19-09-10

061 / Air(re)borne

061 / Air(re)borne

 

I’ll be soon an excellent flyer, equipped with amazing headphones, a capacity to drink red wine at any time of the day to sleep steadily and a talent for not going to the loo during flights up to 12 hours.

A brandnew country, new smell, temperature, humidiy, you sense it even in your sleep. New routines, and absence of reflexes, scams, little defeats and victories… When I first got to the prepaid cab, a guy carried my bag for like 11 seconds. Afterwards, he asked me 10 Euros… First second I thought it was a lot of money, second second I was actually thinking about paying, third second I had a vague flashback of a taxi scam in Istanbul where some people still make fun with, and the fourth second I realized that at this rate, this guy would have a monthly salary of roughly 800K€, which is probably not the case. So I refused, using this last argument with conviction…

My hosts (Pankaj and  Vandra) are really nice. After a nap and a shower, we were ready to visit the city by night to start with. Gateway to India, Taj Hotel, Victoria Terminal, the Queen’s necklace, etc were done. We talked a lot about the 2008 attacks, who still cast occasionally a shadow over this gigantic town. We went to Leopold’s Bar, one of the five venues where the attacks took place, and where the bullet holes and broken windows are the silent witnesses of this trauma.

Afterwards, I experienced my first share of "sololuck" (these are the niceIMG_2759.JPG situations are opportunities you meet because you’re travelling solo, with a state of mind that puts you in position for unexpected adventures. I went to a saturdaynight gathering of the family of the wife of the friend of Arjoon. On paper, people where you’re not more connected with as with some strangers you’re taking the bus with in Brussels in the morning. Delicious food, great talks, interesting and interested interactions with this unlikely gang really colored my evening (together with too much local beer, for the record). Hospitality is a truly amazing quality. I think you could sell it really expensive in Western Europe, because of tremendous scarcety.

To close this first Saturday we went to a cool club in a building of 15 meters hight, with great statues, Bombay Sapphire cocktails and no tourists. I’m in the zone, on the waves. The adventure is calling and I really feel eager to respond their pleas.

To be continued… and continued… and continued…

WWWouter

19:51 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-07-10

060 / Een gemiddelde dag

In een cursus statistiek lang geleden waarschuwde onze (paranoïa, nvdr) professor altijd de grootste reserves te hebben bij het gebruiken van “gemiddelden”. Ter illustratie poneerde hij dat als je met je voeten in de microgolfoven en met je hoofd in de viersterren diepvries ligt, je gemiddeld best een aangename temperatuur ervaart, maar het toch liefst anders zou zien.

Soms gaan er dagen, of zelfs weken voorbij zonder dat er ook maar één emotie of sensatie een uitschieter is op de notenbalk van je levenspartituur. Niet bovenaan , en niet onderaan. Alles vrij gemiddeld. Op een goede vrijdag enkele weken geleden werd ik getrakteerd op high en een low van Olympische afmetingen, resulterend in een statistisch gemiddelde dag, maar eentje om niet snel te vergeten….

’s Ochtends, op een uur dat normaal enkele eigenaars van hondjes met incontinentieproblemen uit de veren zijn, begaf ik me naar de ambassade van Rusland in Parijs. Het eerste luik van m’n nakende trip bestaat immers uit een kampeertrip in het binnenland van Rusland gevolgd door een inwijding door een experte in het “leven zoals het is” in Moscow. De grootste moeilijkheid is echter het verkrijgen van de nodige papieren om enkele dagen in Rusland te verblijven. Na 180 vruchteloze emails met een gespecialiseerd agentschap (die op hun website beloofde alle papieren voor een Visa in Rusland zonder vertraging, problemen of tijdverlies af te leveren met één druk op de knop) besloot ik zelf als een loyale wereldburger naar de ambassade te gaan.

In een middelgrote hoofdstad is het verkrijgen van en Russisch visum een kwestie van vroeg opstaan en het tijdsequivalent van een Hollywoodfilm in de rij staan om dan te hopen dat alle voorwaarden vervuld zijn. In wereldstad Parijs moet je minstens de tijdsduur van de Godfather trilogie uitzitten op een hard borduurtje van een groene avenue in het 16e Arrondissement. Na krampen in benen, nek & blaas wordt je binnengeleid in een zaal met negen gesloten en twee open loketten, witgroen TL licht en twee zichtbaar moegetergde beambten met de aaibaarheidsfactor van bevroren Fishsticks.

Eens je de test van geduld en doorzettingsvermogen hebt doorstaan, en je langzaam maar zeker in de buurt komt van het loket (hopende dat de dame er niet vlak voor je beurt vandoor gaat zonder verklaarbare reden), ontwikkelt er iets wat gemakkelijkheidhalve te omschrijven valt als Russiche Roulette: voor volstrekt duistere redenen worden sommige visa geweigerd, andere afgeleverd binnen de 5 werkdagen, nog andere gaan minstens anderhalve maand duur en een laatste soort worden voor verdere studie voor onbepaalde tijd achtergehouden. Een Franse student die door administratieve vertraging zijn aansluiting met China mist, een Russische familie van vier huilend voor de vierde weigering van toegang, hun onomruilbare tickets voor dezelfde dag in de hand… één uur observatie aan de loketten van de Russische Ambassade van Parijs levert genoeg drama op voor een seizoen of twee soap-opera. Door mijn minutieuze voorbereiding, mijn expert coaching en mijn voorafgaande 180 emails met mijn nieuwe beste vrienden van het Russische reisagentschap ben ik zelf probleemloos aan mijn papieren geraakt (een opstootje met de veiligheidspolitie over het terreurrisico van mijn geparkeerde scooter en het extra uur vertraging omdat mijn foto niet conventioneel op het formulier C249 bis was gekleefd niet te na gelaten).

De rest van de dag schuifelde voorbij met een tred, sneller dan het rijtjeschuiven aan de ambassade maar eindeloos trager dan de ervaring die me in de vroege avond nog te wachten stond…

A guy has to have driven a Lamborghini before he turns 30”… Ik hoorde haar mysterieus, onweerstaanbaar Brits accent nog in m’n hoofd weerklinken toen het portier van de Lamborghini Gallardo in zijn carbonfiber slot viel. Enkele weken voorheen had ik het ultieme steroïde verjaardagscadeau gekregen (sinds het “bankovervallen met echte Kalashnikovs” uit het aanbod van Bongo werd geschrapt): Enkele toeren op circuit met een 530 pk sterke Italiaanse race stier. Het gevoel is onbeschrijfelijk (good luck voor iedereen met een blog J ). Een jongensdroom. Ontembaar. Excessief. Intimiderend. Ik voelde me misschien nog het meest zoals een bromvlieg op een koekje, die er door een kwajongen met zijn wijsvinger wordt afgekatapulteerd. Na enkele adembenemende versnellingen, kamikazebochten en halsbreakende remsessies overviel me een familiair gevoel dat ik als eens ervoer tijdens het skydiven: na een erg korte aanpassingstijd voelt het vrij natuurlijk om erg snel te gaan (misschien toch eens de dokter over raadplegen!). Sindsdien bied ik m’n Vespa, Rollerblades en winkeltrolley samen te koop aan op eBay om de financiering van mijn persoonlijke 530 pk in Belgisch maatpak rond te krijgen! To be continued.

Deze gemiddelde dag werd afgesloten met roséchampagne, zomeravondlicht en een ongelooflijk zicht op de Notre Dame.

Wouter (gemiddelde naam, gemiddelde grootte, gemiddelde breedte… AND I LIKE IT!!!)

23:11 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-06-10

059/ Lifesurfing

« It’s only a couch… » hoor ik me nog altijd zeggen toen ik bijna een decennium geleden één van m’n eerste maandweddes integraal en destijds onverantwoord aan de IKEA Ekegskog (a.k.a. Mr. E) spendeerde. Diep, oneindig diep en zwaar, oerdegelijk zwaar. Log en uitnodigend zoals Balou. Zacht, en onmiddellijk vertrouwd zoals je favorite pyjama… Liefde op het eerste gezicht.

Sindsdien gaan m’n beige olifant en ik onafscheidelijk door het leven: Gent, Sint-Niklaas, Belsele, Brussel, Parijs… In elke haven had hij een centrale plaats. Een van m’n zeldzame constantes. Hoe klein ook de ruimte die hij ter beschikking had, altijd verblufte hij iedereen door het gemak waarmee hij zicht in zijn omgeving integreerde.

Toen vorig jaar mijn reisplannen de bovenhand kregen op andere projecten, had m’n veloeren vrachtboot alle reden tot ongerustheid. Maar in plaats van machteloos de leuningen te laten hangen, beslist Mr E een centrale rol te spelen in mijn laatste semester in Parijs. Op één van de korste dagen van 2009, tussen kerst en Nieuwjaar, leerde ik Couchsurfing kennen. Het principe is erg eenvoudig : Je creërt een profiel op een netwerksite (denk Facebook meets eBay) waarin je jezelf en je favoriete zetel aan de wereld voorstelt en volslagen vreemdelingen uitnodigt om gratis op je zetel te overnachten als ze Parijs bezoeken. Een gevoelsmatig geschift idee (wie geeft nu z’n huissleutels aan een volslagen onbekende Egyptische architect op de dool of een Argentijnse kinderjuf tijdens de trip van haar leven…). Het risico was gecontroleerd, en de potentiële voordelen considerabel: een mogelijkheid om het volgende jaar veilig, gratis, zetel per zetel de wereld rond te reizen, geholpen door de positieve feedback die mensen om m’n profielpagina zouden achterlaten…

Met een klein hartje zette ik mijn eerste stapjes in de wonderlijke wereld van Couchsurfing. Een Australische ingenieur, een Zweeds magazijnier, een Amerikaanse student die zijn dollars en zijn hart had verloren aan een Parijse schone en een Oostenrijkse kindertandartse werden achtereenvolgens warm ontvangen door Mr E.  My couch like a box of chocolates…

Op een uitzonderlijk zonnige dag eind maart werd Lili verwacht. Een avontuurlijke warmbloed uit Miami die haar werkbezoek in Zwitserland met enkele hard genegotieerde dagen in Parijs had weten te verlengen. De eerste keer in Parijs. Enkele dagen op voorhand had ik speels haar foto aan enkele vrienden getoond. Een Braziliaanse schone voor 3 dagen op je vierzitter… ’t is voorwaar een onderwerp! Alexis, één van de bende, zag de foto, slikte, maar wist toen nog niet dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn. “Ik MOET haar leren kenen”, zei hij me op een niet te mis verstane toon. Aanvankelijk dacht ik dat het niet meer dan een hormonengedreven jongensstatement was, maar de waarheid zou snel duidelijk worden!

Lili veroverde Parijs zoals de iPhone: Bliksemsnel, vol energie, zelfvertrouwen en zonder enige concurrentie. Na twee erg leuke avonden besliste ik haar zaterdagavond wat meer couleur locale te tonen, door haar uit te nodigen voor een avondje Parijs Partying met een stel vrienden (waaronder Alexis…).

Eerste bar, een glimlach

Eerste Smart taxi,  een gedeeld geheim

Eerste club, een verdwaald hand dat een andere ontmoet

Tweede SMART taxi, een kus

Tweede club, history…

Cupido schiet wel vaker raak als er zomertemperaturen, caipirinha’s en twintigers in het spel zijn, maar deze volslagen willekeurige ontmoeting had het potentieel van een kernfusie. Een vracht vol transatlantische bloemen, brieven, SMSkypes, telefoontjes en een zonnig weerzien enkele weken later overtuigde de laatste lange-afstandspessimisten.

Gisteren, tijdens een wel erg bijzonder weekend aan de Atlantische kust werden alle regels van de kunst en geduld met kriebels in de buik gebroken, en hun pact verzegeld. Hij vroeg haar ten huwelijk… Enkele cocktails later was Alexis’ Facebookstatus formeel: SHE SAID YES!!! Ze gaan trouwen! Ik stond op de eerste rij, maar Mr E. is zich van geen intercontinentale liefde bewust. Daarvoor is hij veel te druk bezig om nieuwe mensen te ontvangen, maar alle insiders erkennen zijn bijdrage aan het levensverhaal van twee van mijn vrienden… Never call your couch “Only a Couch”!

Dear Lili & Alexis. This way, I want to express all my wishes of happiness for your common life travel. You are the double evidence that love is spontaneous, complete, wicked and real. That’s the way it’s supposed to be. All the best!

Parisly Yours

wouter

couch

01:42 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-10

058 / One Toe One

Het is één van die dagen dat je denkt dat het beslist verborgen camera moet zijn. Alles gaat mis, maar niet op die manier dat je er echt over kan zeuren. Ongemerkt. Een dag zoals een nieuwe trui met een labeltje dat je de hele tijd ongemerkt hindert.

Een goede week geleden wat het toch duidelijk dat de winter (noem het gerust een ijstijd) eindelijk gedaan was. Spiedend door mijn raam, met een weigerachtig maandagochtendoog leek het buiten een lekker zonnetje. Dit kwam goed uit gezien het nogal grijze weekprogramma dat me te wachten stond. Bij de eerste hectometer sneed een glaciale Victorinox-wind een sneetje van mijn kin. Valse start.

Alvorens naar kantoor te gaan had ik me voorgenomen om een ruikertje bloemen op te pikken voor een (what's in a name) collega die aan de Internationale Dag van de Vrouw een belang hecht equivalent aan dat van een doorsnee man aan de finale van de Wereldbeker. Bloemenwinkel gesloten! ... Op de Internationale Dag van de Vrouw. Geweldig zakelijk instinct. Typisch een bloemist die niet kan vatten waarom de Chinezen om een dag de economische plak zullen zwaaien...

Alle gekheid op een stokje, het liep niet gesmeerd. Tartaarsaus op het hemd, Xerox printer die achtte dat de tijd was gekomen voor emancipatie, voor elke email in de 'sendbox', 9 emails in de inbox.

Toen ik thuis kwam heb ik, vol zelfbegrip, onmiddellijk een bad laten vollopen:  gedempt licht, Milow op de achtergrond, een 1664 in de hand (strange, I know).  Toen het water eindelijk niet meer te warm was (en ik dus kon stoppen om ook daar ontstemd over te zijn) zat ik daar in het halfduister, in mijn bad, naar mijn tenen te staren. Ik telde er zes (maar dat heeft waarschijnlijk met het niveau van het water te maken), omringd door kleine schuimbelletjes. Wat me vooral opviel was hoe oneindig geduldig en stil ze waren. Met een mix van zelfmedelijden en kwaadheid keek ik ze alle zes aan, die toevallige toeschouwers  van het Sanexbubbelconcert (feat. Rice Crispies) dat zich in mijn stille badkamer afspeelde... Voor een volle seconde verwachtte ik een zinvolle uitspraak... van mijn tenen... over het prangende onrecht inzake maarttemperaturen, openingsuren van bloemenzaken, paperjams in printers etc.

Ik weet nog altijd niet of ze eerst onderling overleg hebben gepleegd, maar op een bepaald moment maakten ze me allemaal samen nogal hard aan het lachen. Even zag ik ze glimlachen, en denken... This day socks,  and we love it.

Ik weet niet of ze anderhalf uur later, toen ze als gerimpeld oude dikke vrouwtjes uit het bad kwamen, nog even enthousiast waren over deze dag, maar ik was weer helemaal mezelf.

Parisly Toes,

wouter

23:58 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-10

057 / TRavel's Boléro

Het begint als een montoon geluidje in je hoofd, de verre fluit van Ravel's Boléro bij zijn aanvang, subtiel, repetitief, niet opdringerig, eerder speels: Ga reizen... ga reizen... ga reizen... . Ik denk dat vele mensen dit stemmetje ooit hebben gehoord. Op verschillende momenten, met verschillende intenties en intensiteit. Het steeds terugkerende thema klinkt verleidelijk, een beetje benevelend. In dit stadium is het nog relatief gemakkelijk te overstemmen met ander geluid, zoals luide beloftes op kantoor, het speelse gekrijs van kinderen in een lentetuin of het geluid van een betonmolen...

Als je echter naar dit eerste geluid blijft luisteren, en je je zinnen laat prikkelen word je snel gewaar dat, na een tijdje, de fluit dempt en een ambitieuzere clarinet de fakkel overneemt... Ga reizen... ga reizen... ga reizen... .Wat begon als een discreet motif ontpopt zich geleidelijk tot een melodie. Een idee wordt een avontuur. Een bestemming wordt een mogelijkheid.. Een onvermijdelijk momentum wast aan.

Na dat je de eerste boeken hebt gelezen over wereldreizen, en een eerste budgettaire schatting hebt gemaakt, neem de alt-saxofoon het commando over. Gespierder, vol vertrouwen, inspirerend herhaalt het thema zich zonder onderbreking in je hoofd... Ga reizen.... ga reizen... ga reizen... . Met een gecombineerd gevoel van geduld en onderdrukte opwinding ontdek je op een ochtend dat je het écht gaat doen. Op het veeleisende hoogland voorbij dit point of no return, worden gedachten woorden, woorden acties, acties consequenties en consequenties soms hard als graniet (het spijt me, Elise).

Rythmisch geholpen door de diepe hoorns en het geroffel van de trom krijgt je trip geleidelijk armpjes, vingertjes, beentjes, het neusje van de papa. Hij is er nog niet helemaal, maar je voelt nu duidelijk zijn hartslag... Ga reizen.... ga reizen... ga reizen.... Dan komt de fase van bestemming kiezen, namen overlopen, catalogie uitpluizen, en misschien een blog beginnen (nou ja... herbeginnen?).

De verwachting en de planning zullen nog veel water onder de brug doen stromen, maar luister naar de violen en trompetten van de laatste ostinatos. De reis is onderweg.

Parisly Yours (for the time being)

wouter

Ravel_bolero_drum_rhythtm2[1]

23:31 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-09-09

056 / @raction

Attraction is not a choice, ignoring rarely option.
 
Er was eens, ver van hier in Emoland, een huisje op een heuvel, waar 4 Emos woonden.
 
Liefde, de geduldige en pragmatische moeder. Vergevingsgezind, wijs, sterk met een tedere huid en warme ogen die boekdelen spreken.
 
Vriendschap, de vader. Onvoorwaardelijk. Tijdloos. Trots. Speels met een serieuze ondertoon. Een man die niet bang is zijn handen vuil te maken.
 
Verliefdheid, de dartele dochter. Mooi, zwevend tussen overmoed & kwestbaarheid, tijdelijk, onderweg.
 
En tenslotte, @raction, de puberale adoptiezoon met zijn onvolwassen karakter, zijn humeurschommelingen en zijn stem die zwaarder wordt met de dag.
Luidruchtig als hij is zorgt hij ervoor dat je je moeilijk kan concenteren, vooral als je hem een tijdje probeert te negeren. Hij is lui en egoïstisch, want hij wil altijd alles, onmiddellijk, het liefst zonder er iets voor te doen.
 
@raction is onverantwoordelijk en niet voor rede vatbaar. Hij neemt risico's, zonder te beseffen wat er op het spel staat. Soms rushed hij als adrenaline, een ongebruikte Lucifer die bereid is maar heel even te branden, als de intensiteit gegarandeerd is. Soms speelt hij dagenlang muziek, tergend, zoals roodhete lava die langs je aderen stroomt, onvermijdelijk. Vaak maakt hij zijn zinnen niet af, hij spreekt met verschillende mensen tegelijk, zonder hen echt te leren kennen.
 
Hij daagt Vriendschap uit tot partijtjes armworstelen, meer dan eens met success. Hij spot met Verliefheid omwille van haar mateloze devotie en haar schaamrode wangen.  Hij begrijp geen half woord van wat Liefde hem probeert te vertellen.
 
Een delicate gezinssituatie op dat heuveltje in Emoland. @raction valt niet te ontkennen, maar lijkt zich bijzonder moeilijk te integreren. Misschien moeten de andere leden van de familie zich niet zo snel bedreigd voelen door zijn permanente aanwezigheid en zijn sporadisch machogedrag. Er is ruimte en tijd genoeg voor iedereen.
 
P@risly Yours
wouter

01:16 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-09-09

055 / Happyscoop

Op familiale Oudejaarsavonden in het begin van de jaren negentig was er - naast het jaarlijkse vuurwerk dat je in mijn dorp enkel kon horen, maar niet kon zien - een traditie die me bijzonder nauw aan het hart lag. Ik kreeg namelijk altijd een Druivelaar-Scheurkalender. In retrospectieve enigsinds neurotisch, had ik een driestapsprocedure die onveranderd terugkeerde :

1. Alle eerste blaadjes eraf scheuren tot we aan "1 januari" waren (wie heeft er immers een handleiding nodig voor een... scheurkalender?)

2. Kijken of er op goed mopje stond op de achterkant van mijn verjaardag (20 juni)... Volgend jaar beter!

3. Naar het bladje gaan van 1 september, en daar een klein doodskopje op tekenen...

1 september... de dag waarop Genesis & Exodus elkaar plechtig de hand schudden, bengeltjes met snotneuzen en mistige ogen door de Grote Poort lopen, collega's half-melancholisch vakantieverhalen uitwisselen rond een luidruchtig haperend kopieertoestel. De enige dag die in de hemel een emmertje water heeft met zijn naam erop.

Een mens zou voor minder goed nieuws zoeken in tweederangshoroscoopjes. Omdat blijkt dat ook die de helf van de keren weinig motiverend blijken, heb ik besloten de (Tarrot)kaarten opnieuw te schudden en de sterrentekens opnieuw in te delen.

Bloedgroepeigenaars AA, BB, AO, AB, BO & OO - Gezondheid

Geweldig nieuws! Het leven lacht je tegemoet. Je springt opgewekt en met de peps van een dolle zeeleeuw uit je bed en beschikt de hele dag over een onstuitbare energie. Het beste wat je kan overkomen is een lift in panne, omdat je juist vandaag voelt dat je die 6 verdiepen in 45 seconden chrono aankan. Je reflexen staan scherp en je spieren aangenaam gespannen. Keep it going.

Jeanbroekeigenaars - Persoonlijke Projecten

Iedereen met minstens één jeansbroek voelt al sinds enkele tijd iets borrelen, en vandaag weet je exact wat. Het is iets wat je altijd hebt willen doen, maar nog nooit hebt gedaan. Het lijkt op het eerste zicht moeilijk haalbaar, zelfs een beetje getikt, maar het brandt zich vandaag kristalhelder op je netvlies. Pluk het moment: Schrijf het op een papiertje en kleef dit op een erg zichtbare plaats (e.g. je computerscherm). Als je project na 3 dagen nog altijd even fantastisch lijkt prik je een datum vast en neem je eerst stappen. Volgens de planeten succes gegarandeerd.

Frietjes-, appels- of champagneliefhebbers - Uiterlijk

Als je graag frietjes, appels of champagne lust staan de sterren uitermate gunstig. Je ziet er FANTASTISCH uit, en kan het niet verbergen. Jij weet het, je collega's weten het en de chauffeur van de Lijn deze ochtend wist het ook. Je vindt de perfect outfit in een oogwenk, en een nacht op je hoofdkussen heeft wonderen gedaan voor je haar. Hengel niet naar complimenten, ze komen vanzelf. Maak van de gelegenheid gebruik om zelf ook 5 anderen mensen een spontaan compliment te geven.

Nationaliteiten - Toevallige Ontmoetingen

Iedereen met minstens één nationale identiteit in een door de Verenigde Naties erkende Staat voelt een onverklaarbare drang om een vreemde aan te spreken of vriendelijk te antwoorden als een onbekende je aanspreekt op een onbewaakt moment. De evolutie van Saturnus en Mars garandeert je vandaag een onvergetelijke ervaring. Zonder het te beseffen, ontmoet je vandaag beslist een vriend(in) voor het leven, iemand die je hondsdolle Blacky door pootmassage rustig kan maken of die andere jonge vader die speels een antwoord geeft op je prangende, maar enigzins genante vraag.

Tandenpoetsers - Liefde

Iedereen die zijn tanden poets: Met een ongeëvenaarde Colgatesmiekel lacht het relationele leven je toe. In een decennialange relatie, net aan de haak geslagen of nog op de tijdelijke jachtvelden, je ontdekt dat je ongecontroleerde gevoelens hebt die te mooi zijn om niet te delen. Twijfel niet, steel enkele minuten van je werkgever voor het schrijven van een onverwachte SMS (zonder vraagtekens!) naar die andere als hartverwarmer. Verwacht geen antwoord, maar stuur na een kwartier een tweede SMS met een niet te weerstaan voorstel (opnieuw, zonder vraagtekens!). Denk niet aan de prijs, want volgens Alfa & Proxima Centauri verdien je dat honderdvoudig terug. Voor flossers verglijdt romantiek in 'meer' met een eindeloos gemak.

Liefhebbers van het weekend - Beslissingen

Voor iedereen die een zonnig weekend leuker vindt dan een regenachtige dinsdagochtend: Venus hakt samen met jouw een lastige knoop door. Je maakt een beslissing die je aanvankelijk een beetje bang of onzeker maakt, maar je zal snel zien dat het de juiste was. Dit doet je honger krijgen naar het afhandelen van andere "oude dossiers" die je al weken laat aanslepen. Of het nu het sorteren (en aan Humana schenken) is van 3m³ oude kledij, het bijleggen van een geëscaleerde maar onnozele ruzie of de beslissing om te stoppen met roken. Vandaag is de dag. Yes, you can!

Mensen met en zonder inkomen - Financiën

Voor mensen met en zonder inkomen wijzen de sterren erop dat het belangrijk is het verschil te onthouden tussen de rode, blauwe, bruine en groene verfrommende briefjes. Je bent niet kleurenblind, en de cijfers lezen gaat bijzonder goed. Je bent niet te beroerd om geld uit te geven, maar enkel voor dingen die jou en de mensen waar je om geeft iets bijbrengen op termijn.

Parisly Yours

wouter

00:50 Gepost door Wouter* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |