat ik terug ging beginnen schrijven.

Het is inderdaad hectisch geweest de laatste weken, en dit zowat op alle fronten. Waanzinnig drukke periode op kantoor, een seminarie in Marrakech en mijn langverwachte verhuis naar mijn nieuw, luminotherapeutisch appartement (met de afwezigheid van Internet tot gevolg).

De verhuis was er eentje naar mijn hart: chaotisch, te ambitieus, een beetje risicovol en vooral, met een happy end. Met Matijs, een eeuwige buddy, hadden we het moedige plan om op één zaterdag een middelgroot katertje te temmen, een volledige IKEA te verslinden, een tournéetje Carrefour te doen, een camionette in te laden, 300 km te rijden, alles uit te laden en dan een stapje in de wereld zetten in Parijs...

Alles ging min of meer goed tot we Brussel verlieten en een controlelampje van ons camionetje dreigend begon te pinken. Matijs keek me even besluitloos aan. Na twee sprakeloze seconden waren we unaniem: als je een IKEA én Carrefour de baas kan op zaterdag, is een buitenlands koffiekransje met de VAB klein bier! And off we go.

Toen we om twee uur ’s morgens eindelijk uitgeladen hadden was de enige twijfel die nog tot de mogelijkheden behoorde de twijfelaar die met mij de komende maanden talloze nachten zal delen. Het was wel even wennen... Size does matter.

Net toen ik de volgende ochtend dacht dat alles goed was verlopen, zag ik een vijftal strakke dozen hunkerend naar mij kijken. Matijs zag ze ook en besloot dat hij liever met de camionette met dubieuze gezondheid terug naar Brussel reed dan de ultieme uitdaging aan te gaan: het alomgekende “IKEA-meubelen-monteren-voor-ongeduldige-mensen”.  Om het helemaal compleet te maken had ik enkel een microscopisch klein schroevendraaiertje ter beschikking. Zes uur en drie blaren later stond alles op poten... Misschien niet altijd op de juiste, maar het was leefbaar.

Het zag er mooi uit, mijn vijfsterrenaquarium. Grote ruiten, veel licht, open keuken, maar ik kon me niet van het gevoel ontdoen dat er iets miste. Gelukkig is dat ondertussen ook opgelost... Sinds enkele dagen is Léon in mijn leven. Ruwe bast, rijke geschiedenis, nogal dominant op het eerste zicht. Soms zoet en genereus, soms zuur en pretentieus. Mijn (voorlopig) enige erfgenaam doet het liefst terrasjes, en flaneert daar ongegeneerd met zijn potente lijf en ranke armen. Léon is het kroonstuk van mijn nieuwe woonst, een druivelaar van het zuiverste soort. Gekocht, versleept en geïnstalleerd tijdens een dol weekend met een stel coole makkers met Antwerpse inslag. Graciaaaaaaaaaaaas.

PaVinisly Yours

wouter

P050708_16[1].59

10:43 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-08

024/ Eyes wide open

Iedereen heeft wel n's een film gezien over geheime groeperingen in prestigieuze universiteiten die er bijzondere rites en thematische feesten op nahouden. Na racen met een Lamborghini op een verlaten weg langs de Italiaanse Riviera staat het ontdekken van zo'n gesloten kring hoog op mijn lijstje van de dingen die ik wil doen voor ik ooit, op een zonnige dinsdagvoormiddag de naam van mijn eerstgeboren zoon ga aangeven in een gerenoveerd gemeentehuis ergens in Vlaanderen.

Toen een oude schoolvriend me een Facebookbriefje stuurde met de uitnodiging voor een speciaal bal in een kasteel ten zuiden van Parijs heb ik dan ook niet lang getwijfeld. Het ging immers niet over een doorsnee KSA-fuif, maar een invitation only bal, georganiseerd door een selecte groep van een van 's werelds meest prestigieuze business scholen, het INSEAD. Bovendien zou de combinatie van de locatie, het thema en de genodigden een hoog The Lord of the Ring-gehalte hebben.

INSEAD ligt verscholen in het tweede grootste bos van Europa, op een uurtje treinen vanuit de Lichtstad. De dresscode was, hoewel complex, best intrigerend: Elfen, Toga's en Shakespeare. Na een schitterend diner in een lokaal restaurant, maken we (dat zijn, mijn vriend Andy, ikzelf en een vijftal collega-studenten van divers pluimage, gaande van een getalenteerde erfgenaam van een Italiaanse Scheepsmagnaat tot een Australisch wiskundig genie met Britse achtergrond) aanstalten om te vertrekken.

Tijdens de autorit van een halfuurtje, met de grootlichten noodzakelijk aan, ben ik volledig in de ban van de horden herten, uilen en everzwijnen die schijnbaar gezellige onderonsjes houden langs de kant van deze gietzwarte weg. Als we parkeren, zijn we nog 800 meter verwijderd van het kasteel waar het feest plaatsvindt. Twee grote mannen, enkel gekleed in een witte toga en een Italiaans Carnavalmasker wachten ons op. We moeten te voet verder, de zuinig gezaaide fakkels volgend langs een bosweg, die gehuld wordt in een sfumato avondmist die haar als gegoten staat. Plots doemt het blauwverlichte, hoge kasteel op tussen de bomen. Zoals laatzomerse muggen worden we, als vanzelf, aangetrokken door dit licht en de muziek die steeds duidelijker hoorbaar wordt. Ik voel mijn hart kloppen in mijn slapen.

Nog enkele stappen in de werkelijke wereld, en wij worden op ons beurt meegezogen in dit surrealisme van verklede mensen, dure champagne, mysterieuze techno, dikke sigaren in dit evenzo prachtig als dreigend kasteel. Jonge mannen in smoking mengen moeiteloos met meisjes verkleed als elfen of engelen. Iedereen lijkt elkaar te kennen, en sommigen spreken me aan alsof ik ze al jaren ken. Eens je binnen bent, ben je binnen, tenminste voor deze nacht. Ik overwin mijn paralyserende verwondering en los op in de dansende menigte, met een brede glimlach op mijn lippen, en bodemloze energie in mijn benen. Als de uilen de wacht wisselen met de bosduiven, is het voor ons ook tijd om terug te gaan: terug naar de stad, terug naar de werkelijkheid met de zuurzoete smaak van deze ontdekking nog in mijn mond.

Partysly Yours

wouter

00:21 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-08

023/ The Art of Firework

Sinds drie weken maken we quasi 24/7 vuurwerk op kantoor. Begrijp me niet niet verkeerd, we spelen niet met paffertjes of met de plastisch gedoopte sterreschijters. We bereiden een vuurwerk voor dat het midden houdt tussen "le Quatorze Juillet" en de naderende opening van de Spelen in Beijing.

Het bijzondere aan vuurwerk is dat het altijd ongeveer twintig minuten duurt, ongeacht de grootte of de impact van het gebeuren. De beste vuurwerken worden gekentekend door een onvergetelijke apotheose, die enkel kan worden bekomen door een onmetelijke voorbereiding die met een chirurgische precisie gebeurt. Als je een vuurwerk organiseert heb je maar één kans om het publiek te overtuigen.

Schoonheidsproducten hebben een relatief hoge subjectieve component. Je ziet iets nieuws, je houdt ervan of je houdt er niet van. Het is dus essentieel dat je voor je lancering alle ogen een seconde doet schitteren.  In een mondiaal bedrijf is de eerste stap de wereldwijde managers overtuigen van het potentieel van je project. Hiervoor heb je één kans, enkele minuten om alle neuzen in dezelfde richting te krijgen: the Annual Worldwide Conference. Alle producten die in 2009 en 2010 het mooie weer zullen uitmaken (of roemloos tenonder zullen gaan) in de beauty industrie worden op één dag gepresenteerd aan een vijfhonderd koppige finne fleur van ons bedrijf.

Het is ook hét moment van perfectie, waar je herbevestigt waarom je wereldleider bent in een domein dat gedreven wordt door een fusie van technologie, dromen, mythe en esthetiek. Alles moet op D-Day dan ook foutloos gaan. Dus zoals de Bengalen in het begin van de jaartelling bereiden we ons vuurwerk (onze presentaties) voor met een zorg vergelijkbaar met die van Rembrandt tijdens de creatie van Nachtwacht.

Geholpen door een klein leger grafic designers, filmediteurs, coaches voor lichaamstaal, coaches voor de Engelse taal, licht&geluid-ingenieurs, retoucheurs wordt het begrip "oog voor detail" dagelijks geherdefinieerd. Alle woorden gewikt, alle kleuren gewogen. Faire, et defaire pour mieux refaire.

 Voor buitenstaanders is deze theatraliteit moeilijk te begrijpen (aangezien het mijn eerste keer is, heb ik ook op verschillende momenten het nut van een anderhalf uur durende discussie over de lettergrootte van een woord in vraag gesteld). Maar iedereen herinnert zich nog de magie van een prachtig zomers vuurwerk, zonder stil te staan bij de Chinese vakman die aan de basis lag van dat evenzo korte als intense moment waarop je gedachten even gewichtloos zijn. En vandaag ben ik die Chinees.

Palisly Youls

woutel

 Ps. Een digitale ruiker speciaal voor jouw verjaardag Djoebrke!! Tot gauw x

vuurwerk(4)

01:05 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-06-08

022/ Speeddating

Een dag zoals het kijken naar heruitzendingen van Friends. Niet verrassend, maar wel geanimeerd. Toen ik rond 21u met Norah Jones ("Come away with me") in de lift stapte had ik een Matrix-moment.

Een Matrix-moment valt het best te omschrijven als een flits, meestal enkele seconden lang, waar de tijd even stilstaat, je dingen doet die je anders nooit zou doen. Van nature onvergetelijk, is het bijna zeker dat je hun bijzondere smaak nog herinnert wanneer je (véél) later je kleinkinderen op schoot neemt, en hen vertelt dat de grijze dametjes van K3 ooit een blond, rood en kastanjebruin waren. Het zijn de beste frames van de pellicule van je leven (nou ja...).

Ik stond ik de lift. Tussen het 6e en het 3e verdiep was er niets bijzonders te melden. Toen stopte de lift. De aluminium schuifdeuren die zich anders zo zenuwachtig, bijna hijgend openreppen, leken op te gaan met de elegantie van de deuren van een balzaal. En daar stond ze. Het mooiste meisje van Parijs. Ik had haar wel n's vaker gezien. Als je haar kruist in het bedrijfsrestaurant is het een beetje zoals compleet onverwacht een perfecte aardbei op je schrijftafel te vinden. Amerikaans van oorsprong, stralende ogen, brede mond, enkele sproetjes.

Ze stapte in, gevolgd door een collega, een echte Française. Ik knik vriendelijk (één van mijn specialiteiten!), en hoop stiekem dat de lift in panne valt (en dat de Française in een prachtige kandelaar verandert). In plaats daarvan hoor ik dat de Française tegen haar zegt : "...Dus ik zet je af aan Place de L'Etoile...". Zonder er bij na te denken vraag ik doodleuk: "Hé, dat treft, mag ik meerijden?". Mijn lippen voor één keer sneller dan het rood op mijn wangen. Eén moment wist ik niet zeker of ik dat luidop had gevraagd of  me enkel hard had ingebeeld.

(Nu moet je weten dat je in Parijs al zou twijfelen als je in een middelmatig restaurant het zoutvaatje van de aangrenzende tafel wil gebruiken. Dus aan volslagen onbekenden vragen, om 21u 's avonds of ze je niet aan de andere kant van Parijs willen afzetten, was op z'n minst ...verrassend...)

De Française, ergens op de snelweg Verrassing tussen afrit Gechoqueerd en afrit Geïntrigeerd, besluit deze laatste te nemen, kijkt even snel over en weer, en zegt dan snel. Oui, pas de problème. De Amerikaanse jonkvrouw giechelt zoals ze dat alleen over de Plas kunnen. Dat moet de eerste keer in m'n leven zijn dat ik dat aantrekkelijk vind.

De vruchten van mijn perfect misplaatste vraag : 25 minuten Rénault Scénic (babyzitje inclusief) met Française en met haar. Erg leuke babbel, een kleine slappe lach, een emailadres (ze heet Coleen) én een reden om een attentie te sturen ter bedanking.

Suggesties iemand? Ik wel.

Parisly Yours

wouter

 

23:52 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-08

021/ Emmanuel Kant ook nie uitlegge

 Waarom trekt "morgend" zo goed op "morgen", terwijl "middag" en "avond" er dichter bijliggen? Als je met zo'n vraag uit bed stapt, is de toon gezet... de intellectuele bezettoon. Ik had het moeten weten, vandaag was mijn hoofd er niet bij.

Het is een dag waarop alle zinnen beginnen met een vraagteken, en eindigen met een vraagteken. Dat valt op zich nog mee, maar de bijwerkingen niet te verwaarlozen:

Je spreekt Engels als het Frans moet zijn, waarop je collega nogal verrast vraagt of alles Goethe gaat. Maar Nietzsche gaat zijn gewone gang. Zo vraag je in het restaurant discreet Spinoza met Bacon, terwijl het krijtbordje formeel zegt dat de dagschotel ribbetjes zijn...Kierkegaardedieu!

Je hoofd werkt een beetje zoals een radio die Q-music zoekt 25 kilometer ten zuiden van de Belgische grens: Voornamelijk ruis, en af en toe een halve zinloze zin. Trouwens, kan dat wel, een zinloze zin? Gaatieweer.

Toen ik naar kantoor stapte heb ik mijn hoofd gebroken over de vraag waarom duiven nooit botsen in de lucht... Enkele minuten laten begon ik te twijfelen of ze al dan niet botsen. En toen, in de veronderstelling dàt ze botsen, zouden ze dan een minnelijke schikking kunnen treffen? Zijn duiven met een trekhaak altijd voor 50% van de kosten aansprakelijk? Stop hoofd, genoeg gefladderd.

Niet verwonderlijk dat het geen topdag op het werk ging worden. Wie wil er cosmetica ontwikkelen terwijl hij zich afvraagt waarom de Wisigoten zo'n gekke naam hadden gekozen, of waar je ochtendkrant van 2 weken geleden zich nu bevindt. De aandacht van de dag ging dan ook naar de wijzers van mijn polshorloge ("dommers" van een horloge had minstens even efficiënt geweest als naam, en een stuk prettiger... "slimmers" was nogal sadistisch geweest voor gemiddelde lispelaar).

Als onzichtbaar tijdsverblijf zat ik een beetje op Google, zonder naar iets bijzonders te zoeken. Tot het ongelukkige moment dat ik besefte dat het gezegende woord GOOGLE twee blauwe en twee rode letters bezit, maar slechts één gele en één groene... Waarom? Geen antwoord... Bezettoon.

Ik bel mezelf morgen nog wel eens terug.

Parisly Yours

wouter

23:51 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-06-08

020/ Roller Garros

Als de Stenen der Wijsheid op de Koppenberg waren gevonden, hadden die wellicht andere wetten geciteerd.”Een Vlaming bezit een auto” stond dan wellicht in de eerste paragrafe. Iedereen die bijna honderd dagen iets essentieel gemist heeft, is klaar voor substitutie. Mijn 4 aluminiumvelgen heb ik bijgevolg vervangen door 8 hardrubberen wieletjes. Ik ben (opnieuw) de trotse eigenaar van Rollerskates! De leuke hoekjes van Parijs verkennen is handiger als je niet de hele tijd 25 meter onder de grond in een vochtige metro zit. Vandaar een kleine uitdaging voor mezelf: alle straten van Parijs minstens 1 keer met mijn rollers doorkruisen.

Parijzenaars zijn bovendien verrassend genoeg, nogal bang van mensen met rollerskates. Er moet in het verleden iets heel erg zijn gebeurd in deze stad dat te maken heeft met rollerskates. Ik kan me niet voorstellen dat de Duitsers enkele decennia geleden op skates de binnenstad zijn binnengerold. Ik moet er nog eens een heruitzending op naslaan, maar ik denk dat ook Materazzi niet op rollers stond tijdens zijn wereldberoemde Rammsteincover met Zinedine Zidane. Het geeft je in elke geval wel de nodige ruimte op de vlakke troittoirs voor interessante tochten.

Mijn vuurdoop was een rollend uitje naar de heilige klei van Roland Garros, gedurende twee weken de navel van de internationale sport. Zowat iedereen die meetelt in Parijs regelt via connecties of gefortuneerde nonkels een plaatsje rond de Court Philippe Chatrier. Nonchalante aankomst, 4 opgeblonken chroom (=Aluminium Delux) velgen, asymmetrisch polootje rond gebruinde schouders, zonnebril,... la totale.

Aangezien ik geen kaarten had, en niet bereid was een groepje vreemd ogende Paskistani enkele honderden Euro’s te geven om dit euvel te verhelpen, stond ik daar twintig minuten, op mijn rollers aan het hek te kijken naar de opwarming van een tweederangspelers tegen zijn (gedeelde) coach. In de verte hoorde ik af en toe het gejoel van de menigte. Aangezien Frankrijk gratis televisie aanbiedt om je GSM, heb ik de match gevolg op een microscopisch schermpje, met het geluid van het echte applaus in de achtergrond. Nog nooit heb ik zo veel van een wedstrijd gehoord, en er zo weinig van gezien.

Ik kon het niet helpen even medelijden te hebben met mezelf. Ook dit is Parijs: alleen op rollers achter een geblindeerd hek staan luisteren naar mensen (met chroomvelgen) die er wel op de juiste plaats zijn, in gezelschap. Het is soms een beetje desolaat om alleen in een grootstad te wonen, zelfs als gebeurt er altijd wat...

 

Nog 6448 straten op de rollers en ik koop me ook velgen, én bijpassende zonnebril!!

Roland Garosly Yours

wouter

Roland

00:07 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |